Lindisfarne - Dingly Dell (1972)

Wel leuk plaatje beetje folk/ bluesy achtig. Heeft wel wat, maar op uitzondering van een paar sterke songs vind ik het toch wel wat matig.

Een plaat waar je vrolijk van wordt gemaakt door muzikanten die er plezier in hebben. De nummers zijn niet altijd hoogdravend maar de sfeer zit er wel in. Op de CD staat nummer 13: We can swing together, een lang uitgesponnen live-nummer.

Prettig in het gehoor liggende folkrockplaat die soms wel erg klinkt als Bob Dylan. De band schijnt er zelf niet al te tevreden over zijn geweest. Maar ik vind het wel een fijne plaat.

Deze nu (met andere hoes en op Charisma) op lp gevonden. En ik moet zeggen, dat de muziek dan wel veel meer gaat leven. Vooral kant a is best sterk (met name de 7 minuten durende opener). Kant b is wat meliger en zorgt er toch voor dat ik niet boven de 3,5* uitkom.

Ik vraag me trouwens af of de hoes en het label (Elektra) wel klopt. Bovendien vormen de eerste drie nummer een suite, ik zal een correctie voor dit alles indienen.

Het derde album van Lindisfarne en een belangrijk album volgens de pers. Blijft Lindisfarne enkel een Engelse belangrijke groep of lonkt een internationale doorbraak ?
Het album voldeed niet aan de hoog gespannen verwachtingen, wat de Britse rockpers betrof, en de groep herstelde zich nooit, splitste zich in twee delen en viel kort daarna uiteen. Wat er precies mis was met Dingly Dell is onduidelijk bij het luisteren naar het album vandaag. Het spel van de band is pittig genoeg - ze klinken als Pentangle met een wat stevigere sound, duelleren met Fairport Convention, en er zijn veel leuke nummers, ook al missen ze het scherpe lyrische randje van "Meet Me on the Corner" of "Fog on the Tijn.”
Wat misschine ook meespeelde is dat Alan Hull al werd vergeleken met Bob Dylan , dat was zonder meer te hoog gegrepen.
Maar het album is zeker niet slecht. De eerste drie nummers vormen eigenlijk een soort suite en dat klinkt meer dan voldoende. 'All fall down' met meer dan 7 minuten , een mooi nummer van Simon Cowe 'Plankton's Lament' en een pittige politiek geladen song van Alan Hull (bring down the government).
Ook de rest van kant 1 is redelijk.
Kant 2 begint met een niemendalletje, 'Wake up litle sister' is niet verrassend en ergens las ik dat 'Go Back' wel wat van het werk van Syd Barret heeft qua humor tekst en muziek.
De laatste drie nummers van de plaat (ik heb de vinyl versie) zijn weer van Alan Hull , 'Court In The Act' is een echte folk/rock and roll nummer, best aardig.
'Mandolin King' is wat rustiger en folk/country achtiger. Het laatste titelnummer is apart, begint met enkel gitaar bas en zang en is mede daardoor een waardige afsluiter. Eigenlijk vind ik het ergens een hoogtepunt, zeker vanwege de toch heel specifieke aanpak van dit nummer, lekker experimenteel om halverwege ineens de koers wat te veranderen door het stemmige 'there is magic in the air' meerstemmig te brengen.
Het is me nog steeds niet duidelijk waarom de plaat toch af werd geserveerd door de Engelse pers, waren de verwachtingen niet veel te hoog en zorgde dat voor te veel druk ?
In ieder geval gaf de band de brui er aan en een aantal jaren kwam de come back (Back and Fourth) met zowaar ook weer een hit (Run For Home), maar werd de muziek ook direct een stuk gladder.
Dat is op dit album nog niet het geval, waardoor ik dit album toch hoger inschat.