The Hu - Rumble of Thunder (2022)
mijn stem
9 stemmen
Mongolië
Metal / Roots
Label: Better Noise
-
This Is Mongol (3:44)
-
YUT Hövende (5:34)
-
Triangle (4:12)
-
Teach Me (3:58)
-
Upright Destined Mongol (4:49)
-
Sell the World (4:23)
-
Black Thunder (4:15)
-
Mother Nature (6:57)
-
Bii Biyelgee (4:18)
-
Segee (4:39)
-
Shihi Hutu (7:09)
-
TATAR Warrior (5:03)
-
Black Thunder [Extended] (8:59)
-
This Is Mongol Warrior Souls) * (3:41)
met William DuVall
-
Black Thunder * (4:28)
-
Mother Nature * (4:33)
met LP
-
Bii Biyelgee [Acoustic] * (5:12)
-
Black Thunder [Acoustic] * (4:53)
-
This Is Mongol [Acoustic] * (3:32)
-
Mother Nature [Acoustic] * (6:04)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
1:08:00
(1:40:23)
0
geplaatst: 6 september 2022, 17:44 uur
Hmmm... Ik vind m aardig maar ben nog niet 100% overtuigd of dit een plaat is die beklijift. Er staan een paar mooie melodieuze harde tracks op (waarvan sommigen al een paar jaar op youtube stonden) die goed aansluiten bij het vorige album. Maar een deel van de tracks zijn wmb toch ook een beetje simpel. Met net wat te gemakkelijke holadijo-holadijee-lalala-passages.
0
geplaatst: 2 juli 2023, 00:48 uur
Net zo met hun performance op Rock Werchter op vrijdag 30 juni : ☆☆☆☆. Een korte impressie...
The Who? Kom nou neen, het zijn de extravagante Hunnen van The Hu, hier tegenwoordig te lande al immens populair. Getuige het vroege vollopen van daarbij almaar wilde mongoolse kreten uitstotende, voetstampende, handklappende fans in Klub C. En die The Hu komen dus met z'n achten helemaal uit Mongolië en grossieren in hunnu-rock, wat tegenwoordig wel de meest exotische metal moet zijn, inclusief door die typisch diepe keelzang van hen en door het gebruik van dat primitief lokaal instrumentarium, zoals de paardenhaarviool, bij wijze van voorbeeld. Zeer leuke dingen dus allemaal voor verwende metallers na Metallica op zoek naar verse kicks. Die krijg je bij een zo indrukwekkend oermetal uitgedoste band geheid met bakken. Want The Hu is op en top teatraal en tribaal, komen dus op het eerste zicht regelrecht uit een nog te schrijven duistere prequel van, zeg maar, Game of Thrones. Maar nee, toch bespelen ze alleen maar magistraal de instrumenten uit hun Mongolië, ze dragen tegelijk als deel van de act trots de traditionele Mongoolse kostuums uit, ze zingen voortdurend pompend, in onverstaanbaar Mongools, catchy zanglijnen over hun eigen cultuur en geschiedenis.
En ze zijn zo pakkend opzwepend, mijnheer, en om te stelen daar met hun vieren, bij wijlen met hun zessen, daar aan hun microstaanders of aan hun twee drumstellen. Groot pluspunt van The Hu, ze hebben intussen een pak eigen songs, dé songs. De hele hardrock- en metalscene van Led Zeppelin, Metallica tot Sepultura is nu eenmaal ook tot bij die verre Mongoolse conservatoriumstudenten doorgedrongen en dat hoor je. Op intelligente en totaal Mongoolse wijze hebben die de metal- en rockstandaarden dan maar in een heel eigen, vernieuwend, aantrekkelijk jasje gestoken.
Helemaal voor wie er pap van lust. The Hu, een transcenderende mainstreamband gegarandeerd voor de vele miljoenen van oud tot jong. Maar je moet dan wel van The Hu's hoge volumes houden, op aardbevingskracht. Anders wend je je nog maar verder tot die eveneens ijverige, totaal onbekende, helaas onderbetaalde groepjes uit de Mongoolse folktraditie. Maar daar weten ze dan op Radio Klara nóg iets meer van.
Intussen, niet vergeten, speelde de tent, van voren tot helemaal van achteren, evengoed zijn rol Eén monumentaal, episch spektakel.
The Who? Kom nou neen, het zijn de extravagante Hunnen van The Hu, hier tegenwoordig te lande al immens populair. Getuige het vroege vollopen van daarbij almaar wilde mongoolse kreten uitstotende, voetstampende, handklappende fans in Klub C. En die The Hu komen dus met z'n achten helemaal uit Mongolië en grossieren in hunnu-rock, wat tegenwoordig wel de meest exotische metal moet zijn, inclusief door die typisch diepe keelzang van hen en door het gebruik van dat primitief lokaal instrumentarium, zoals de paardenhaarviool, bij wijze van voorbeeld. Zeer leuke dingen dus allemaal voor verwende metallers na Metallica op zoek naar verse kicks. Die krijg je bij een zo indrukwekkend oermetal uitgedoste band geheid met bakken. Want The Hu is op en top teatraal en tribaal, komen dus op het eerste zicht regelrecht uit een nog te schrijven duistere prequel van, zeg maar, Game of Thrones. Maar nee, toch bespelen ze alleen maar magistraal de instrumenten uit hun Mongolië, ze dragen tegelijk als deel van de act trots de traditionele Mongoolse kostuums uit, ze zingen voortdurend pompend, in onverstaanbaar Mongools, catchy zanglijnen over hun eigen cultuur en geschiedenis.
En ze zijn zo pakkend opzwepend, mijnheer, en om te stelen daar met hun vieren, bij wijlen met hun zessen, daar aan hun microstaanders of aan hun twee drumstellen. Groot pluspunt van The Hu, ze hebben intussen een pak eigen songs, dé songs. De hele hardrock- en metalscene van Led Zeppelin, Metallica tot Sepultura is nu eenmaal ook tot bij die verre Mongoolse conservatoriumstudenten doorgedrongen en dat hoor je. Op intelligente en totaal Mongoolse wijze hebben die de metal- en rockstandaarden dan maar in een heel eigen, vernieuwend, aantrekkelijk jasje gestoken.
Helemaal voor wie er pap van lust. The Hu, een transcenderende mainstreamband gegarandeerd voor de vele miljoenen van oud tot jong. Maar je moet dan wel van The Hu's hoge volumes houden, op aardbevingskracht. Anders wend je je nog maar verder tot die eveneens ijverige, totaal onbekende, helaas onderbetaalde groepjes uit de Mongoolse folktraditie. Maar daar weten ze dan op Radio Klara nóg iets meer van.
Intussen, niet vergeten, speelde de tent, van voren tot helemaal van achteren, evengoed zijn rol Eén monumentaal, episch spektakel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.