blackwave. - no sleep in LA (2022)

Als er nog bewijs nodig was, leverde blackwave. dat deze zomer op Jazz Middelheim: het duo bestaande uit Jay Atohoun en Willem Ardui is Belgiës meest verrassende hiphopgroep. Het charisma van beide heren en hun onderlinge chemie zijn verpletterend, en waar Kendrick Lamar de blazers weer opborg na To Pimp A Butterfly, blijft blackwave. experimenteren met trompetten en saxofoons. Drie jaar na ARE WE STILL DREAMING? schenken ze ons eindelijk een nieuw album, dat vorm kreeg in de Californische zon en no sleep in L.A. heet.

Misschien heeft de opener van deze langverwachte plaat wat te lang in de zon gelegen, want die klinkt bijzonder loom. Ook is de titel, back on track, behoorlijk clichématig: ja, we weten dat jullie terug van weggeweest zijn. Dan was het tweede nummer, die in L.A., een betere binnenkomer geweest, die je meteen in volle vaart in de plaat gooit. Klaterende snaren, levenslustige blazers, onvermoeibare raps, soulvolle refreinen en de juiste dosis funk: dat is het blackwave.-recept waar ik verslaafd aan ben sinds ik hen jaren geleden met BIG Dreams leerde kennen. In het slot krijgen we zelfs strijkers geserveerd, waar ik graag nog meer van had willen horen. Hiphop met barokinvloeden, waarom niet?

good day hoorden we al eerder als single. De titel en het onweerstaanbare ritme zijn bedrieglijk: de tekst vertelt over die dagen waarop je jezelf met veel moeite uit bed hijst terwijl je je afvraagt waarom je eigenlijk zelfs de moeite doet. Maar er gloort hoop om de hoek, want vandaag wordt tenslotte een good day. Ook a-okay bevat die weemoed die het duo zo goed maskeert als opgewektheid. Hier in de vorm van een brief aan iemand met wie je ooit een sterke band had, die echter afliep met een open einde. De manier waarop Jay en Willem quasi-nonchalant "I think I might be a-okay / If I wait just another day" laten vallen, toont dat ze de kunst vatten om persoonlijk te zijn zonder opzichtig over te komen, om relevant te zijn zonder drammerig te worden.

Drammerig is helaas wel wat ik moet zeggen van cracked screen. Dat ligt vooral aan de slepende bijdrage van gastrapper Lute, maar het gouden duo begaat hier ook een paar misstappen. "Live my life behind a cracked screen" is een schitterende vondst, maar die titel laten rijmen op "broken dreams" legt het er dan weer te vingerdik bovenop. Gelukkig serveert recluse daarna meteen weer onvervalste blackwave., met Jay’s in funk gedrenkte refreinen (inclusief hoge stem) en Willems hemelse strofes.

perfume schenkt ons nog meer violen in de heerlijk lang uitgesponnen outro. Alsof de heren in Los Angeles de geest van een componist uit Hollywoods hoogdagen opriepen, zo lijkt deze strijkerssectie weggelopen uit een vergeten filmklassieker. Hier valt nog meer uit te halen (blackwave. met symfonisch orkest?), maar voor je het weet zitten we al in volgende nummer lost in translation. En voor je het weet is dat ook alweer voorbij. Met een koor en een Latijns-Amerikaans klinkende trompet bevat het genoeg details om op te vallen, maar te weinig om echt te blijven hangen.

Het contrast met desire is groot: hier beuken Jay en Willem de deur van een rockclub in en veroveren ze onmiddellijk de microfoon. Het duurt even voor ze daar de juiste toon vinden, met het hoogtepunt pas in het knetterende slot. In horizon komen de heren weer even op adem. Ook hier komen de interessantste elementen in de tweede helft voorbij: een goddelijk vrouwelijk soulkoor, een trompet die herinneringen oproept aan de grote Miles Davis en een snippertje filmmuziek vol romantiek en avontuur.

Afsluiter I miss is niet de ultieme explosie die je verwacht. Veel verrassingen krijgen we niet voorgeschoteld en er passeert minstens een "I miss the good days" te veel. Hier echoot de kater nog na die blackwave. overviel na hun Amerikaans avontuur. Na twintig dagen muziek maken zonder te slapen in de zonnige smeltkroes van Californië, kwamen ze weer thuis toen de lockdown aanbrak. Even hing het bestaan van de groep zelfs aan een zijden draadje. Tijdens dit laatste nummer wil je hen dan ook toefluisteren dat ze moeten volhouden, want de dag is aangebroken waarop er weer een nieuwe blackwave.-plaat de wereld verovert. En zo’n dag kan alleen maar een good day zijn.

(Mijn recensie op Luminous Dash)

blackwave. is een beloftevol Belgisch duo, met aan het roer Willem Ardui, zanger-producer, en rapper Jay Atohounen. We kennen ze zeker nog van 'BIG Dreams' en 'Elusive' uit hun debuutplaat 'ARE WE STILL DREAMING?', songs die hier te lande vlot de weg naar de radio vonden. blackwave blijkt intussen ook niet voor niks tot de beste liveband van de Belgische hiphop te zijn uitgegroeid. Samen met nog een extra zestal gedegen muzikanten-vrienden timmeren ze hier al jaren aan de weg en maken ze van de frist mogelijke funky hiphop met een groovy beat. Een sound die enerzijds alleen maar van henzelf is, maar die anderzijds ook zomers vanuit L.A. lijkt aan te waaien. Dat laatste is ook echt zo, want de twee kijken met wijd open mind over landsgrenzen heen en precies voor de making-of van deze positief klinkende plaat brachten ze kort na het succes van hun vorige drie weken door in L.A.

Uitgerekend het opsnuiven en beleven van verse authentieke muzikale vibes was hetgeen ze eind 2019, na 'ARE WE STILL DREAMING?', nodig hadden, een escape naar een muzikale topbiotoop als L.A. met maar één missie: muziek en verse demo's maken voor een nieuwe plaat. De kennismaking met musici die altijd klaarstonden om met hen te werken, met hen van gedachten te wisselen bracht al vlug de broodnodige nieuwe ideeën. Meer, de Californische geestdrift bracht hen uiteindelijk -are they still dreaming!- zelfs tot in de professionele entourage van Beyoncé, Kanye West en J.Cole. De trip leverde, ongelooflijk, een dertigtal sessies op.

blackwave. daar down in L.A.... Neem het downtempo 'Perfume' in samenwerking met de Californische rapper Caleborate. Het klinkt als een en al onderkoelde soul. Willem schreef het geïnspireerd door de behaaglijke geuren tijdens een vroege zonnige ochtendwandeling naar de Starbucks in L.A. Een strijkersarrangement werd aan het tweede deel toegevoegd en hij vond Caleborate bereid om er een geweldige finishing touch aan te geven.

Maar het pad dat dan nadien vlot naar 'No Sleep In L.A.' moest leiden verliep vanaf 2020 plots veel minder over rozen. Alle ritmische zonneschijn nu op 'No Sleep In L.A.' verbergt verre van verholen dat ze na hun reis, door pandemie en lockdown gekortwiekt, door een diep dal moesten. Het album werd een zoektocht naar zichzelf, zowel muzikaal als persoonlijk. Je krijgt eerlijke teksten die lezen als een dagboek. Persoonlijke en relationele beslommeringen, verhuis, elkaar bijna uit het oog verliezen, het stond ze thuis op te wachten... tot het bijna uiteenvallen van blackwave. toe.

Vrijwel alle nieuwe songs getuigen daarover. Neem opener 'Back on Track': “This is the album of the year, we’re back on track” Of het snelle 'Good Day', dat achter opbeurende en melodieuze instrumentatie ook gospelinvloeden in de samples bevat en mooie trompetjes, piano en zang op het einde, maar daarin worden alleen maar gevoelens van depressie en verlies verwerkt.
Of de typische blackwave.-song 'I Miss', met mooi pianootje, gaat over de altijd achter de hoek dreigende sleur in het muzikantenbestaan. Het waren alle zoveel pogingen van blackwave. om zichzelf toch weer op de rails te krijgen.

Hoe dan ook, weer thuis hadden ze tijd zat om uit de hele verzamelde massa L.A.-materiaal het beste te selecteren en het plaatwaardig te polijsten. 'recluse' was het nummer dat de knoop ontwarde en het eerste wat ze medio 2021 eindelijk hun studio uitkregen. De even prima singles 'good day' en 'a-okay' met Abhi The Nomad volgden snel en werden supergoed ontvangen. 'Good day', symbolisch om te zeggen: ellendige periode hiermee afgesloten. Alles zit verwerkt in pakkende mijmeringen of songs die regelrecht verwijzen naar de dansvloer. De plaat die dus volledig in eigen beheer werd uitgebracht is een neerslag van die toch wel heel uiteenlopende L.A.-sessies. Neem het zwoele nachtelijke 'Lost in Translation', vlak erna neemt het album een hele switch naar als andere wereld, de rock van het knappe 'Desire.

Intussen spelen onze 'Kendrick Lamars of Kanye Wests' van blackwave. hier in de Lage Landen al voor festivalmassa's van meer dan 40000... terwijl veel van hun inspirerende hiphopklassebakken uit de city of dreams het dan toch steevast met heel wat mindere opkomst moeten doen.

Het gaat dan ook hard voor blackwave. Hun nummer 'a-okay' met Abhi the Nomad werd net als 'Fils de Joy' van klepper Stromae geselecteerd voor de soundtrack van de populaire PlayStation-game FIFA 23. En er komt ook écht een parfum uit op basis van hun song 'Perfume'. Benieuwd, hoe je muziek vertaald naar een geur!

Optredens blackwave. najaar :
- 7 oktober - Ancienne Belgique Brussel
- 8 oktober - Melkweg Amsterdam
-14 oktober - De Roma Antwerpen (uitverkocht)

Heel lekker album inderdaad!

Sinds enkele jaren ben ik meer en meer aan het luisteren naar Frithop (Belgische Hip Hop) en tijdens mijn ontdekkingstocht kwam ik ook het werk van blackwave. tegen. De vorige twee projecten vielen goed bij mij in de smaak al zet ik het niet zoveel op tegenover een Zwangere Guy of Pasi bijvoorbeeld. Waar dit duo zich onderscheidt is uiteraard dat ze Engelstalige muziek maken in tegenstelling tot hun landsgenoten.

Beide heren vind ik persoonlijk niet uitblinken in het rappen en zingen maar in combinatie met hun beats klinkt het echt wel prima hoor. Dit project ligt in het verlengde van hun vorig werk voor mij aangezien ik hier ontzettend van geniet als het opstaat maar er staan geen uitschieters op noch denk ik er veel aan om no sleep in LA op te zetten. Wel durf ik zeggen dat dit album veel meer aandacht verdient!

Heel leuk trouwens dat ze een gastbijdrage van Dreamville-rapper Lute hebben! Zelfs in Amerika is dit maar een kleine rapper maar alsnog geweldig dat ze dit voor elkaar gekregen hebben als Belgische muzikanten.

4*