Seabear - The Ghost That Carried Us Away (2007)

Een pareltje.

Daar kan ik alleen maar mee instemmen.

mooi, maar er ontbreekt me enige orginaliteit.
lekker zweverig en traag

Aanstekelijk album dit. Luchtig melancholisch, met fijne elementjes erin verwerkt. Ik krijg er een feel good gevoel bij. Favoriet: Libraries

Overigens deed het intro van Cat Piano me meteen denken aan het intro van Sovay (Andrew Bird).

Een album om verliefd op te worden.

Leuke, lieve muziek. 4*

Vijftig procent van de muziek die ik ken, leerde ik kennen via vrienden. Zo ging het ook met het Ijslandse Seabear. Ongeveer een half jaar geleden kreeg ik een YouTubelink toegestuurd waarin Seabear weerklonk. Ik was verkocht. Arms, denk ik, was het eerste nummer dat ik hoorde. YouTube was voor mij de enige manier om meer van Seabear te horen te krijgen, het album was nergens te vinden. 'The ghost that carried us away' kreeg ik aldus nooit als geheel te horen. Echter, dat hield me niet tegen verder te luisteren en steeds opnieuw te genieten.
Tot ik op een dag in Antwerpen kwam, en naar goede gewoonte eens de Bilbo binnenstapte. Wat rommelen in de bakken, "misschien hebben ze hier dingen die ze in Gent niet hebben". Honderden albums werden door mijn vingers naar beneden getikt. "Neen, nu niet kopen, je hebt geen geld, later misschien." Tot ik bijna op het einde aan 'The ghost that carried us away' kwam. "Hé, deze hebben ze in Gent niet!" Vanzelfsprekend werden die geldproblemen direct achterwege gelaten.

Het album in zijn geheel is goed, soms eens een iets minder nummer (hoewel ik nu al goed moet zoeken welke nummers ik als 'iets minder' kan omschrijven - Lost Watch en Sailors Blue - ). Dit is echter zeer subjectief. Bovendien worden deze ruimschoots goed gemaakt door warempel echte pareltjes. Favoriet is alvast Seashell, op de voet gevolgd door Arms en I Sing I Swim.
Een album dat zeker en vast, ik herhaal; zeker en vast, de moeite waard is te beluisteren.

Twee dagen geleden bezochten ze bovendien Trix, in Antwerpen. Een concert dat ik niet aan me voorbij kon laten gaan.
Borko verzorgde het voorprogramma. Zoals we tegen elkaar zeiden; "Het klinkt allemaal een beetje hetzelfde, maar 't is wel aangenaam hetzelfde". Bij deze.
Seabear liet zich al even zien tijdens het laatste nummer (sommige muzikanten speelden trouwens zowel bij Borko als bij Seabear).
Seabear zelf dan opende met Arms. Gevolgd door bekende nummers - reeds op cd met andere woorden - aangevuld met onbekend - voor mij althans -, nieuw materiaal. Dat ze er zin in hadden was duidelijk, gelach en plezier kwam ons vanop het podium tegemoet. Ijslands gebrabbel tussen de muzikanten onderling was te horen. De muzikanten, Sindri als zanger niet inbegrepen. Die laatste vond het blijkbaar leuker om de hele tijd voor zich uit te staren. Doch, dit bedierf de pret niet. Integendeel. Met Seashell als afsluiter (waarbij het publiek maar al te graag "aaaaaaa-aaaa-aaa-aaa" meezong en waarbij Borko ook weer het podium opkwam) was een perfecte climax van deze avond.
Wij wilden/willen meer!

seashell is echt een heerlijk nummer

Mooi album dat een fijne sfeer neerzet. Enige jammere is dat ik op dit moment de liedjes nog weinig van elkaar kan onderscheiden.. (kan uiteraard nog komen) 't Is allemaal meer van 't zelfde, maar dat maakt 't album niet slecht. Mooie zang met een uitstekende begeleiding, vooral de liedjes I Sing I Swim en Seashell zijn liedjes die ik aardig vaak beluister..

Al met al, een erg leuk album..

Deze zin past perfect bij dit album. Hulde

Nadat ik Seabear deze zomer wat extra had belicht, ook deze plaat maar weer eens gedraaid. Wonderschoon

Kwam dit schattige indie folk plaatje weer tegen. Heerlijk sfeertje om als album op te zetten. Vraag me niet naar specifieke nummers want alles blend samen tot één geheel waardoor ik geen idee meer heb waar het ene lied stopt en de volgende begint. Deze stijl is wel echt voltooid verleden tijd, de stilte voor de storm waar we nu in leven. De onpartijdigheid van deze muziek zou vandaag de dag ongepast zijn.