Mercy John - Nights on Fire (2022)

De afgelopen paar jaar waren niet bepaald de meest gemakkelijke voor John Verhoeven. Zo’n vier jaar terug werd bij de vader van John de spierziekte ALS vastgesteld, een mededeling die insloeg als een bom. Afgelopen jaar overleed zijn vader op tweeënzeventigjarig leeftijd. Helaas niet alleen hij, maar ook een broer, een zus en een zwager van zijn vader overleden binnen een periode van drieënhalve maand. Het gedragen, emotioneel zwaar beladen Death Is in the Air vormt de sleutelsong op John’s nieuwe album Night on Fire.

John leed waarschijnlijk door al dit verdriet een periode aan slapeloosheid, wat leidde tot de song Nighttime Walk. “In een periode van insomnia, stond ik vaak ’s nachts maar gewoon op en besloot ik af en toe maar een wandeling te gaan maken om mijn hoofd leeg te maken en om tot nieuwe ideeen te komen. Alleen ’s nachts rondlopen is echter ook gevaarlijk, niet omdat er gevaar dreigt, maar omdat er zoveel ruimte is om te diep na te denken over dingen.”, aldus John. Het relaxte gitaarspel is hier trouwens om je vingers bij af te likken. Het nummer is een duidelijke verwijzing naar de titel van het album.

Een song waar ik mijzelf en mijn vader in herken, is het eveneens zeer persoonlijke I Am a Lover. John over dit nummer : “Mijn vader was een harde werker, werkte met zijn handen en maakte lange dagen. In zijn jeugd heeft hij veel meegemaakt en dat heeft hem gehard… En zo hard als mijn vader was, zo ben ik niet. Ik kan makkelijk bij mijn gevoel en daarover praten (dat blijkt nu wel weer..) Ik merkte dat mijn vader dat lastig vond. “.

Ook een luchtiger thema als jeugdige naïviteit passeert de revue in de catchy opener Teenage Lovers. Groots en intens is Ghost in the Machine. Samen met zijn uitstekende blandleden Rolf Verbaant (gitaar), Kirsten Boersma (toetsen), Tom Zwaans (bass) en Lynyrd Denissen (drums) werd het album begin dit jaar opgenomen in de studio van Jules Fransen. Aanstaande zaterdag geeft John een instore in De Waterput in Bergen Op Zoom, voor de overige optredens zie zijn website. Nights on Fire is andermaal een zeer persoonlijk album, dat weinig luisteraars onberoerd zal laten.

Na een paar eerste luisterbeurten ben ik voorzichtig optimistisch. Op de een of andere manier vond ik het niet in de voorgangers. Vreemd, want het genre past me wel. Dit album komt wel binnen en maakt me nieuwsgierig wat het op langere termijn met me doet.

Een poosje mezelf verbannen van deze site om tijd, ruimte te maken voor mijn schrijverswerk ( inmiddels de roman De erfenis van Karlijn uitgebracht, finishing touch van een Verhalenbundel zit eraan te komen en schrijf ook columns voor de site amateurvoetbaleindhoven.nl, met een eerbetoon aan de linksbenige). Maar bij het lezen van Lura op zijn Facebook pagina vermoedde ik in deze plaat weer iets speciaals. Het is vooral een doordrenkt, emotioneel album geworden, met teksten die je diep ( kunnen) raken. Mercy John behoort voor mij absoluut tot de ( Nederlandse) top als singer-songwriter. Vanavond optreden in Eindhoven, zou super zonde zijn als mensen hier deze plaat aan zich voorbij laten gaan.

Zijn beste tot nu toe? Zeker zijn meest gelaagde album. Het neemt je mee op een emotionele reis.

Eerste aandachtige luisterbeurt erop zitten. En eerste indruk: valt me niet mee. Ik was erg enthousiast over zijn eerste twee albums, maar merkte dat ik ze na een eerste jaar eigenlijk nooit meer opzette. De enthousiaste reacties hierboven zorgden ervoor dat ik met verwachtingen aan dit album begon.

Het eerste nummer is al een tegenvaller: nét iets te popiejopie, nét iets teveel concessies naar Spotify (die eerste 30 seconden mag niemand wegklikken), en nét iets teveel lijkend op Bryan Adams. Het tweede nummer klinkt wel aardig maar ook niet meer dan dat. Dan volgt het eerste interessante nummer. Wat steviger, en doet meer denken aan (een betere) Ryan Adams, die zonder de "B".

Normaal gesproken wil ik na drie min of meer matige nummers stoppen, maar het is goed dat ik dat niet heb gedaan. Want nu volgen er drie erg fraaie hoogtepunten: eerst het mooie Give Me All You Got, gevolgd door het prachtige Death Is in the Air. Het mooiste nummer van de plaat. Ik zou me bijna verheugen op mijn eigen begrafenis (niet letterlijk, en ook positief bedoeld). Wellicht zijn beste nummer ooit. Een fantastisch strijkarrangement leidt me naar een mooi einde. En de koek is nog niet op: ook Nighttime Walk is een mooi nummer, met een mooie gitaarpartij.

Maar dan wordt het weer een stuk minder: Ghost in the Machine lijkt wel erg op Enemy Fire van (weer!) Ryan Adams, maar dan een stuk minder. En het daarop volgende I Am a Lover is best fraai, maar ook hierboven zweeft de geest van Ryan Adams, de 'betere Ryan' (dat dan weer wel). En dat begint mij toch een beetje tegen te staan.

Dan volgt het zeer matige titelnummer. Maar daarna is On with the Parade weer een van de betere songs. En het afsluitende A Place We Can Go To is aardig, maar niet zo bijzonder.

Ik ben er niet uit: wegen de paar prachtige songs wel op tegen enkele matige nummers? Is de invloed van Ryan Adams niet te hinderlijk? De tijd gaat het uitwijzen. Ik wacht nog even met mijn sterren ...

Hoe je weegschaal ook uitvalt Tonio, het is echt een album dat je meerdere keren voorbij zou moeten laten komen om vooral de teksten en de context daarvan helemaal tot je te laten doordringen. Doordringen(d) is sowieso een sleutelwoord voor deze plaat en ja bij de ene valt dan het kwartje een stuk dieper dan bij de andere. De geest is toch echt auto biografisch, zeer persoonlijke teksten, al begrijp ik ergens je Ryan Adams sausje ook wel.

Live gezien in Flux Zaandam. Hij speelde veel van dit album. Sympathieke kerel die je meer fans gunt dan het spaarzame aanwezige publiek.