Thee Sacred Souls - Thee Sacred Souls (2022)

Gisteren besteedde Eric van Domburg Scipio in zijn wekelijkse rubriek met nieuwe releases op de website van Popmagazine Heaven nog eens aandacht aan het soultrio Thee Sacred Souls. Eerder had Thee Sacred Souls al een jubelende recensie van Eddie Aarts gekregen in de nieuwste editie van Popmagazine Heaven. Hij besloot zijn recensie met de woorden adembenemend mooi.

Aangezien Eddie ongeveer dezelfde muzieksmaak heeft als ik (vooral op het gebied van reggae) ben ik het album toen meteen gaan beluisteren. Het label Daptone staat reeds meer dan twintig jaar garant voor redelijk ruige soul. Dit trio tapt duidelijk uit andere vaatjes, het combineert het gracieuze van de zoetgevooisde zestig jaren soul (Chicano, Philly, Chicago, Memphis, tot zelfs Panama soulinvloeden) met de groove van R&B uit de vroege jaren zeventig.

Het trio bestaande uit zanger Josh Lane, bassist Sal Samano en drummer Alex Garcia spelen al heel lang samen. Er is een duidelijke chemie, die van horen zeggen live nog meer tot uiting komt in hun volkomen bedwelmende optredens. Gelukkig zal het begin november in de lage landen mogelijk zijn het aan den lijve te ondervinden.

Zoals Eddie al aangaf, Thee Sacred Souls is een adembenemend mooi debuut.

Thee Sacred Souls live:

01-11 BRUSSEL : AB
05-11 AMSTERDAM : Paradiso, Upstairs

Kan me niet vinden in bovenstaande. Ongetwijfeld goed gemaakt, maar het lijkt alsof ik dit album al duizend keer heb gehoord, door anderen. Dan heb ik toch te weinig met soul om dit dan ook weer te gaan bejubelen. Beter trek ik dan een Marvin Gaye uit de platenkast, om maar iets te noemen.

Het is wat mij betreft ook niks nieuws, maar zo heb ik persoonlijk m'n soul het liefst. Zo een paar albums per jaar en ik ben helemaal blij. Via een sample kende ik Weak for your love al eerder dan ik van deze band had gehoord, maar ook de rest van het album kan me zeer bekoren.

Na het optreden gisteren is het wel extra genieten van dit album hoor. Echt eentje die elke luisterbeurt meer in m'n systeem gaat zitten. Vooral de eerste tracks.

Nog niet eerder hoorde ik muziek van Thee Sacred Souls. En om maar meteen met de conclusie te openen moet ik zeggen dat deze kennismaking een zeer prettige is geweest. Al vanaf opener Can I Call You Rose? zit je als luisteraar lekker in dit album. Mooie subtiele soul, fijne koortjes en een warme sound. Niet per se heel vernieuwend, maar wel gewoon erg goed. Lady Love is al net zo mooi en ook Easier Said Than Done is sterk en dromerig. Overflowing, Trade of Hearts en het ontspannen Weak for Your Love passen ook perfect in de sfeer van dit album. Dan is er met Future Lover een persoonlijk favorietje, op dat vlak ook snel gevolgd door Sorrow for Tomorrow. Ook de laatste paar songs For Now, Once You Know, Happy and Well en Love Comes Easy doen het erg goed bij mij. Op individueel vlak goede song, maar vooral als geheel album erg sterk in elkaar gezet. Heerlijke soulmuziek dit.

Hoei! Wat een aangename verrassing. Take Root Festival te Groningen maakte medio april de eerste artiesten voor haar editie van 2023 bekend. Daar stond de naam 'Thee Sacred Souls' tussen.

Hun debuutalbum is een prachtig soulalbum in de stijl van de soulmuziek van de jaren zeventig. Ja, het kan zijn dat het niet vernieuwend is. Maar wanneer hebben we nog met echt vernieuwende muziek te maken als er al zoveel muziek is gemaakt. Zanger Josh Lane doet met zijn stem Marvin Gay eer aan, zonder hier te maken te hebben met een kopie. Maar ook elementen van Terence Trent D'arby hoor ik terugkomen (sorrow for Tomorrow). Voorts lijkt Josh Lane schatplichtig te zijn aan Sam Cooke zijn manier van zingen: zuiver, geen overbodige 'oetjes' en 'aaahtjes', waar vele zangers en zangeressen nog al eens de fout in gaan. Josh Lane zingt ontzettend puur en zeer zuiver. Dat is wel heel erg fijn, om zo'n zanger te horen. Het is alsof hij rechtstreeks met je communiceert.

Wat Thee Scarde Souls heel goed doet is de zangstem op de voorgrond stellen, waarbij de ritmemuziek sterk ondersteunend is. NIet overheersende, waar wel aanwezige drumpartijen, geen overdonderende gitaarsolo's, strak ritmewerk van de drum/bas en zeer passende ritmegitaar. Hun debuutalbum is een mooie mix van de zwoelere, aangename kwalitatieve soulmuziek. Liefdesliedjes, spijtliedjes genoeg op dit album. Persoonlijke favorieren "Can I call you Rose", "Easier said than done" en "Weak for your Love".

Mijn Spotify algoritme raadde Easier said than done aan. Inmiddels wel een favorietje geworden. Zijn ze al op NSJ geweest?

Zeker. Dit jaar nog geloof ik.
En ze staan begin 2025 weer in Amsterdam en Rotterdam, al is de kans groot dat alles uitverkocht is. Live wel erg goed ook, evenals het nieuwe album.

Ik wist niet dat Bram Krikke in een bandje zat.