Holy Fawn - Dimensional Bleed (2022)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten
Electronic / Rock
Label: Wax Bodega
-
Hexsewn (2:49)
-
Death Is a Relief (5:53)
-
Lift Your Head (5:03)
-
Empty Vials (7:02)
-
Amaranthine (3:42)
-
Dimensional Bleed (2:39)
-
Sightless (7:03)
-
Void of Light (4:44)
-
True Loss (6:55)
-
Blood Memory (3:25)
5
geplaatst: 18 september 2022, 19:24 uur
Holy Fawn bracht met Death Spells een sterke debuutplaat uit, waarin zowat het gehele post-rock/metal/shoegaze/blackgazespectrum langs kwam. Toch kwam ik niet hoger dan 4*. Daarvoor leunde de band iets te veel op de grootsheid en melodrama van zijn geluid. De impact werd richting het einde minder.
Op Dimensional Bleed haalt Holy Fawn die kritiekpunten voor mij helemaal weg. Sterker nog, tijdens de eerste luisterbeurt voelde ik een lichte teleurstelling. Ik hoorde vooral subtiele melancholische soundscapes en weinig songs. In plaats van de overdadigheid van Death Spells gebeurde er nu te weinig. Bij de tweede luisterbeurt klikte alles ineens.
Holy Fawn heeft met Dimensional Bleed een echt album geschreven met zeer veel aandacht voor een algehele flow. De band presenteert hier prachtige ijzige melancholische muziek met een enorme gelaagdheid en dromerigheid, maar wel met genoeg contouren. Vooral de elektronische elementen zijn vergeleken met Death Spells veel meer in het geheel geïntegreerd. Qua sound moet ik op deze plaat veel denken aan de doomy shoegazende melancholie van de eerdere Jesu, en dat is een groot compliment, aangezien Justin Broadrick een meester is in het mengen van zware elektrische instrumentatie en electronic/soundscapes.
De band gebruikt de typerende post-rock/metalclimax nu alleen als accent, waardoor deze passages veel harder aankomen. De gigantische uitbarsting in True Loss voelt als een ware apotheose van de gehele plaat, iets waar de voorgaande tracks naar toe hebben gewerkt, en daardoor ook zo waanzinnig goed uit de verf komt. Daarvoor legt Holy Fawn een dynamisch spanningsveld met druilerige dromerige elektronische soundscapes en mistroostige post-metalpassages, waarbij deze compleet in balans zijn.
Dit is een plaat die je volledig onderdompelt in zijn sfeer. Dimensional Bleed kan wel eens in de hogere regionen van mijn 2022-lijst gaan eindigen. Naast Jesu geef ik nog Alcest, oude shoegazende M83 en Deftones als referenties.
Op Dimensional Bleed haalt Holy Fawn die kritiekpunten voor mij helemaal weg. Sterker nog, tijdens de eerste luisterbeurt voelde ik een lichte teleurstelling. Ik hoorde vooral subtiele melancholische soundscapes en weinig songs. In plaats van de overdadigheid van Death Spells gebeurde er nu te weinig. Bij de tweede luisterbeurt klikte alles ineens.
Holy Fawn heeft met Dimensional Bleed een echt album geschreven met zeer veel aandacht voor een algehele flow. De band presenteert hier prachtige ijzige melancholische muziek met een enorme gelaagdheid en dromerigheid, maar wel met genoeg contouren. Vooral de elektronische elementen zijn vergeleken met Death Spells veel meer in het geheel geïntegreerd. Qua sound moet ik op deze plaat veel denken aan de doomy shoegazende melancholie van de eerdere Jesu, en dat is een groot compliment, aangezien Justin Broadrick een meester is in het mengen van zware elektrische instrumentatie en electronic/soundscapes.
De band gebruikt de typerende post-rock/metalclimax nu alleen als accent, waardoor deze passages veel harder aankomen. De gigantische uitbarsting in True Loss voelt als een ware apotheose van de gehele plaat, iets waar de voorgaande tracks naar toe hebben gewerkt, en daardoor ook zo waanzinnig goed uit de verf komt. Daarvoor legt Holy Fawn een dynamisch spanningsveld met druilerige dromerige elektronische soundscapes en mistroostige post-metalpassages, waarbij deze compleet in balans zijn.
Dit is een plaat die je volledig onderdompelt in zijn sfeer. Dimensional Bleed kan wel eens in de hogere regionen van mijn 2022-lijst gaan eindigen. Naast Jesu geef ik nog Alcest, oude shoegazende M83 en Deftones als referenties.
* denotes required fields.
* denotes required fields.