Laïs - De Langste Nacht (2022)

De hemelse stemmen van Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix uit Kalmthout wisten mij zo’n vijfentwintig jaar geleden meteen te verleiden. Niet alleen mij, zelfs in Oor was toen van hun debuutalbum Laïs een lovende recensie te vinden. Een album waarop (eeuwenoude) folkmuziek met wereldmuziek gecombineerd werd tot aan een a cappella gezongen versie van Sinéad O’Connors In This Heart.

Door de jaren heen verschenen, slechts met tussenposes, nieuwe albums. Dat had onder andere te maken doordat Nathalie Delcroix samen met partner Bjorn Eriksson al vele jaren het succesvolle duo Eriksson Delcroix vormt, dat prachtalbums uitbracht als For Ever, Heart Out of Its Mind en Magic Marker Love (met het Sun Sun Sun Orchestra). In 2019 werd het vijfentwintigjarige jubileum gevierd met het album 25, met daarop succesnummers als ’t Zoutvat, Kanneke en uiteraard ’t Smidje, de single waarmee het succes begon.

Een jaar later houdt helaas Annelies Brosens het voor gezien, maar gelukkig worden Nathalie en Jorunn op De Langste Nacht nu begeleid door hun partners Bjorn Eriksson en Tomas De Smet, die samen een verleden delen in Zita Swoon.

De Langste Nacht ontstond in Coronatijd. Het begon met muzikale ideeën van Bjorn en Tomas, die in de thuisstudio werden opgenomen. Hierna vertrokken de dames met dit basismateriaal naar een klein, romantisch huisje op een kasteeldomein in Bretagne, op zoek naar teksten en zanglijnen die erbij hoorden. Het eindresultaat is een ijzersterk en avontuurlijk folk/popalbum, waarop de nodige Oosterse invloeden en uitheemse ritmes doorklinken.

De dames staan alweer twee jaar te popelen om te kunnen optreden, gelukkig begint voor hen aanstaande zaterdag hun De Langste Nacht Tournee, wat hun ook op 18 november in de Cacaofabriek in Helmond zal brengen. Ze worden op het podium bijgestaan door multi-instrumentaliste en zangeres Esther Lybeert (The Antler King, ex Hooverphonic), gitarist Tom Theuns (Aurélia, ex Ambrozijn) en drummer Roel Poriau (Rumbaristas, ex Think of One). Laatstgenoemde is ook op het album te horen.

Laïs heeft na al die jaren nog steeds niets aan kwaliteit ingeboet, integendeel, De Langste Nacht is misschien wel het mooiste album uit hun oeuvre, met zekerheid hun meest avontuurlijke.

Om Lura even bij te staan in zijn terecht gloedvolle recensie copy-paste ik hier mijn reactie op de Facebookpagina van Laïs:
"Niet alleen de muziek, maar ook zeker de hoes zou nog mooier en prachtiger uitkomen als lp. 't Zou toch fantastisch zijn als er na 25 jaar eindelijk een eerste lp van Laïs verschijnt?

De eerste luisterbeurt zorgt in ieder geval weer voor bakken met kippenbulten en sensorische opwinding. Blijkt nota bene de single 'Orion', welke psychedelische coupletten een sterk Broadcast-meets-The United States Of America gevoel oplevert (resp. een 00s en late-60s band), nog een van de minst opmerkelijke nummers te zijn, terwijl die ook al prachtig is. Wat een hoog en constant niveau, elk nummer heeft iets speciaals en bijzonders: chapeau!
En '1 en 1 is 2' lijkt wel een sprookje uit 1001 nacht gezongen door Pippi Langkous zonder dyscalculie. Wat een fabelachtig mooi nummer: nu al de nieuwe Laïsklassieker (amazing coole baslijnen ook!). Sowieso zijn de Oosterse invloeden in diverse nummers een zeer fijne toevoeging in jullie sound.

Het is het lange, lange, láááánge wachten op echt nieuw studiomateriaal waard geweest. Al is dertien jaar wel écht erg lang, hoor..."

Benieuwd hoe het op 18 november in Helmond uitpakt.

Pop met een mystiek randje. De plaat lijkt voor mij veel op 'The Ladies' Second Song': geen echte liedjes, maar klanktapijtjes met eerder wat motieven/sprechgesang dan en echte melodie. Ik mis toch wel de hechte harmonieën van vroeger. Het is zeker geen slechte plaat, maar veel gewoner dan eerder werk van Laïs.

Veel plezier in Helmond vanavond

Annelies Brosens is g,een lid meer van Laïs sinds 2020. De twee overgebleven leden krijgen nu hulp van hun 2 echtgenoten en hebben besloten toch door te gaan.
En dit is het resultaat. Het is nog steeds Laïs, maar wel met een wat andere insteek.
Het is nog wel de bekende folk, maar meer dan anders met een wereldse insteek.
En dat is wat wennen, als je de oude Laïs daar naast legt.

Maar als je dat naast je neer kan leggen, blijft er een prima folk/wereld plaat over. Verrassend, de muzikale omlijsting is wel duidelijk drukker en omvangrijker dan voorheen. Dreigender, soms wat mystieker. Maar op zich is het fijn dat Laïs een doorstart heeft gemaakt, muzikaal anders, maar best wel goed en hopelijk is het weer een belofte voor nog meer mooie platen.