The 1975 - Being Funny in a Foreign Language (2022)

Na het vorige dubbelabum nu (waarschijnlijk) een relatief kort album met maar tien nummers. Is denk ik wel een goede zet, want op het vorige album stonden genoeg toffe nummers maar in zijn geheel was het te lang. Sinds gister zijn er ook al twee singles uit; Part of the Band & Happiness. "Part of the Band" doet erg denken aan Bon Iver. Happiness is dan weer losjes met lekkere funky riffjes. Belooft in ieder geval iets goeds voor de rest van het album.

Duidelijk niet hun beste maar wel heel erg anders dan we gewend zijn van ze. Sfeervol en meer richting Bleachers sound.

Helaas matig en ze trekken de lijn door. Het gaat bergafwaarts met the 1975. Hun eerste 2 albums hadden heel veel potentie. Dit is smakeloze pop
About you is dan wel nog een redelijk nummer

Onzin, weer zo’n onnuttige reactie. Smakeloze pop? Als het zo was had dit met heel het album in de top 40 gekunnen als je m’n bericht gelezen had dan zag je dat ze duidelijk anders zijn dan dat we van ze gewend zijn. Hier zit duidelijk Antonoff achter de knoppen..

Een mening onzin noemen is bij voorbaat al kansloos. En ja het is anders dan we van ze gewend zijn maar niet op de goede manier.. the 1975 zijn af voor mij

Ik vind het wel interessant om zulke reacties of reviews te lezen, want ik heb juist het compleet tegenovergestelde gevoel bij The 1975. Ik vind juist hun eerste twee albums smakeloze pop zonder eigen smoel. Terwijl ik hun laatste worpen steeds smaakvoller vind worden en ik ze echt gegroeid vind. Er zitten nog steeds wel hier en daar een nummer tussen die wat slapjes is, maar de meeste nummers pruim ik prima en sommige vind ik echt top.

Thanks voor je reactie!! Ik vind de andere mening.juist ook interessant
Ik vind hun eerste albums goed door het unieke geluid en de wat vreemde, fun songs.
Ik vind dat ze de laatste albums juist heel geforceerd muziek proberen te maken en dat het steeds meer op elkaar gaat lijken en ze gewoon een kant op gaan wat mij niet bevalt, is ook een smaak dingetje natuurlijk.
Ze hadden ook veel meer pit op hun oude albums. Rustige nummers zijn oke maar dit is mjj iets teveel van het goede

Geniaal album, hun beste tot dusver. Ik sluit mij ook grotendeels aan bij bovenstaande reactie, alleen vind ik hier geen slappe nummers op terug.
Je moet er weer even inkomen, en het is allemaal heel herkenbaar, maar The 1975 wordt eigenlijk gewoon beter met de jaren.

The 1975 is een oubollige vintage bandnaam, en past perfect bij het vierkoppige in Manchester gevestigde gezelschap. Maar ook achter het klantvriendelijke zichtbare gezichtsbedrog van Being Funny in a Foreign Language schuilt een zwaar over de datum zijnde kern. Het verrottingsproces heeft zijn sporen nagelaten en de mierzoete kristallen suiker laag brokkelt in vastgekoekte ader verstoppend leedvermaak af, al heeft Matty Healy zoals op Notes on a Conditional Form nu geen gefrustreerde Greta Thunberg milieukrachtbron ter beschikking om de teleurstellende boodschap te versterken.

Zoals telkens weer bij het voorgaande werk het geval is, opent de plaat ook nu met een The 1975 titelstuk. Een nieuwe eerste hoofdstuk alinea van een steeds maar dikker wordend muzikaal leesboek. Sprookjes beginnen nu eenmaal met Er Was Eens.. The 1975 voegt daar een kritische kanttekening aan toe. Matty Healy is een hedendaagse well-made yuppie, een gelegenheidsgebruiker en een apocalyptische romanticus die de schoonheid van het einde der tijden bewierookt in de illusies der naïviteit. The 1975 schetst een post corona scrapbook, waarin polaroid nostalgie de vergeelde pagina’s inkleuren, wachtende op een nieuwe bedekking aan hoop scheppende herinneringen.

Digitalisering en het kunstmatig ophemelen van een gekocht siliconenrijk plastic zelfbeeld. Opgeklopte perfectionering volgens het opgelegde idealisme, waar we ons achter een dikke laag aan nepnieuws en nep uiterlijk vertoon verschuilen. Het jaar 2022 is geen eenvoudige tijd om op te groeien en dat beseft The 1975 maar al te goed. The 1975 is maar een getal, een zinloos nummer, geen hoofdprijs uit de loterij. Inwisselbaar voor een andere openingstrack van een andere The 1975 plaat. The 1975 is niet alleen te herleiden tot een jaartal, maar staat tevens symbool voor een gemiddelde schoolgrootte of bedrijfssamenstelling.

Het The 1975 titelstuk is vintage high school dramatiek, opgeleukt door jazzsoul saxofoon vrijpartijen. De track schetst het hedendaagse bestaan door de ogen van een zeventienjarige scholier waarin sociale media een unheimische hoofdrol vertolkt. Manipulerende zelfhaat om maar aan dat opgelegde ideaalbeeld te voldoen. Vluchtige strijkers arrangementen geven Part of the Band een hedendaagse Glee popmusical glans mee.

De diepongelukkige folky When We Are Together heimwee song is in de New Yorkse Electric Lady studio opgenomen, en benadrukt nogmaals dat er geen betere plek als het vertrouwde thuisfront in Manchester bestaat. Happiness, wat is geluk anno 2022. Ben je gelukkig als iedereen in de omgeving je cool of aantrekkelijk vindt, of ben je gelukkig als je gewoon jezelf accepteert en uit jouw eigenaardigheden juist die positieve kracht haalt? Is Oh Caroline een lief onschuldig liefdesliedje of juist een laatste suïcidale noodkreet?

De onbevangenheid van het Club Tropicana vakantiebelevingsgevoel in een jaren tachtig cocktails mix met een vleugje jazzblazers onbezorgdheid. Looking for Somebody (To Love), de soundtrack van een foute tiener feelgood film. De Amerikaanse Droom met de wapenlegalisatie wetgeving, in een maatschappij waarin door middel van onderdrukking en verdrukking alles mogelijk is.

De bluesy avondsoulgospel van All I Need to Hear is lekker sentimenteel kerstdonker en het vreugdevolle Ed Sheeran achtige Wintering lift ook op dat jaargetijde mee. De keerzijde van de pandemie, soms is het heerlijk om volledig op je partner aangewezen te zijn, en geeft dat isolement juist wat extra intieme geborgenheid. Onder actief toezien van The Bad Seeds componist Warren Ellis hangt er een laagdrempelige shoegazer mist over About You heen en overstijgt deze het standaard beminnende niveau. Ondanks de talrijke zware onderwerpen is het observerende An Englishman in New York getinte Being Funny in a Foreign Language net te vrolijk om volledig te overtuigen.

The 1975 - Being Funny in a Foreign Language | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Damn, wat kan jij goed schrijven, deric raven. Indrukwekkend.

Ik vind het album niet slecht maar ben niet weggeblazen door de sound. About You is met afstand de mooiste track.

Ik heb het voor Healy en zijn postmoderne dark-pop. Vind het een relevante band, altijd benieuwd naar wat ze uitbrengen.

Echt een groeier! Duurde meerdere luisterbeurten voordat het kwartje viel. Duidelijk anders dan hun eerdere albums, dit voelt ook echt meer als een plaat, in plaats van een collectie van singles. Het liefst luister ik deze van begin tot einde, maar omdat er zoveel hoogtepunten opstaan begin ik vaak weer opnieuw als het voorbij is.

Rete catchy, een heerlijke lente plaat. Duidelijk dat Antonoff achter de knoppen zat en soms schuift het tekstueel wel heel erg richting Backstreet Boys, maar ach wat geeft dat.
Vroeger had ik dat een guilty pleasure genoemd, maar tegenwoordig kan ik zeggen dat de Backstreet Boys ook gewoon goede muziek hebben gemaakt.

I Need To Hear is trouwens in al zijn cheesyness wel een prachtige song zeg.
Ontdekking wel hoor dit album!

Voor het eerst in de vinyl historie brengt die gast van Blood-Records een "Liquid Filled"(vloeistof gevulde) vinyl uit onder z'n nieuwe vinyl lijn "Bad World"

Eerste drop is dus deze van The 1975. Ben benieuwd welke er zullen volgen.

Liquid Filled