Asunojokei - Island (2022)

Beluister het volledige album: Island

Ik heb net deze plaat voor het eerst beluisterd en ik ben erg enthousiast. Het Japanse Asunojokei levert een ontzettend kleurrijke en dynamische mix van post-black, post-hardcore/screamo, shoegaze en J-rock. Het album is euforisch en soms zelfs dansbaar, maar de band smijt zich ook soms met zijn volledige ziel en zaligheid in de grimmige melancholie. De muzikanten zijn zeer goed op elkaar in gespeeld en brengen een bijna jazzy flair in hun spel. Vooral de bassist speelt zich constant in de kijker met fantastische melodieuze baslijnen en ook het gitaarwerk zit vol met prachtige sprankelende lijnen en inventieve stemmige akkoorden. Het drumwerk heeft een kraakheldere sound en wisselt zeer smaakvol af tussen blastbeats, pakkende grooves en subtiele roffels. De zanger is de minst dynamische van het gezelschap, die schreeuwt door de volledige plaat, maar doet dat met heel veel overgave en emotie à la Envy (ook de mix van harsh vocalen en spoken word). Dit is een gigantische aanrader voor liefhebbers van Deafheaven, Astronoid, møl, Svalbard en Envy. Island kan wel eens tot mijn absolute favorieten van 2022 gaan behoren.

Oehhhh deze gaat op de luisterlijst!

Idem!

Hmmm, nog niet geheel overtuigd. Klinkt allemaal heel degelijk, maar amper momenten waarbij ik denk: yessss. Voor zo'n dynamisch album glijdt-ie eigenlijk toch wat geruisloos voorbij. Maar ik geef 'm nog een kans.

Grappig plaatje wel, ik sluit me een beetje aan bij mads w.b. het voorbij glijden - de invloeden liggen er vaak zo dik bovenop dat het eerder een aaneenschakeling van tribute-jes aan alle lievelingsbands van deze gasten is en daardoor mist het een eigen smoel en wordt het soms ook een beetje kitschy (latere Envy vind ik van dat laatste soms ook wat last hebben). Met opeenvolgend de post-rocky meets blackgazy furie van het eerste nummer naar die discobeat van de tweede (ik vind dat zo vreselijk helaas) naar een wat misklinkende interlude laat de band precies zien en horen waar de schoen wringt. Ook mis ik de godsgruwelijk lekkere melodietjes en vuist-in-de-lucht-momentjes die degelijke muziek in dit hoekje/deze hoekjes vaak net naar een hoger plan kunnen tillen. Iets meer albumcohesie had de plaat daarnaast ook goed gedaan.

Daarmee klinkt het allemaal erger dan het is, want het is best gezellig op Island. Het feest der herkenning is ook wel weer leuk; gedeclameer over post-rocky gepingel à la Envy, gazy geblast met screams à la oudere Deafheaven, dan opeens komt een verre neef van je favoriete anime-opener voorbij huppelen. Het is ook allemaal adequaat gedaan en vooral als er even lekker geblast wordt vind ik dit wel erg leuk. Als het iets meer gefocust en compacter was geweest had ik dit zeker nog leuker gevonden. Beste wat deze band kan doen is al het loze gewicht overboord gooien en een razend plaatje van een minuut of 20 opnemen, ik zou het wel vet vinden.

Leuke tip in ieder geval, Don, als je nog meer leuke dingen ontdekt hou ik me aanbevolen.

Met zo'n rijtje leg je de lat voor mij wel heel erg hoog, maar moet zeggen dat de eerste indruk zeker niet verkeerd is!