Candlemass - Sweet Evil Sun (2022)

Sweet Evil Sun is een degelijk vervolg op het net zo degelijke Door To Doom. We horen de bekende veilige mix tussen het klassieke Candlemassgeluid en het meer korzelige geluid dat sinds halverwege de jaren 90 de huisstijl is. The Door To Doom had wel weer de sterkere composities en de broodnodige mystiek die al een tijdje ontbraken. En dat vinden we op Sweet Evil Sun in dezelfde mate weer terug.

Nummers als Black Butterfly en When Death Sighs lepelen lekker uit de bordjes die door Black Sabbath zijn geserveerd. Het zware geluid maakt dat een aangename belevenis.

Datzelfde When Death Sighs laat wel meteen ook het grote manco van Candlemass horen. En dat is zanger Johan Langquist. Natuurlijk dé stem van Solitude en Sorcerer's Pledge. Maar anno 2022 vooral een mislukte kruising tussen Udo Dirkschneider en een hele tamme Mats Levén.

Een theatrale zanger kan de op goede ideeën stoelende nummers vast naar een hoger niveau tillen. Het is daarom zonde dat Candlemass zo gewoontjes aan het zijn is met dit relikwie uit 1986.

Niettemin is het best een amusante release. Maar ik had wel op iets meer gehoopt nadat met The Door To Doom weer wat van de oude magie doorsijpelde in het Candlemassgeluid.

Met een paar jaar rijptijd vind ik Sweet Evil Sun een plaat met sterkere Candlemassnummers dan zeer lange tijd. De uitgebluste zang vernielt de boel nog steeds wel een beetje.

Zeker geen slecht album, maar niet wereldschokkend.

De inspiratie lijkt een beetje op. Het is allemaal al eens eerder gedaan maar dan beter. Black Butterfly is het enige echt goede nummer die wat toevoegt aan het ouvre van deze gave band. De laatste 2 nummers voorkomen een onvoldoende. Die zijn ook wel prima.