Sadness - Tortuga (2022)

Ik blijf toch een enorm zwak voor dit project houden. Vooral de invloeden uit emo en screamo zijn hier veel aanwezig, maar met vlagen horen we ook nog wel raakvlakken met black metal. En dat dan in combinatie met die dromerige gitaarmelodieën en rustige, introspectieve stukken (die hier voor mijn gevoel nog veel meer aanwezig zijn dan op zijn vorige albums) weet Sadness het opnieuw voor elkaar te krijgen om inherent donkere genres iets lichts en euforisch mee te geven. Ik vind het weer een erg troostrijke plaat.

Sadness blijft maar releases afvuren, en dan heeft Damián Antón Ojeda ook nog life en er gaan geruchten dat ook Trhä een project van Damian is.

Deze ga ik eens beluisteren.

Man, ook deze release is weer raak. Ja, dit keer is de focus iets meer op emo en alternatieve rock (hoor best wat Smashing Pumpkins dingetjes erin) en eigenlijk zou ik dan een beetje vies moeten kijken, maar dit is gewoon zo goed uitgevoerd. Daarnaast blijven de blackgaze met postrock invloeden echt overeind staan en ik vind de productie echt precies goed. Gruizig, maar helder genoeg om de instrumentatie volledig te laten spreken.

Klopt, die vent is echt een machine. Laatste Trhä is ook erg goed weer. Dus zeker ook de aandacht waard.