David Byrne - The Catherine Wheel (1981)
Alternatieve titel: Songs from "The Catherine Wheel"
mijn stem
53 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Avant-Garde / Rock
Label: Sire
-
Light Bath (1:11)
-
His Wife Refused (4:32)
-
Adé (3:23)
-
Walking (0:54)
-
Two Soldiers (3:32)
-
Under the Mountain (0:53)
-
Dinosaur (2:34)
-
The Red House (3:17)
-
Wheezing (3:12)
-
Eggs in a Briar Patch (3:31)
-
Poison (2:32)
-
Cloud Chamber (2:50)
-
Black Flag (2:30)
-
My Big Hands (Fall Through the Cracks) (2:45)
-
Combat (2:45)
-
Leg Bells (2:41)
-
The Blue Flame (3:25)
-
Big Business (5:06)
-
Dense Beasts (3:12)
-
Five Golden Sections (2:54)
-
What a Day That Was (5:32)
-
Big Blue Plymouth (Eyes Wide Open) (4:44)
-
Light Bath (1:10)
1
geplaatst: 29 augustus 2006, 02:22 uur
Er bestaat/ bestond hiervan ook een: Songs from the Catherine Wheel, zonder de instrumentale tussenstukken.
Hoewel ooit alleen op vinyl gezien/ gehad.
Hoewel ooit alleen op vinyl gezien/ gehad.
0
geplaatst: 28 februari 2007, 05:49 uur
Cruciale plaat in de ontwikkeling van David Byrne als muzikant/ componist.
Hier horen we voor het eerst wat hij het jaar (ruim) er na met de Talking Heads verder zou uitwerken. De toon voor Speaking in Tongues en dus ook Stop making Sense, wordt hier al gezet.
My Big Hands en What a Day that Was horen tot het beste wat Byrne ooit heeft gemaakt.
Hier horen we voor het eerst wat hij het jaar (ruim) er na met de Talking Heads verder zou uitwerken. De toon voor Speaking in Tongues en dus ook Stop making Sense, wordt hier al gezet.
My Big Hands en What a Day that Was horen tot het beste wat Byrne ooit heeft gemaakt.
0
geplaatst: 7 juli 2009, 22:11 uur
Mooie mix van Talking Heads en My Live in the Bush of Ghosts. Alleen wordt het nergens echt fantastisch. Op de een of andere manier mist het album iets. Ben er nog steeds niet achter wat.
0
k.grubs
geplaatst: 25 juni 2010, 16:55 uur
Misschien wel het mooiste van David Byrne. Ik ken alleen de vinyl versie (met ook een iets andere hoes) in '81 gekocht. Er staan inderdaad minder instrumentale stukken op.
1
geplaatst: 22 februari 2011, 02:09 uur
Samen met " The Name of this Band is" mijn meest gedraaide en meest geliefde Byrne/Talking Heads plaat. En dat al een 30+ jaren lang.
En toch slechts 24 lousy stemmetjes.
Vreemd, vreemd....vreemd.
En toch slechts 24 lousy stemmetjes.
Vreemd, vreemd....vreemd.
0
geplaatst: 9 september 2011, 16:10 uur
misschien niet zo'n bekende plaat maar een absoluut meesterwerk als je 't mij vraagt. David Byrne in grote doen.
0
geplaatst: 7 december 2014, 16:37 uur
Hele rare plaat dit. Hoezeer ik ook van TH hou, dit solo project kan me niet bekoren.
0
Assurancetourix
geplaatst: 29 oktober 2015, 22:32 uur
Ik lust er wel pap van, die Byrne is zowiezo een vreemde snoeshaan, maar deze productie klinkt als een klok.
0
geplaatst: 7 september 2016, 22:05 uur
Zeer fijne plaat van Byrne, ik ken verder enkel de vinylversie dus of ik veel mis aan die instrumentale stukjes weet ik niet. Het is behoorlijk alternatief waarbij de naam King Crimson vaak door mijn hoofd schiet. Byrne heeft deze plaat gemaakt met o.a. Brian Eno en Adrian Belew waarbij de laatste natuurlijk ook zorgt voor de Crimson link. Daar moet ook bij gemeld worden dat hij bij Crimson zelf weer zorgde voor vele muzikale verwijzingen naar Talking Heads bij de begin jaren '80 platen van de band.
1
geplaatst: 7 september 2016, 22:27 uur
vigil schreef:
Zeer fijne plaat van Byrne, ik ken verder enkel de vinylversie dus of ik veel mis aan die instrumentale stukjes weet ik niet. Het is behoorlijk alternatief waarbij de naam King Crimson vaak door mijn hoofd schiet. Byrne heeft deze plaat gemaakt met o.a. Brian Eno en Adrian Belew waarbij de laatste natuurlijk ook zorgt voor de Crimson link. Daar moet ook bij gemeld worden dat hij bij Crimson zelf weer zorgde voor vele muzikale verwijzingen naar Talking Heads bij de begin jaren '80 platen van de band.
Zeer fijne plaat van Byrne, ik ken verder enkel de vinylversie dus of ik veel mis aan die instrumentale stukjes weet ik niet. Het is behoorlijk alternatief waarbij de naam King Crimson vaak door mijn hoofd schiet. Byrne heeft deze plaat gemaakt met o.a. Brian Eno en Adrian Belew waarbij de laatste natuurlijk ook zorgt voor de Crimson link. Daar moet ook bij gemeld worden dat hij bij Crimson zelf weer zorgde voor vele muzikale verwijzingen naar Talking Heads bij de begin jaren '80 platen van de band.
Discipline, My Life & Remain in Light worden ook wel als een nauw gelinkt supertrio gezien. Belew speelde ook mee op de live tour van TH in 80/81 (o.a. Jaap Edenhal). Wat bij musici als Belew (en ook Fripp, Worrell en Levin) live opvalt is het ogenschijnlijke gemak, de souplesse en rust waarmee ze spelen. Dit album zit heel dicht tegen de drie genoemde aan - sterker nog, ik denk dat als je vaardig kunt selecteren en mixen er een heel fraaie soundtrack ontstaat die 1 geheel is.
0
geplaatst: 8 november 2017, 21:56 uur
zeer goeie productie, deze eigenzinnige plaat. En waarbij je absoluut de vinyl versie moet beluisteren, zeer coherent geheel.
0
geplaatst: 14 november 2018, 21:54 uur
Ruim zeven en een half jaar verder en de 50 is in de verte in zicht. Inderdaad vreemd voor zijn prachtige rijke plaat. Ik heb zowel de cd als mede de lp. Toch een andere ervaring
* denotes required fields.
* denotes required fields.