Tom Wilson - Symphonic Scars (2018)

Tom Wilson aka Lee Harvey Osmond is een verhalenverteller bij uitstek. Uit Canada afkomstig en op latere leeftijd kwam Wilson erachter dat zijn biologische ouders uit de Mohawk stam afkomstig waren. Eind jaren 80 was Wilson medeoprichter van Junkhouse. Een band die ten tijde van het debuut; Strays nog enige bekendheid genoot in Europa.
De muziek was echter ook dwars en stond teveel in de Noord-Amerikaanse roots traditie om op het oude continent een doorbraak te kunnen bewerkstelligen.

Vanaf jaren de jaren 00 ging Wilson solo, en dat jasje past hem in mijn ogen uitstekend. Bij vlagen pakt hij je in met mierzoete maar o zo fijne melodieën om je vervolgens mee te nemen in een verhalende song zonder refrein of catchy hook. Dat is de kracht van Wilson die het meer van verbeeldingskracht moet hebben dan een commerciële invalshoek.
Dat wil niet zeggen dat de muziek ontoegankelijk is, het zijn de details en de subtiele arrangementen die man's platen naar een hoog niveau tillen. Het vaatje waar uit wordt getapt is divers van aard; blues, soul, folk, Americana, funk, en alles wordt tot een smaakvol geheel geserveerd.

Een track als Magic is inderdaad magisch, hoewel zeker geen wereldschokkende song zijn het de arrangementen die het nummer een haast droomachtige uitstraling meegeven. Het is ook tevens het beste nummer van de plaat.

Met zijn baritonstem croont Wilson alle songs aan elkaar, waarbij ik moet toegeven dat de nummers waarbij hij niet zingt, maar al pratend zich door een nummer heen worstelt mij minder boeien. Dat maakt dat Symphonic Scars een schizofreen karakter kent; muzikaal gevarieerd aan de ene kant en een vorm van Spoken word aan de andere kant. Desalniettemin intrigeert Wilson mij flink met het muzikaal gebodene.