Fern Maddie - Ghost Story (2022)

Net als het bijzonder fraaie Scoundrel van Sam Burchfield werd het debuutalbum Ghost Story van Fern Maddie mij onlangs getipt door mijn Amsterdamse muziekvriend Henk (nogmaals dank). Ook dit album is voor mij een schot in de roos.

Fern Maddie is een jonge geitenhoeder, multi-instrumentalist, singer-songwriter en heeft een podcast over traditionele muziek (Of Song and Bone). Haar leven brengt ze voornamelijk door in haar houten hut in het noorden van de bergen van de Amerikaanse staat Vermont. Daar werd gedeeltelijk haar debuutalbum opgenomen. De rest werd vastgelegd in Colin McCaffrey’s studio in East Montpelier, Vermont. Naast coproducer speelt McCaffrey bas, viool en altviool.

Ghost Story bestaat uit een uitgekiende combinatie van eigen werk en traditionals, die ze volledig naar haar eigen hand zet. Door haar vader kreeg ze in haar jeugd de Britse en Ierse traditionele muziek met de paplepel ingegoten. Dat is duidelijk terug te horen in de vertolkingen van The Maid on the Shore, Ca’ the Yow, Northlands en Hares on the Mountains. Laatstgenoemde traditional werd recent ook glansrijk vertolkt door Bella Hardy op haar nieuwste album Love Songs.

Haar muzikaliteit erfde ze van haar betreurde, veel te vroeg overleden vader Mark Sutton-Smith. Het album is aan hem opgedragen. In de toepasselijk getitelde afsluiter You Left This zit een korte pianosample verborgen van diens compositie In Memory Of. Naast invloeden uit de traditionele muziek, zijn ook sporen te vinden van artiesten als June Tabor, Kate Rusby, Rhiannon Giddens, Diane Cluck en Joni Mitchell.

De meeste composities klinken redelijk traditioneel, maar soms ook meer experimenteel, zoals in het ingenieuze en instrumentale Green Grass Growing, met fantastische percussie van An Erbaum. Regelmatig klinkt ook het desolate door in haar muziek van haar woonomgeving. Ghost Story werd door The Guardian tot folkalbum van de maand juli verkozen en kreeg daar vijf sterren, volgens mij geheel terecht.