The Turtles - Present the Battle of the Bands (1968)

'The battle of the bands' is een grappig Turtles-album. Op iedere track doen ze net alsof ze steeds een ander bandje zijn.
De openingstrack werd geschreven door singer/songwriter Harry Nilsson.
Het psychedelische 'The last thing I remember' is in een andere versie te horen op de singles en outtakes-compilatie 'Chalon Road'.
'Elenore' klinkt als een vervolg op 'Happy together' en werd op single uitgebracht met op de keerzijde de Beach Boys-parodie 'Surfer Dan'. Op de country-song 'Too much heartsick feeling' en 'Oh, daddy' wordt flink de lolbroek uitgehangen.
Het semi-instrumentale 'Buzzsaw' heeft een heerlijk gitaar-riff en was ook het b-kantje van 'You showed me'.
Op 'I'm Chief Kamanawanalea' is zelfs al een toekomstige house-beat te horen.
'You showed me' is een Byrds-cover van het album 'Preflyte' en heeft een pompend orgeltje. Het Amerikaanse raptrio Salt 'n Pepa heeft dit nummer in 1992 nog gecoverd.
In 'Food' wordt er een Turtle-soepje bereid.
De protest-song 'Chicken little was right' verscheen in 1967 in een andere versie op de b-kant van de single 'She's my girl'.
De afsluiter klinkt als een vroege versie van 'We are the world'.

Het probleem dat hier op deze plaat tot (schel) licht komt, is dat The Turtles zichzelf erg grappig vonden terwijl ze dat niet waren. En als ze serieus doen, neem je ze dat niet !
Hetzelfde met Flo & Eddie bij The Mothers.

Ik heb dit album ook gehad. Met een totaal andere hoes overigens:

Turtles, The - Present The Battle Of The Bands (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Inderdaad allemaal een beetje flauw. Maar misschien ook deels omdat we dit album beschouwen in de huidige context van wat we allemaal al kennen sindsdien. In 1968 was het idee om één groep diverse bandjes uit te beelden nieuw of niet eerder gedaan. Op het verzamelalbum 'Happy Together Again' uit 1974 schrijven Kaylan en Volman in de liner notes dat het een liefhebberij was van de groep om na de serieuze album- en singleopnames gewoon door te gaan met opnemen, maar wel pas nadat ieder van instrument en rol was veranderd. Dit album lag gewoon in het verlengde van de drang om allerlei andere bandjes te willen uitbeelden.
Het resultaat levert geen dijenkletsers op, maar is op zijn minst gewoon aardig.
En er staan ook nog eens twee hits op: 'You Showed Me' en 'Elenore'.

Naschrift. In 1980 heeft Rhino een tweetal EP's uitgebracht met The Turtles in hun incarnatie 'The Rythm Butchers'. Eigenlijk een primitieve voorloper op 'Battle Of The Bands':

Rhythm Butchers, The - The Legendary Rhythm Butchers Sampler - The Turtles Backstage (Vinyl) at Discogs

Rhythm Butchers, The - The Rhythm Butchers Return To The Corral By The Bay (Vol. 2) (Vinyl) at Discogs

Die hiphop-beat van I'm Chief Kamanawanalea (We're the Royal Macadamia Nuts)! Blijft geweldig.

Dit project is duidelijk mislukt. Bij sommige nummers zou ik niet kunnen vertellen wie er wordt geïmiteerd. Maar dat maakt ook niet zoveel uit, want het spreekt me totaal niet aan. Slechts één lichtpuntje: Elenore.
ik begrijp dat dat nummer als enige single is uitgebracht. Gelukkig maar.
Staat op 84 in de 100 Greatest Albums of 1968 en in Best Ever Albums over dat jaar op 240.
2* en snel vergeten.

jorro schreef:



Zoals ik het me herinner ging het de groepsleden niet om het imiteren van andere groepen maar eerder om het spelen van verschillende stijlen.

Klopt. Vind dit trouwens nog altijd een erg ondergewaardeerd album, en wat mij betreft veruit hun beste, sterke nummers, catchy melodieën en alles wat the Turtles the Turtles maakte. Ze namen zichzelf niet al te serieus. Je moet wel een behoorlijk chagrijn zijn wil je hier niet vrolijk van worden (no offense!)

Verrassend leuke conceptplaat, eigenlijk. The Turtles brengen hier diverse stijlen, en nemen het zelf vooral allemaal niet al te serieus. Dat levert bij momenten simpelweg mooie liedjes op zoals The Last Thing I Remember, de country van Too Much Heartsick Felling, het aan Beach Boys & Beatles refererende Surfer Dan en de ingetogen folk van Earth Anthem. Er staan ook wel een paar missers op, maar goed, laten we maar 'ns overhellen richting het positieve, al is het vooral door het element van de aangename verrassing.

3,5 sterren