Breathless - See Those Colours Fly (2022)

Na iets van 10 damned lange jaren verwelkomen we een nieuwe Breathless. Deze unieke band uit good old England timmert al sedert de jaren 80 aan de weg. En terug kijkende hebben ze dan eigenlijk maar damned weinig uitgebracht. Tussen deze nu en de laatste zitten ook al iets van 10 jaren. Ze nemen er dus de tijd voor en stellen dan ook never teleur neen. Mij tenminste niet. De zanger Dominic Appleton is gezegend met een machtige stem. Hem kennen we ook nog wel als een der zangers bij This Mortal Coil waaronder het magische The Jeweller van Filligree and Shadow. Dit is nu muziek welke voor mij totally waan is. Vlak voor de opnames had de drummer en zwaar ongeluk waarvan hij nu nog herstellende ware. Weken in een coma gelegen. Voeg daarbij nog de wereldwijde pandemie Covid-19 en ja daar ga je dan met een nieuwe plaat. Deze dan ook zonder drummer opgenomen en verder dus voorlopig als trio. Vandaag het fraaie red vinyl binnen en staat dan ook op nu
Wat kan ik zeggen, het klinkt vertrouwd, het klinkt dromerig, ethereal, dromerig, het klinkt waan ja. De songs beklijven aan alle kanten. 9 nummers in 45 minuten dus redelijk aan de lengte waar de afsluiter richting de 8 minuten gaat. Prachtige gitaarlijnen zitten er doorheem op basis van keys en soms pompende bas. Kwalitatief zeer hoogstaan. De muziek verfijnd en gelaagd, sfeervol en om ff de dingen om je heen helemaal te vergeten ja. Machtig mooie plaat geworden en nog geen review, ja dat kan natuurlijk niet en mag ook niet. Correspondeer al jarenlang met de bassiste en staat dan ook alles van hier, op cd en vinyl. Dat laatste steeds meer want de afgelopen jaren was er dan wel geen nieuw werk maar werd menig album opnieuw uitgebracht op fraai vinyl. Label Tenor Vossa werd en wordt door de band zelf gerund dus thuis van tenminste vele markten. De soundscapes nemen op deze plaat een bijzondere en prominente plek in. Nogmaals absoluut great en aanrader voor de oudere 4AD fanaten, denk ook Cocteau Twins en eerder genoemde This Mortal Coil. Dan geef ik dus gewoon het maximaal aantal ☆☆☆☆☆.

Ha kijk aan, een nieuwe Breathless. Ben benieuwd.

Fraai album weer, met fijne traag voortslepende melodieën en dito dromerige gitaarpartijen. Behoort tot de betere droomrock!

Cocteau Twins zie ik vaker genoemd, maar die weten me toch heel wat meer te betoveren. Dit is allemaal niet slecht, maar ergens gaat het ook wel erg makkelijk langs me heen allemaal.

Even 2 dagen voor genomen om dit album te absorberen. Ik was reuze benieuwd.
Opener Looking for the Words is een soort anthem wat het uitstekend/beter zou doen als afsluiter. Erg fraai!
Net zoals dát nummer riepen de volgende nummers ook meteen weer mooie herinneringen op, maar ik werd gaandeweg het luisteren ook een beetje ongerust of het niet allemaal té traag en meeslepend zou blijven. En dat blijkt zo te zijn (voor mij althans). Na het geweldige The City never sleeps, dat moeiteloos op een This Mortal Coil album had kunnen staan, wordt ook de kwaliteit van de nummers minder. De aandacht verslapt en het lijkt ook wat rommelig te gaan klinken. Al met al vind ik de kwaliteit te weinig constant en vind ik het ook een beetje te traag en voorspelbaar. Evengoed blij dat dit anno 2022 nog gemaakt wordt.

Je moet natuurlijk wel van traag voortslepende melancholie houden wil je dit album in de breedte waarderen. Als je afwisseling zoekt met meer up tempo nummers kom je met dit album bedrogen uit. Voor mij zelf sprekend voorzie ik met dit album een mooie indian summer....

Daar ben ik niet helemaal mee eens. Ik hou er wel van hoor, maar deze raakt me dan toch net iets minder. Misschien is het de zang of zo.

Het blijft persoonlijk natuurlijk (ja ik weet, wat een dooddoener). Kan me wel voorstellen dat de zang wat tegenstaat. "Rommelig" en "weinig constant" zijn predikaten die ik er toch met de beste wil niet op kan plakken. Voor sommigen wellicht juist wat "te constant", waardoor de persoonlijke beleving van "saaiheid" kan opspelen.

Aardige comeback plaat van Breathless na 10 jaar aanwezigheid. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik hun laatste album niet echt opmerkelijk vond, dus de verwachtingen waren er niet (zeker niet dat er nog een album zou komen). Voortkabbelend is dit niet, vind ik. Dit gaat van kamermuziek (opener), post-Japan (tweede nummer), fijne wat meer uptempo single met fijne gitaarlijn (You Should Go Driving) naar Slowdive 2.0 (Let Me Down Gently). Stevige 3,5* met groeipotentie.

Glimlachende gezichten op een Breathless album? Dat is toch wel wat vloeken in de kerk. Wat zou Ivo Watts daar nou van vinden. Hij zou Dominic vast niet weer uitnodigen voor een nieuwe This Mortal Coil sessie mocht die er ooit nog komen. Ik ga dit nog even beluisteren maar op basis van de hoes zijn mijn verwachtingen niet hoog. Is een vooroordeel dus ben benieuwd of dat wordt bevestigd.

Nou, ben benieuwd. Ik voorspel dat het mee gaat vallen met de vrolijkheid, die je gaat ervaren