Jimmy Smith - Prayer Meetin' (1964)

Ik roep iets te vaak dat ik niet zo veel heb met een hammond orgel, maar ondertussen heb ik toch behoorlijk wat jazz-albums in huis met een hammond in de hoofdrol (waarvan er zeven stuks op naam staan van Jimmy Smith).

En zo ook dit album: het klinkt gewoon lekker sloom en relaxed. Ik erger me helemaal niet aan het hammond orgel, maar ga juist erg lekker op de vibe die Smith en Turrentine neerzetten.

Jimmy Smith is een naam die ik erg lang onbedoeld over het hoofd heb gezien; al 399 stemmen op MusicMeter maar tot voor gisteren had ik nog niet van hem gehoord (waarvoor nogmaals dank aERodynamIC).

Stanley Turrentine kende ik reeds als die fantastische tenorsaxofonist vanop Midnight Blue, die hier even warm en gemoedelijk speelt - met elke solo slaat hij eigenlijk de nagel op de kop. Het samenspel met Smith werkt bijzonder goed waardoor elk nummer iets leuks toevoegt, het ludieke 'Stone Cold Dead in the Market' bijvoorbeeld; van zoveel onserieusheid kan je toch enkel vrolijk worden? Het echte toppunt zijn echter de twee laatste nummers, al is dit over de ganse lijn een erg sterk album dat voornamelijk 's avonds wat beter tot zijn recht komt door de fijne sfeer die ervan uitgaat.

Dardan: van dit album is er ook een Tone Poet versie (mocht je die serie waarderen uiteraard).