Banco del Mutuo Soccorso - Orlando: Le Forme dell’Amore (2022)
mijn stem
2 stemmen
Italië
Rock
Label: Inside Out
-
Proemio (2:10)
-
La Pianura Rossa (6:39)
-
Serve Orlando Adesso (4:11)
-
Non Mi Spaventa Più L'Amore (4:11)
-
Non Serve Tremare (4:06)
-
Le Anime Deserte del Mondo (4:43)
-
L'Isola Felice (4:00)
-
La Maldicenza (6:06)
-
Cadere O Volare (5:05)
-
Il Paladino (2:51)
-
L'Amore Accade (3:41)
-
Non Credere Alla Luna (6:55)
-
Moon Suite (11:04)
-
Come È Successo Che Sei Qui (3:29)
-
Cosa Vuol Dire Per Sempre (6:45)
0
geplaatst: 9 januari 2023, 23:06 uur
Banco Del Mutuo Soccorso bestaat al ruim 50 jaar en ze komen alweer met een bijzonder goed album op de proppen hetgeen heel indrukwekkend is.
Het geheel is gebaseerd op een middeleeuws gedicht en het doet af en toe ook wel wat middeleeuws qua sfeer aan, met name in de rustige passages.
Muzikaal gezien is het zeer gevarieerd en van een hoogstaand niveau. Progrock liefhebbers zullen zich hierbij de vingers aflikken denk ik.
Het is de typische 'Banco stijl', iets in de richting van Gentle Giant (met name de frequente tempowisselingen), Genesis en EL&P, maar dan toch heel duidelijk met een eigen identiteit.
Alles wordt in het Italiaans gezongen maar dat stoort verder niet.
Persoonlijk spreken mij de instrumentale gedeelten van het album het meest aan maar ik realiseer me dat dat niet voor iedere luisteraar zal gelden.
Track 11 wordt door een zangeres vertolkt i.p.v. de gebruikelijke mannelijke zang. Bij track 12 wordt een saxofoon ingezet die de vocalen onderbreekt om voor extra afwisseling te zorgen, een goede zet.
Al met al is dit album zeer de moeite van het beluisteren waard. Mijn favorieten zijn tracks 2, 4, 8 en 12.
Het geheel is gebaseerd op een middeleeuws gedicht en het doet af en toe ook wel wat middeleeuws qua sfeer aan, met name in de rustige passages.
Muzikaal gezien is het zeer gevarieerd en van een hoogstaand niveau. Progrock liefhebbers zullen zich hierbij de vingers aflikken denk ik.
Het is de typische 'Banco stijl', iets in de richting van Gentle Giant (met name de frequente tempowisselingen), Genesis en EL&P, maar dan toch heel duidelijk met een eigen identiteit.
Alles wordt in het Italiaans gezongen maar dat stoort verder niet.
Persoonlijk spreken mij de instrumentale gedeelten van het album het meest aan maar ik realiseer me dat dat niet voor iedere luisteraar zal gelden.
Track 11 wordt door een zangeres vertolkt i.p.v. de gebruikelijke mannelijke zang. Bij track 12 wordt een saxofoon ingezet die de vocalen onderbreekt om voor extra afwisseling te zorgen, een goede zet.
Al met al is dit album zeer de moeite van het beluisteren waard. Mijn favorieten zijn tracks 2, 4, 8 en 12.
* denotes required fields.
* denotes required fields.