Threshold - Dividing Lines (2022)

Interessant. Derde studioplaat met Glyn Morgan en de tweede op rij als kwintet.

Threshold is inmiddels een echte Bandcamp-artiest geworden: Music | Threshold - thresholdprog.bandcamp.com

Erg benieuwd hier naar de eerste single is zeker niet slecht maar het heeft me nog niet helemaal overtuigd. Maar de rest is waarschijnlijk veel beter als het hetzelfde niveau is als de vorige plaat dan heb ik hele goede hoop. Erg mooie hoes ook weer het geeft goed de situatie in de wereld weer op dit moment.

Ben ook benieuwd naar de nieuwe Arena met oud Threshold zanger Damian Wilson in de gelederen.

Goed dat je het zegt, heb European Journey maar meteen aangeschaft!

Nieuwe nummer klinkt prima trouwens.

Threshold is (eigenlijk sinds vertrek van zanger Mac) wel een behoorlijk saaie en voorspelbare band geworden. Glynn Morgan vind ik een prima keus als zanger nadat Wilson vertrok. Tegelijkertijd hoor ik hem liever op zijn jaren 90 band Mindfeed.
Ben niet zo'n fan van Wilson en dat hij nu bij Arena gaat zingen daar word ik niet zo blij van. Hopelijk is dat van tijdelijke aard, maar dat komt met Wilson vaak wel goed

Eindelijk iemand die ook niet zo idolaat is van Wilson. Nu vind ik Arena niet boeiend, dus dat maakt me weinig uit.

Toevallig zijn Innocent en Will to Give mijn favorite Threshold-songs dus dat die 'sound' een beetje terug is bij Threshold, juich ik toe.

Ik ben alleen wel even van mijn progmetalgeloof gevallen, maar wie weet, becvalt me dit zo godd, dat ik dit genre weer eens wat op pik.

Damian Wilson heeft een herkenbaar geluid en paste op zeker wel bij Threshold.
Vind zelf Morgan een mindere zanger.

Gaat bij mij in fases. Heb een periode heel veel Arena geluisterd. Die niet al te ingewikkelde en bovenal bombastische prog bevalt mij erg goed. Je moet er wel voor in de stemming zijn.

Threshold net zo. Maar vooral de albums met Mac kunnen mij bekoren. Dead Reckoning en Hypothetical vind ik de fijnste. Legends of the Shrine vond ik ook een leuke opleving. Dus ben ook wel benieuwd naar deze nieuwe.

Ik hoor nooit eens iemand over Psychedelicatessen, want in mijn geval wel de soundtrack was van een groot deel van 1994. Toen zette je nog cd's over op een cassettebandje. Ik had geen cd-speler, maar een klasgenoot wel. Dus ik liet deze (en later Uriah Heep - Sea of Light en Marathon - First Run) op cassettebandje zetten, voor tijdens mijn krantenwijkjes. Ik had wel een lp-speler, dus oude muziek had ik wel, maar dit waren mijn 'moderne' muziek-ontdekkingen. Stoer man. Terwijl iedereen los ging op Type O'Negative en Pantera, luisterde ik naar Threshold (er zat zelfs dubbele bass in).

Nou ja. Ik heb dus een zwak voor Glyn. Ik ben benieuwd naar deze plaat, daar draait het om.

Inmiddels een paar recensies gelezen die er niet om liegen. Met een speelduur van meer dan een uur wordt dit weer uitkijken naar het weekend.

ben ook zeer benieuwd. Complex klinkt gewoon weer lekker Threshold!!

Geen idee waarom ik deze band alleen van naam kende .... Klinkt degelijk, strak en melodieus, dit album. Neen, krijgt zeker niet de origineelsprijs, maar als 1e serieuze kennismaking erg lekker.

Psychedelicatessen is wat mij betreft het hoogtepunt van hun carriëre.
Hierboven lees ik dat de voorspelbaarheid begint toe te treden en ook ik heb dat gevoel. Sinds March of Progress heb ik niet meer het nostalgische gevoel. Iets wat ik bij bijna alle voorgaande albums wel heb.

Genoeg geleuter over voorgaande delen in het discografie..
Blij dat ze wat compactere songs zijn gaan schrijven. Bevalt me beter dan Legends Of The Shire.

Geweldige band, geweldig album weer.
Top dat Glynn Morgan weer achter de microfoon staat, Damian Wilson wordt niet gemist.

Had deze gemist! Prima album weer van Threshold! Lekker in het gehoor, stevige melodieuze metal. Inmiddels een kaartje gekocht voor de Boerderij! Damian Wilson deed het erg goed in threshold wat mij betreft, maar de nieuwe zanger doet het ook meer dan prima.

Prima album dit. Meer van het goede zelfde. Waar ik me echter volledig over verbaas dat hier op Mume een stuk of wat Threshold albums hoger worden gewaardeerd dan het fenomenale Hypothetical. Daar begrijp ik werkelijk niets van . Qua songwriting staat dat album op eenzame hoogte vergeleken met alle andere albums, zeker die zonder Mac. Bizar gewoon!

Omdat ik al vanaf mijn 14e of 15e (Pschedelicatessen, ik ben slecht in terugrekenen) 'fan' ben, blijf ik Threshold een warm hart toedragen. Sympathieke progressive metal, en het maakt niet veel uit wie er zingt, het klinkt altijd wel goed.

Deze plaat is de eerste die ik bij uitkomen digitaal via Bandcamp heb gekocht. En ik heb wel wat cd's versleten van de band, of het nou via GEP of InsideOut was, of lang geleden dat je die fan-cd's bij ze kon bestellen. Het is nu wat makkelijker en sneller allemaal. En daar loert het gevaar. Ga je er dan nog echt voor zitten?

Ik had deze in november vorig jaar dus digitaal aangeschaft, en dit is de tweede keer dat ik hem luister. Bizar hoe dat allemaal gaat. Ik moet ook zeggen dat ik niet veel naar progressive metal luister, je moet er maar voor in de bui zijn.

De tweede studioplaat op een rij met dezelfde zanger waarmee mijn liefde voor de band begon. Het cirkeltje is geheel rond. Prima plaat ook, al heb ik het nu wel allemaal gehoord. Ik kan niet zeggen dat Threshold echt verrassend uit de hoek komt. Ze klinken wel lekker modern hier, maar zowel ik als de bandleden liggen rond de 50 levensjaren, dus klinkt het wel modern, of denk ik dat alleen maar?

Afgelopen vrijdag Threshold live mogen aanschouwen in de Boerderij. Wat een geweldige live band, en Glynn is een uitstekende zanger. Veel nummers van deze cd kwamen voorbij, waarbij vooral Let It Burn en King Of Nothing echt geweldig ontvangen werden. Deze 2 mogen van mij jarenlang op de setlist blijven staan.......

Ik wil deze graag hoger waarderen, maar het is allemaal zo hetzelfde inmiddels. Threshold zit echt gevangen in hun eigen sound. Ja, het kwalitatief in orde, maar het lijkt teveel een herhaling van zetten.

De zanglijnen zijn wel gaaf. Hier laat de band goed zien dat ze oog hebben voor catchy hooks. Maar met name in de solo's, klinkt het allemaal exact als eerdere platen. Ik heb het nu wel gehoord die battles tussen de synth en de gitaar. Het verrast niet en werkt om mijn zenuwen inmiddels.

Threshold vond ik echt één van de betere progressive metal-bands, met name om die catchy hooks en in de perken gehouden polyritmes en tempowisselingen.

Maar voor mij is de koek nu wel op. Eigenlijk wil ik deze plaat een 7,5 geven maar ik rond af naar beneden.

Prima plaat, maar niet de beste uit hun fantastische oeuvre.