Sophie Jamieson - Choosing (2022)

Zelfverzekerd en met de nodige trots brengt de Londense singer-songwriter Sophie Jamieson in 2013 haar zeer persoonlijke EP Where uit. Donker, sober, met deprimerende kerkelijke begeleiding. Veelbelovend, maar vrijwel totaal genegeerd. En als je dan al zoveel emotie in je werk legt is het een lastig gegeven dat deze inzet niet publiekelijk beloond wordt. De naam van Sophie Jamieson verdwijnt vervolgens al snel naar de achtergrond, veelbelovend verandert in vergeten. De labiele zangeres zakt dieper weg in haar persoonlijke ellende, zoekt haar geluk in de fles, omarmt de amicale berustende alcohol, en schenkt deze een overheersend groot levensaandeel. Vergeten verandert in verdrongen. De worsteling met haarzelf levert genoeg negatieve inspiratie op, nou is het de kunst om uit dat gegeven de schoonheid te filteren .

In 2020 verschijnen de EP’s Hammer en Release. Hammer brengt verslavende baslijnen met het gitzwarte kletterende postpunk gitaarspel in hulpeloze nerveuze demonische instrumentatie samen. Het dronken verdovende Wine is het dagelijkse dagboekverslag met haar dagelijkse gevecht, haar dagelijkse kansloze strijd. In de elektronische darkwave van Release bevinden zich al kleine winstmomenten. Het is niet onwaarschijnlijk dat ze hiermee Simon Raymonde ontroerd en betovert. Feit is dat deze voormalige Cocteau Twins bassist haar bij zijn Bella Union platenlabel onderbrengt, een betere leerzame warme werkplek kan Sophie Jamieson zichzelf niet toewensen.

En als de regen en stormachtige klimaatwisselingen een dominante werking op de herfst uitoefenen, en de dagen zich langzaam in de duisternis verschuilen is daar dan eindelijk Choosing. Het is de moeite waard om zolang op haar debuutplaat te wachten. Ondanks dat Sophie Jamieson een drietal noemenswaardige EP’s heeft uitgebracht, is ze overduidelijk in haar voordracht gegroeid. Hammer en Release vormen het raamwerk voor Choosing, en ontstaan min of meer in dezelfde periode. Het is in principe een drieluik, het eindresultaat van een vierjarig werkproces.

Met haar vocale melodielijnen vlecht ze de zinnen al zingend aan elkaar. Het effectief problemen aanpakken werkt het beste als je de kern daarvan durft te erkennen en te benoemen. De haatliefde relatie Addition is de bewustwording, kotsmisselijk na de zoveelste kater, het excuus van het zoveelste vluchtgedrag. Hemelse orgeltoetsen zijn getuige van het bewapende stroomschokjes gevende gitaarspel, waaronder de dienende gedempte stem van Sophie Jamieson om vergiffenis smeekt. De piano verwelkomt het uitnodigende Crystal. Therapeutische bewustwording met het breekbare doorzichtige kristal als synoniem voor het leven. Het is zo eenvoudig om fragiele schoonheid kapot te gooien, de scherven kerven onheelbare littekens in de ziel. De kracht zit hem niet zozeer in haar eigen voordracht, daarvoor schakelt ze doeltreffend de hulp van een sacraal kinderkoor in.

Downpour ordent weggestopte momenten, absorbeert tranen om deze vervolgens met een natuurlijke emotionele beladenheid een uitweg naar buiten te gunnen. Verdriet plaatsen, verwerken en een sturende deelgenoot maken. De niet te vermijden terugvallen zijn onontkoombaar en behoren helaas wel als belangrijk onderdeel bij het wederopstandingproces. Het Tori Amos achtige Sink is een huppelend schild van onverschilligheid. Nonchalant de problemen wegwuiven, en ondertussen steeds dieper in de modderpoel wegzakken. Een denkbeeldige gelukzalige Fata Morgana op bedrieglijk drijfzand. Filmisch vintage in het zonsverduisterende Fill. De veiligheid achter de gesloten deuren, waar halflege glazen zich vullen en het halflege leven nog enige troost geven. Een schrijnende track waar de geschreven kwetsbaarheid een net zo grillig verbaal antwoord krijgt. Hoe diep kan je gaan om de luisteraar te raken. Nou, erg diep dus, dit is de heftige uitzichtloze bodem van het vernietigende alcoholisme.

Het vertrouwde Empties, opslokkende leegtes als zalvende zekerheid. Met de prachtige gitaarballad Runner probeert een bedeesd sprintende Sophie Jamieson haar achterstand in te halen. Marcherende drums lopen met haar mee richting de finishlijn, welke uiteindelijk al zwalkend als een uiteenspattende hoopvolle dagdroom uit het gezichtsveld verdwijnt. Het afremmende fraaie Violence gaat over in gemeende bijtende frustraties. Boundary verlegt de grenzen van haar kunnen, maar geeft tevens de grens van de afvlakkende opgelegde territorium beperkingen aan. Het zwaarmoedige gebroken Who Will I Be concludeert nogmaals dat je door afwachtend gedrag geen stappen vooruit zet.

Op Choosing heerst geen hoera stemming. Choosing is ook bewust verkeerde keuzes maken. Uiteindelijk bepaal jezelf welke richting je opgaat. Doodlopende wegen, eenrichtingverkeer, kruispunten, opstoppingen en een veelvoud aan oneffen paden. Choosing ziet de volmaakte voldoening niet als eindstation. Het avondrood beeldende Long Play, het roulette risicospel, inzetten en verspelen, gokken op kansen, en deze vervolgens weer vergooien. Zelden wordt de pijn, het verlies, en de strijd tegen alcoholisme zo realistisch mogelijk door een muzikant uitgewerkt. Lovin’ Whiskey 2.0
Sophie Jamieson - Choosing | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Jamieson - Choosing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophie Jamieson - Choosing
De Britse muzikante Sophie Jamieson debuteert, negen jaar na haar eerste stappen in de muziek, imponerend met een intiem, intens en donker album dat dwars door de ziel snijdt met rake klanken en doorleefde vocalen

De openingstrack van Choosing, het debuutalbum van de Britse muzikante Sophie Jamieson, zorgt binnen enkele seconden voor kippenvel en blijft hierna indruk maken. De muzikante uit Londen maakte al drie uitstekende EP’s, maar zet op haar eerste album een flinke stap. Choosing is een bijzonder intens en bovendien donker album dat opvalt door een subtiele maar ook makkelijk ontvlambare instrumentatie en door een veelkleurige stem die van alles met je doet. Door de persoonlijke teksten over de alcoholverslaving van de Britse muzikante kan Choosing het daglicht nauwelijks verdragen, maar onder de donkere klanken is ook heel veel moois verstopt. En zo levert december toch nog een onbetwist jaarlijstjesalbum op.

Het is inmiddels december en dat betekent over het algemeen dat het muziekjaar er op zit en het tijd wordt voor de jaarlijstjes, die overigens verrassend vroeg zijn dit jaar. Het is normaal gesproken niet het beste moment om een album uit te brengen, ook al is er op het moment nauwelijks concurrentie. De Britse muzikante Sophie Jamieson heeft een andere afweging gemaakt en brengt deze week haar debuutalbum Choosing uit. Het is een debuutalbum dat er direct bij eerste beluistering stevig inhakt, want de muzikante uit Londen heeft een serie behoorlijk heftige en zeer indringende songs geschreven.

Sophie Jamieson debuteerde in 2013 met de prachtige EP Where, maar haar eerste muziek werd helaas nauwelijks opgemerkt. In 2020 probeerde ze het, na een mentale inzinking, opnieuw met twee al even mooie EP’s, maar wederom was er niet heel veel aandacht voor de prachtige songs van Sophie Jamieson. Hopelijk is het dit keer anders, want Choosing is een mooi en bijzonder album dat niet onder doet voor de beste albums van 2022.

Sophie Jamieson worstelde jaren met een alcoholverslaving, die centraal staat in veel songs op het album. Het is dan ook niet zo gek dat Choosing een behoorlijk donker album is, maar het is ook een intiem en zeer intens album. Choosing opent prachtig met in eerste instantie subtiele gitaarlijnen, die worden gecombineerd met de stem van Sophie Jamieson. Het is een stem met een opvallend eigen geluid en het is bovendien een stem die overloopt van emotie. De openingstrack van Choosing grijpt je door de bijzondere zang en de subtiele gitaarlijnen direct bij de strot en dat verandert niet wanneer de gitaren een stuk steviger worden en er nog meer donkere wolken overdrijven. Het is een monumentaal begin van een album dat in de resterende tien tracks niet verslapt.

Na de openingstrack is het even naar adem happen, maar ook als Sophie Jamieson in de tweede track kiest voor de piano, blijft haar muziek donker, intens en indringend. In de door piano gedomineerde songs op het album hoor ik wel wat raakvlakken met de muziek van Tori Amos, maar de zang van Sophie Jamieson is wel wat minder dramatisch. Het is misschien even wennen aan de zang van Sophie Jamieson, maar als je eenmaal gewend bent aan de emotievolle voordracht van de muzikante uit Londen, laat ze je ook niet meer los. De intieme en intense zang bepaalt voor een belangrijk deel de kracht van het debuutalbum van Sophie Jamieson, maar ook in muzikaal opzicht heeft het album veel te bieden.

Zowel de songs waarin de gitaren domineren als de songs waarin de piano het voortouw neemt zijn deels uiterst subtiel ingekleurd, maar de explosieve muziek van de Britse muzikante kan ook makkelijk ontsporen. Het maakt van Choosing met enige regelmaat een behoorlijk heftig album, maar de donkere songs van Sophie Jamieson zijn ook prachtig. Het zijn ook songs waarin van alles gebeurt, want bijna minimalistische of ruwe klanken kunnen zomaar plaatsmaken voor breed uitwaaiende wolken elektronica, waarna ook de stem van Sophie Jamieson opeens alle kanten op blijkt te kunnen. Het gitaarwerk op het album is overigens schitterend.

Choosing is, mede door de zeer persoonlijke teksten, een duister en heftig album, maar het is ook een album waarop steeds meer schoonheid aan de oppervlakte komt, waardoor de songs op het album nog lang aan kracht winnen en de stem van Sophie Jamieson zich steeds genadelozer opdringt. Jammer voor iedereen die het jaarlijstje al heeft gepubliceerd, want dit album hoort er zeker in thuis. Erwin Zijleman

Niet mijn kopje koffie

Wel het mijne! Hier en daar wordt het wat saai, maar dan komt er altijd weer een fantastische melodie of een pijnlijk persoonlijke tekst de hoek om die de aandacht er weer bijhaalt. De wat stevigere momenten waar de band wat meer volume maakt zijn misschien wel mijn hoogtepunt. Aangename kennismaking.

Na het vierde nummer had ik het wel gehoord. Het eerste nummer is wel heel erg de moeite waard. Daarna hoor ik niet wat ik hierboven lees. Helaas.