Old Fire - Voids (2022)

Wanneer je leest dat muzikanten als Julia Holter, Emily Cross, Bill Callahan, Joseph Shabason en Thomas Bartlett meewerkten aan Voids, dan weet je bij voorbaat dat het om een interessant project zal gaan. In het verleden speelde Texaan John Mark Lapham in The Earlies. Tegenwoordig gaat hij door het leven als Old Fire. Zes jaar terug kwam het debuut Songs from the Haunted South onder die naam uit.

Tussen het uitkomen van dat album en nu gebeurde er veel in het leven van Lapham, wat enorme invloed op hem had. Twee relaties liepen op de klippen, overleden zijn beide ouders tijdens de pandemie, al dat verdriet moest hij alleen zien te verwerken. Hij kwam in een depressie terecht en kreeg bovendien last van slapeloosheid. Voids is dan ook doordrenkt van deze ervaringen, gelukkig klinken er ook hier en daar tekenen van herstel door.

De afsluiter Void IV : Circles schreef Lapham alleen, negen composities met meewerkende muzikanten en daarnaast twee goed gekozen covers. Don’t You Go werd geschreven door John Martyn op het moment, dat diens relatie met zijn vrouw Beverley op het punt stond op de klippen te lopen.

When I Was In My Prime is een droevige traditional waarin ontrouw centraal staat. Het werd ooit gecoverd door Nina Simone, Pentangle, Rhiannon Giddens, maar ik ken het vooral in de a capella versie van de zussen Anne en Niamh Parsons.

Muzikaal schiet Voids alle kanten op, maar vormt het album een coherent geheel. De luisteraar reist mee op droompop, filmische ambient, raga-achtige drones, avant country, poëzie en spirituele jazz. Voids is geen gemakkelijk album van bijna een uur en vraagt de volledige aandacht van de luisteraar, maar de doorzetter zal beloond worden.