Realisea - Fairly Carefree (2022)

Realisea is een band, dat als een project begonnen is, met als belangrijkste leden Brian en Marjolein de Graeve. Brian is bekend in het Nederlandse progressieve rock wereldje als de zanger, gitarist en componist van Silhouette, Marjolein is zijn vrouw, zangeres en fluitiste.

Met "MANTELPEACE" brachten ze in het eerste coronajaar, 2020 dus, hun eerste album uit. Het was een verzameling van uiteenlopende stijlen, met een aantal prachtige nummers en waarop erg goed gemusiceerd werd. Ik gaf destijds in een recensie aan dat ik uitkeek naar een opvolger én dat ik het vermoeden had dat dit weleens een vaste waarde in het Nederlandse prog/pop landschap kon worden. Die opvolger is gekomen en doordat het nu een echte band lijkt te zijn, zouden ze die vaste waarde weleens kunnen worden. Naast Brian en Marjolein zijn Mark Op Ten Berg te horen als bassist, voormalig Silhouette lid Jos Uffing als drummer en zanger, gitarist Rindert Bul en toetsenist Christophe Rapenne. Het geeft de sound op "FAIRLY CAREFREE" een echt band gevoel. Er wordt in de acht nummers geweldig gemusiceerd. Schitterende solo’s op gitaar en toetsen vullen de zangpartijen van Brian en Marjolein perfect aan. Brian heeft een voor een man vrij hoge stem, Marjolein heeft dat ook en samen vullen ze elkaar aan. Als Uffing in de koortjes zijn mooie stem toevoegd, zit dat het met dat deel wel goed.

Alle nummers zijn door het echtpaar geschreven en ze wilden op dit tweede album een meer progressievere sound en volgens mij is dat wel gelukt. Bijna een uur muziek op "FAIRLY CAREFREE", dat van start gaat met "I COULD NEVER LEARN", ruim elf minuten en opgedeeld in "PT.I TO LIVE WITHOUT YOU" en "PT.II THE PROMISE". Het gitaarwerk en toetsenspel maakt van dit nummer een fantastische opener. Je gaat van solo naar solo met zangpartijen die ze aan elkaar verbinden, een heerlijk begin. “CRACKLED COLORITE” start met heerlijk gitaarspel, waarna het tempo iets zakt en een melodieus nummer volgt. De solo’s van gitarist Bul zijn van hoog niveau, niet over de top, altijd oog en oor voor de melodie, fantastisch. Verder zijn de tempowisselingen smaakvol en blijft het nummer over de volle zes en een halve minuut boeien. “YOUR LIES” zou je kunnen omschrijven als een progressief poprock nummer. In vier minuten krijg je een nummer te horen waarin het ritme pakkend is en het een beetje een Kayak feel heeft, voornamelijk door het toetsenspel. “PRETENDING” is opnieuw een nummer dat rond de vier minuten klokt en gaat van start met mooi toetsenwerk en subtiel gitaarspel. Marjolein zingt dan ingetogen, dan op de toppen van haar kunnen in deze ballad. Halverwege gaat het tempo omhoog en krijg je een werkelijk fantastische gitaarsolo en toetsensolo te horen.

Het tempo in “OUT IN THE COLD” is pakkend, het gitaarwerk weer subliem en de melodielijn mooi. De samenzang in dit nummer is goed gedaan, tempowisselingen goed ingebouwd en de instrumentale gedeelten weer van een hoog niveau. Vogeltjes leiden “SHELTERED DREAMS” in, waarin de sfeer belangrijk is. Brian zingt ingetogen, wat goed bij zijn stem past. Samenzang met dynamiek, de toetsensolo is prachtig en de gitaarsolo maakt het geheel af. Het vijftien minuten durende “TRILEMMA” bestaat uit drie gedeelten. Het eerste, “PT. I THE DOOR” is uptempo, Marjolein drukt met haar karakteristieke hoge stemgeluid een duidelijke stempel op het nummer, dat na zo’n vier minuten over gaat in “PT. II THE SHORELINE”. Dit deel gaat rustig van start, maar ontwikkelt zich al een heerlijk melodisch deel, met opnieuw lyrisch gitaarspel. De fluit leidt het laatste deel in, “PT. III THE FIRE”. Een rustige start, waarna het tempo omhoog gaat, tempowisselingen volgen en solo’s het nummer tot het hoogtepunt van het album maken. Het eerste nummer van “FAIRLY CAREFREE” dat uitgebracht is “MALGRÉ LES VAGUES”, waarin Brian en Marjolein de zang afwisselen. In deze afsluiter kun je genieten van diverse gitaarsolo’s, van een prettige melodielijn en een toetsensolo van Kayak frontman Ton Scherpenzeel. Dat is in dit nummer absoluut de spreekwoordelijke kers op de taart.

Realisea heeft voor de maand november een aantal optredens staan en hopen daar volgend jaar nog enkele aan toe te voegen. Naast Silhouette, die volgend jaar weer met een nieuw album aan de slag zal gaan, heeft Brian de Graeve met Realisea een tweede muzikaal ijzer in het vuur, dat perfect in het Nederlandse proglandschap past. Prachtig album!

In de lijst met nieuwe releases hier op MuMe maken de albums met een hoog gemiddelde toch altijd nieuwsgierig. Dus dit album maar eens gecheckt, een heel uur lang. Ik kan met niet aan de indruk onttrekken dat de (hoge) waarderingen afkomstig zijn uit de vrienden- en kennissenkring van de band zelf, want de kwaliteit van het gebodene kan het hoge gemiddelde niet rechtvaardigen. Het zou een release kunnen zijn zoals het SI-label die in de jaren ’90 uit bracht, toen elke Nederlandse symfo act daar een album mocht uitbrengen, met soms tenenkrommende resultaten. Zo erg is dit allemaal niet, dertig jaar geleden zou ik dit een heel behoorlijke plaat hebben gevonden, maar anno 2022 hoor ik hier niet meer in dan een goed bedoelde demo.