Parius - The Signal Heard Throughout Space (2022)

Het is wel erg dat we deze plaat vorig jaar hebben gemist, legian, Ayreonfreak, namsaap en ProGNerD. Dit is een fantastisch eclectische progmetal plaat die put uit een uitgebreid scala aan invloeden.

Zo hoor ik instrumenteel met name Between The Buried And Me, Haken, Dream Theater en Leprous. Met name het basswerk lijkt geïnspireerd op dat van Dan Briggs en ook het ambitieuze, theatrale, wij-geven-helemaal-nergens-om compositiewerk en de daarbij horende zang doet denken aan BTBAM (hoewel ik ook aan Native Construct denk. Heel bijzonder!). Het riffwerk is heel divers, waarbij ik het vaakst moet denken aan bands als Haken, Dream Theater en Spock's Beard. Technisch, complex, veel complexe toonladders, lastige ritmes en verbluffende akkoorden. Compositioneel leunt de band bijvoorbeeld op, zoals reeds gememoreerd, Between The Buried And Me. Maar ik hoor toch ook heel veel Opeth in de manier van componeren (wie doet dat tegenwoordig in dit genre niet?) en ook de manier waarop Mastodon zijn platen structureert komt hier bij vlagen voorbij (incluis de zeer kenmerkende zanglijnen).

Bij het lezen van al deze gerenommeerde namen zal je vast denken: "Dit moet wel een verbluffend goeie plaat zijn, wil je al deze invloeden laten samenkomen op één plaat!". Absoluut, het is een sterke plaat. Hier schuilt echter een 'maar' achter. Het feit dat al die namen zo makkelijk zijn op te lepelen in relatie tot deze plaat verraadt eigenlijk al waar ik naartoe wil. Want hoewel het zeer knap is dat de band al deze invloeden samen laat komen op één plaat, mis ik eigenlijk een beetje het Parius-sausje. Ik hoor voornamelijk veel andere bands, maar weinig écht Parius. Als je me zou vragen hoe ik de sound van de band zou moeten omschrijven, dan zou ik, zoals ik hierboven ook heb gedaan, dat voornamelijk doen aan de hand van de sounds van andere bands. En niet aan de hand van hoe Parius zelf klinkt. Dat is het enige kritiekpunt(je) dat ik op deze plaat heb aan te merken.

Overigens schijnt dit album ook nog een conceptalbum te zijn:

Ik moet wel zeggen dat deze plaat echt een zware kluif is wanneer je er voor gaat zitten, en niet iets is dat je even op de achtergrond op kunt zetten. Je moet hier wel echt een uur goed voor gaan zitten. Er gebeurt namelijk zo ontzettend veel, waarbij de plaat echt alle kanten opspringt. Overigens wil ik daar niet mee suggereren dat de plaat fragmentarisch is, aangezien ik wel het gevoel heb naar een coherent geheel te luisteren. Ik heb me namelijk wel kostelijk vermaakt met deze plaat. De ene keer is het een goeie riff die mijn aandacht trekt, daarna plots een heel subtiele basslick, en vervolgens weer een prachtige zanglijn. Deze plaat heeft het allemaal, maar dan moet je het wel de mogelijkheid bieden om te landen.

Ten slotte denk ik dat dit echt een type plaat is waar je heel veel voor terugkrijgt, naarmate je er meer tijd en moeite in stopt. Als het dan één keer klikt, dan klikt het ook meteen goed. Ga er dus eens goed voor zitten, en geef deze plaat tijd om zich te ontvouwen. Ik schipper zelf nog wat tussen 4* en 4,5*, en weet van mezelf in het begin heel enthousiast te zijn met beoordelingen. Toch maar op safe een 4* uitdelen.

Maar in ieder geval: niet meteen afschrijven, deze plaat!

Je maakt me wel benieuwd met je zeer uitgebreide en positieve analyse ABDrums: gaat zeker op de luisterlijst, bedankt !

Ja dit is echt een goeie! Kan er geen genoeg van krijgen. Kritiekpuntje dat het overal op lijkt zonder eigen te zijn heb ik vaker voorbij zien komen maar ik heb daar totaal geen last van. Sterker, dit album vind ik beter dan al die inspiratiebronnen. In eerste plaats door de krachtige en afwisselende cleane vocalen. Maar ook door het space-thema; de algehele sound past hier perfect bij. Absolute hoogtepunt voor mij is The Acid Lakes of Ganymede, vooral het 'ripped apart'-gedeelte in het midden is onweerstaanbaar. Andere hoogtepuntjes zijn The Signal, The Human Molecule en de epische afsluiter Arecibo.

1 keer beluisterd nu: muzikaal zeker interessant en de invloeden zijn idd vrij herkenbaar. Het concept spreekt me ook aan, al pakt het me op een of andere manier (nog) niet direct bij de lurven. Maar wie weet...; deze gaat zeker nog meerdere rondjes draaien.

Zeker niet gemist. Rond de tijd van de release zette ik dit album als eens op, maar ik had toen hetzelfde als ProGNerD: het greep me niet. En dan zijn er nog zoveel andere albums te luisteren.......

Gaat vandaag in de herkansing.

Gister ook hier ook nog een keer voorbij gekomen en ik denk dat ik me nu eerst ga concentreren op andere nieuwe releases die gecheckt moeten worden; we willen tenslotte niet die zeldzame mooie ontdekking die zo af en toe voorbij komt net missen...

Bij vlagen best een fijne avontuurlijke plaat dit. Hoewel niet altijd geheel mijn ding is merk ik. Het blijft wel een leuke en speelse luistersessie.

Hierboven worden al wat vergelijkbare bands benoemd, en mijn grootste minpunt is toch wel dat ze die niet weten te overstijgen. Niet zozeer dat ze niet een eigen identiteit weten over te brengen, maar meer dat ik dan toch liever Between the Buried, Leprous of Dream Theater op wil zetten.

Desalwelteplus is dit en zeer verdienstelijke plaat die ik met plezier opzet.