Vital Spirit - Still as the Night, Cold as the Wind (2022)

Wanneer je denkt alles wel gehad te hebben komt de band 'Vital Spirit' om de hoek zetten. Deze Canadese tweemans band uit Vancouver kwam op mijn radar na het luisteren van 'Blackbraid'. 'Vital Spirit' combineert in deze nieuwe plaat 'Still as the Night, Cold as the Wind' een erg strakke black metal sound met gebeurtenissen van het oude westen. Online staat deze band ook wel bekend als de Spaghetti Black Metal band en dat is iets wat ik nou niet vaak heb gehoord, en ik denk de meesten niet. Toch vind ik het wel vermakelijk, al loopt de band op sommige gebieden toch wat achter de feiten aan. Met een zanger die ook nog eens het gitaarwerk verricht zowel bass als normaal en een drummer is deze band lekker kleinschalig. En je merkt dat de gasten er echt wel zin in hebben.

Al vond ik de zang niet héél geweldig. En moet ik toch wel héél erg wennen aan de gekke combinatie die deze gasten in de strijd gooien. Wanneer je eigenlijk net lekker in de vibe zit om mee gesleurd te worden naar diepe kerkers en de black metal knop volledig omgedraaid word, word je er eigenlijk weer compleet uit gezogen als het gitaarwerk begint waardoor ik het gevoel heb dat ik midden in de nieuwe 'Sergio Leone' spaghetti western film zit en 'Clint Eastwood' met zijn sigaar recht tegenover me staat. Is dit héél erg? Nee, totaal niet maar, het is wel iets waardoor ik als luisteraar met enige dipjes deze plaat luister. Al heeft natuurlijk de black metal wel de overhand.

De solo's zijn overigens wel weer gewoon om te smullen, en de gasten noemen zichzelf ook wel 'Saccharine black metal', nadat ik dat heb gegoogeld kom ik telkens uit bij suiker; je likt je vingers er inderdaad wel vanaf. Laat je mee vieren door een waanzinnige wandeling over de slagvelden gestreden in het oude wilde westen, met 'Saccharine Sky' toch wel als een smaakmaker van de oude geluiden.

Leuke plaat zeker, of ik hem héél veel vaker op ga zetten is de vraag. Het luistert makkelijk weg met zijn korte tijdsduur van maar 36 minuten, de plaat heeft tot zoverre nog geen stempel achtergelaten waardoor mijn mond open valt, en is misschien daardoor soms niet héél boeiend te noemen.