Special Interest - Endure (2022)

Supertof! Cherry Blue Intention en Kurdish Radio, geniaal!

Dan te bedenken dat deze band een aantal jaartjes geleden misschien nog wel beter klonk. Denk aan 't hoekje Pylon en ESG, al verdwijnt die postpunk hier zeker meer naar de achtergrond. Blijft heel tof!

Toevallig vandaag ontdekt ThirdEyedCitizen, waarom hebben wij hier nooit iets mee gedaan?

Ik kan het je werkelijk waar niet vertellen. Ik heb er ook niks mee gedaan. Nog niet althans. Mijn buren vermoed ik ook niet. Niemand denk ik. Nou ja, bijna niemand. Komt ook omdat ik het toevalligerwijs nog niet heb ontdekt. Via niemand. Geen tips en zo. Nog niet. Weet dan ook niet wat het is. Moet ik er dan toch iets mee? Zou het werkelijk niet weten. Maar voel wel de sterke drang om er iets mee te doen. Op korte termijn wellicht. Waarom? Omdat iedereen er misschien iets mee gaat doen. Wil het dan toch niet missen, het wordt dan zomaar een hype, “the next big thing”, viral, duizenden likes…ergo, ik ga eens luisteren. Het zou namelijk kunnen dat ik er iets mee moet doen…Maar wat? Iets, denk ik. Of niets.

Eclectische band, die veel stijlen in hun muziekblender heeft gemixt. Mijn dochter had deze band al ontdekt, ik niet. Ik laat het er verder ook bij….

ik heb de promo deric raven. De review komt er 'binnenkort-achtig'!

Ha, we gaan er wat mee doen! Heb zelf de eerste drie nummers beluisterd op een vroege ochtend. Niet het beste moment…Kom er op terug.

Compromisloos de heilige huisjes omver schoppen. Het uit New Orleans afkomstige Special Interest kiest niet voor de gemakkelijkste weg om hun muziek aan de man te brengen. Met de Spiraling EP leggen ze al een aantal ontkiemende onkruidblaadjes bloot. Het oogsten begint echter met het volwaardige digitale hardcore The Passion Of debuut. In dit beschimmelde rottingsproces zaaien ze pas echt paniek met hun mix van snoeiharde gabber, cyberpunk 2.0, bijtend cynisme, agressieve deephouse, underground disco en industrial no wave. Is het zinvol om deze oorverdovende oerknal te overtreffen? Blijkbaar niet, op Endure verleggen ze de aandacht naar dansbare art funk en stoere catchy glamrock. Dit alles in een gangbaar tempo, waardoor de teksten meer diepgang krijgen. Het van zich afschreeuwende therapeutische Impulse Control, de doodsgrimmige geharde Love Scene en het overrompelende My Displeasure noodkreet zijn de loskoppelende sleuteltracks, welke het verleden afsluiten en het heden toelaten.

Als je dan toch de nadruk op die duistere zaterdagavond beleving legt, doe het dan gelijk goed. De video van Midnight Legend geeft dit treffend weer. Drugs, seks en heel veel dance, om uiteindelijk voldaan in de klaarlichte ochtend met een feelgood gevoel het dagelijks leven in te stappen. Deze zou het in een club ook gewoon prima doen. De zwoele sensualiteit benadrukt juist de andere kant van het uitgaansbestaan, en is zacht en teder. Het is bewonderenswaardig hoe ze de overstap naar het grote publiek maken, zonder aan geloofwaardigheid te verliezen. Het feestende (Herman’s) House handelt hoofdzakelijk over plaatselijke volksheld Herman Wallace die na jarenlange isolatie, die slechts een paar dagen van zijn vrijheid geniet en vervolgens aan kanker overlijdt. Special Interest biedt hierin de luisteraar de mogelijkheid om de boodschap te begrijpen, maar accentueert deze niet op een politiek correcte wijze, ze geven er juist een luchtigere toetsing aan. Het nachtelijke Cherry Blue Intention escapisme spint een strak web van jaren tachtig synthpop draden en industriële jaren negentig rock.

Moet je de gefrustreerde overspannen Foul chaos in je hoofd structureren en deze zwakte inbakeren, of moet je deze met trots in een duidelijk statement uitspreken, en er op die manier juist je kracht van maken. De fragmentarische warboel krijgt hierdoor bij boegbeeld Alli Logout vorm, en het belichaamt de onvrede van een vragende angstcultuur. Het is de soundtrack van het ontvlambare de wereld staat in brand tijdsbeeld waarin we leven. Alli Logout geeft geen antwoorden op de sociale issues en het uitgespeelde nare onderbuikgevoel van het revolutionaire Kurdish Radio oliemachtsspel, maar triggert, steekt, schopt en nodigt je tot nadenken uit. We hebben weinig van het verleden geleerd. Het broeierige met aanvallende politiesirenes gevulde Concerning Peace electroclash is de duistere vooravond van de theatraal aangezette non-tolerance LA Blues pianopunkrockopera. Daarin koppelen ze de opruiende Rodney King rel opstand uit 1992 aan de gewelddadige dood van Eric Garner en de Black Lives Matter reactie op zijn laatste I Can’t Breathe woorden.

Deze anarchistische aanpak ligt dus niet meer onder een overdosis aan noise bedolven, maar legt die connectie in dansbare tracks. Onderschat bij dat ijzersterke strategisch fundament de waarde van de aan Living Colour memorerende basstructuren van Nathan Cassiani en hyperactieve drummachine programmeur Ruth Mascelli niet. Die laatste verstevigt haar positie door de verantwoording over het elektronisch klankveld te continueren. De gitaar van Maria Elena is subtieler aanwezig, Special Interest legt deze zeker geen spreekverbod op. Endure jaagt als een opruimende stofzuiger door de tracks heen, en verbreedt hiermee het afgebakende territorium.

Special Interest - Endure | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ha, we hebben er iets mee gedaan! Ik ook, op eerste kerstdag vorig jaar. Dat viel toen niet goed. Maar ik probeer het nog eens. Zo’n gloedvolle review van deric raven nodigt daartoe uit…