David Johansen - In Style (1979)

Ik had deze al beneden staan, maar helemaal niet door dat deze nog niet op de site stond. Waarvoor dank dus. Dit is natuurlijk de zanger van The New York Dolls. Kom er nog wel op terug.

En heel lang niet gedraaid.
Kon me er althans niets meer van herinneren.
Maar valt zat mee. Best wel aanstekelijke rockmuziek/powerpop, die niet lijkt op The New York Dolls, gezongen door de wat zware, enigszins lompe stem van David (a.k.a. Buster Poindexter).
Op de gastenlijst zien we bv. Dan Hartman, Mick Ronson en Ian Hunter. Naast zijn eigen vaste begeleidingsgroep.
Leuke nummers zijn bv. Swaheto Woman en You Touched Me Too. De rustige lange afsluiter Flamingo Road is mooi.
Kom nog wel een keer terug voor de punten.
Op vinyl, in nieuwstaat, wel op label Blue Sky, Amerikaanse persing.

Echt een 1979 plaat. Poprock van de bovenste plank. Ik zie mijn eigen zo staan, net als op de hoes. Strakke broek (die wijde pijpen eindelijk uit de mode) met cowboylaarzen of puntschoentjes. Overhempie met een modern stroppie erbij. Minifact als haardragt met blonde punten. Zulk soort muziek was de soundtrack erbij. Dit album klinkt niet slecht , maar was ook geen topper. Gewoon een lekkere plaat , niets meer en niets minder.

In Style kwam vandaag blind uit mijn platenkast, vastgeplakt aan zijn voorganger. Beide hoezen zijn geblesseerd geraakt. De stem maakte dat het bekend klonk. Maar wie? De nummers op kant een kwamen me wel bekend voor en in nummer drie kwam de naam David Johansen op. Kant 2 liet geen enkele bel rinkelen. Kant 1 is dus ooit mijn favoriet geweest.

De plaat beviel me heel erg goed eigenlijk, als geheel. Beter dan destijds denk ik zelfs. De plaat is enorm gevarieerd qua genres en uitvoering. In een van de nummers komt de Buster Poindexter uit de jaren 80 al naar boven. (Die naam staat overigens al onder de credits van de nummers die Johansen (mee)schreef als publishing maatschappij.

De hernieuwde kennismaking beviel dus heel erg goed. Overigens, ik wist dat ik deze plaat in bezit had. Dat ik er nog een heb, dat is wel een verrassing.

In hetzelfde jaar uitgekomen als deze Fearless (1979) van de onlangs overleden Tim Curry. Heb deze van David er even bij gepakt omdat ik wel wat overeenkomsten verwachten en ik werd niet teleurgesteld (al wist ik dit al omdat ik deze al eens eerder had geluisterd maar weer vergeten). Al is deze iets meer Pop dan die van Tim. En ondanks dat ik David ook als een theatraal performer ken, klinkt dit toch iets ingetogener dan dat van Tim.