Candlemass - Sweet Evil Sun (2022)

Sweet Evil Sun is een degelijk vervolg op het net zo degelijke Door To Doom. We horen de bekende veilige mix tussen het klassieke Candlemassgeluid en het meer korzelige geluid dat sinds halverwege de jaren 90 de huisstijl is. The Door To Doom had wel weer de sterkere composities en de broodnodige mystiek die al een tijdje ontbraken. En dat vinden we op Sweet Evil Sun in dezelfde mate weer terug.

Nummers als Black Butterfly en When Death Sighs lepelen lekker uit de bordjes die door Black Sabbath zijn geserveerd. Het zware geluid maakt dat een aangename belevenis.

Datzelfde When Death Sighs laat wel meteen ook het grote manco van Candlemass horen. En dat is zanger Johan Langquist. Natuurlijk dé stem van Solitude en Sorcerer's Pledge. Maar anno 2022 vooral een mislukte kruising tussen Udo Dirkschneider en een hele tamme Mats Levén.

Een theatrale zanger kan de op goede ideeën stoelende nummers vast naar een hoger niveau tillen. Het is daarom zonde dat Candlemass zo gewoontjes aan het zijn is met dit relikwie uit 1986.

Niettemin is het best een amusante release. Maar ik had wel op iets meer gehoopt nadat met The Door To Doom weer wat van de oude magie doorsijpelde in het Candlemassgeluid.

Met een paar jaar rijptijd vind ik Sweet Evil Sun een plaat met sterkere Candlemassnummers dan zeer lange tijd. De uitgebluste zang vernielt de boel nog steeds wel een beetje.

Zeker geen slecht album, maar niet wereldschokkend.

De inspiratie lijkt een beetje op. Het is allemaal al eens eerder gedaan maar dan beter. Black Butterfly is het enige echt goede nummer die wat toevoegt aan het ouvre van deze gave band. De laatste 2 nummers voorkomen een onvoldoende. Die zijn ook wel prima.

Toen dit album uitkwam heb ik het een digitaal rondje laten draaien om tot de conclusie te komen dat de laatste worp van de band degelijk maar niet de moeite van het aanschaffen waard was.... Toch kon ik het niet laten om de CD voor een klein prijsje mee te nemen toen ik het onlangs tegenkwam.

En nu ik het album nog eens een paar rondjes de revue heb laten passeren ben ik toch iets positiever gestemd dan vier jaar geleden. Ondanks dat het typische doomgeluid in het DNA van Leif Edling zit verweven, probeert hij op dit album er op sommige nummers toch een andere draai aan te geven, zoals op Scandinavian Gods en When Death Sighs, al wordt dat nummer door de inzet van Jennie Ann-Smith al snel een Avatarium-nummer.

Johan Langquist bevalt me op dit album beter dan op Door To Doom. Hij zal niet mijn favoriete zanger van Candlemass worden, maar op een nummer als Devil Voodoo laat hij karakter horen past zijn gruizige stem uitstekend bij het nummer. Ik kan me echter niet voorstellen dat hij live het materiaal van Messiah of Lowe fatsoenlijk kan zingen (even checken op Youtube leert dat het me nog meevalt).

Halfje erbij.