Bert Jansch - L.A. Turnaround (1974)

Rustiek en bescheiden country-uitstapje van Jansch. Hij was zeker ook Gram Parsons-fan... of het was de invloed van Michael Nesmith? Needle of Death krijgt een prachtige country make-over, de rest van de liedjes zijn van eenzelfde kwaliteit. Al is het misschien iets té rustig soms. Mooi om te horen hoe 2 stijlen met elkaar vermengd raken.

Schitterend album van één van de beste singer-songwriters ooit. Dit album toont meer een country-rock stijl, maar ook dat gaat Jansch goed af.

Lange tijd out of print geweest (Jansch had 'm zelf ook niet meer, en moest op eBay een exemplaar kopen!), maar nu gelukkig weer verkrijgbaar (evenals de twee opvolgers).

Sluit ik me bij aan, erg mooie nummers van een erg goede artiest. De make-over van Needle of Death vind ik een stuk minder dan het origineel, waar naar mijn mening veel meer emotie in zit (of in ieder geval meer emotie overkomt) Verder een erg goede plaat, waar zowel Bert Jansch als zanger, maar natuurlijk vooral als gitarist (Chambertin! ) erg goed naar voren komt.

Ik trap af met 4 sterren!

(shit, ik haal het gemiddelde omlaag..)

'L.A. Turnaround' bestaat uit 12 prachtige folksongs, in ambachtelijke stijl. Het gitaarspel van Jansch is zonder meer van een uitzonderlijk niveau, en in zijn stem hoor ik alles wat ik me bij Britse folkmuziek kan voorstellen. Jammer genoeg is Bert Jansch vandaag overleden; 67 jaar is hij geworden. Ik heb zijn muziek deze zomervakantie leren kennen, en was er meteen weg van. Ik besefte ook meteen dat Jansch een heel belangrijke figuur is in de Britse folkmuziek, en dat hij nu nog een inspiratiebron is voor vele artiesten. Laura Marling bijvoorbeeld, daar kan ik me van voorstellen dat zij Bert Jansch toch op z'n minst kent. Ik kende 'm al wel even van naam, maar sinds de zomervakantie bewonder ik 'm ook. Een uitzonderlijk artiest, veel te onbekend naar mijn mening.

Rust in vrede, Bert Jansch.

4,5 sterren

Magisch wat Bert Jansch hier doet. Neem de gitaarbegeleiding op One for Jo, de ontspannen countrynummers, de briljante -bijna achteloos gespeelde- instrumentals Chambertin en Lady Nothing.

Zoals Masimo terecht aangeeft is deze Needle of Death minder gevoelig dan de oorspronkelijke uitvoering. Dat is slechts een klein krasje op een schitterende plaat die ik voorlopig (bekend met de helft van het oeuvre) als Jansch' beste beschouw.

Zeldzaam mooi album, waarin folkheld Jansh een toefje country aan zijn stijl toevoegt. De invloed van producer Nesmith is duidelijk en de pedal steel van Red Rhodes is behoorlijk nadrukkelijk aanwezig. Jammer dat deze samenwerking geen vervolg heeft gekregen, maar dat maakt deze plaat ook uniek.

Hier een interessante korte film over dit album met beelden van de opnames en andere zaken in het huis van Tony Stratton-Smith (manager van o.a. The Nice, VDGG, Genesis).