The WAEVE - The WAEVE (2023)

Met elk voorproefje meer zin in dit album!

Zeker iets om naar uit te kijken.

Lockdowns hebben toch ook wel positieve dingen voortgebracht in de vorm van allerhande creatieve projecten van artiesten, projecten die er anders misschien nooit waren gekomen.

The Waeve is een samenwerking tussen Graham Coxon en Rose Elinor Dougall.

Zonder enig doel zijn ze hieraan begonnen en zie hier het resultaat: een sterk debuut!

Moderne rock, af en toe vervreemdend, maar nergens ontoegankelijk of overdreven artistiekerig. Soms komt het wat chaotisch over, maar nergens ontspoort het. Het meest opvallende op het album is wellicht het gebruik van de saxofoon.

Dat Coxon in Blur zit is hoorbaar vind ik, en dat is alleen maar een pré.

Oei oei oei, dit valt bepaald niet tegen zeg! In aanloop naar dit album zowel de soloplaten van Dougall als haar liefje Coxon weer eens herontdekt, maar deze som is zoveel vreemder en meeslepender dan de delen, als een lome nachtrit die zo nu en dan de bocht mag uitvliegen om dan weer de beheerste route door het donker op te pakken. Hier zal ik voorlopig vast niet op uitgeluisterd raken!

Coxons gitaargeluid is natuurlijk uit duizenden herkenbaar, maar het zou me niet verbazen als hij de meeste saxpartijen hier ook voor zijn rekeningetje neemt.

Wat een productie is dit zeg. In elk nummer zit iets verstopt, van sax tot synthloops tot zingende zaag (?).
Ik hoor het mysterieus rurale van Cate Lebon en William Doyle , maar ook Twin Peaks-achtige gitaarriffjes en croonerachtig gezang a la Arctic Monkeys (maar dan beter en in duetten). Dus ga er maar eens goed voor zitten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The WAEVE - The WAEVE - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The WAEVE - The WAEVE
Rose Elinor Dougall (The Pipettes) en Graham Coxon (Blur) bundelen op bijzondere wijze de krachten als The WAEVE en laten bijna een uur lang horen dat één plus één soms veel meer dan twee is

De samenwerking tussen Rose Elinor Dougall en Graham Coxon kwam bij toeval tot stand maar had grote gevolgen voor het tweetal. Daar mogen we nu in muzikaal opzicht van mee genieten, want de eerste stappen van hun gezamenlijke project The WAEVE leveren een ijzersterk debuutalbum op. Het is een album dat zich door van alles en nog wat heeft laten inspireren, maar dat op een of andere manier toch ook consistent klinkt. In muzikaal en vocaal opzicht is het smullen en ook de songs van het Britse tweetal blijven de fantasie maar prikkelen. Laten we hopen dat de samenwerking tussen Rose Elinor Dougall en Graham Coxon lang stand houdt, want dit smaakt echt naar veel meer.

The WAEVE is een project van de Britse muzikanten Rose Elinor Dougall en Graham Coxon. Rose Elinor Dougall ken ik vooral van de band The Pipettes, maar ze bracht inmiddels ook drie soloalbums uit, waarvan ik overigens alleen de eerste ken. Graham Coxon is uiteraard bekend als de gitarist van Blur, maar heeft inmiddels ook een respectabel soloalbums op zijn naam staan, die stuk voor stuk op zijn minst interessant zijn.

Rose Elinor Dougall en Graham Coxon grepen de coronapandemie aan om samen muziek te gaan maken, in eerste instantie voor een nieuw soloalbum van Rose Elinor Dougall, waarbij de twee open stonden voor zeer uiteenlopende invloeden. De samenwerking tussen de twee leverde inmiddels al een relatie en een liefdesbaby op, waaraan deze week het titelloze debuutalbum van The WAEVE wordt toegevoegd. Naar verluidt bracht een gezamenlijke liefde voor Britse folkrock uit de jaren 60 en 70 de twee bij elkaar, maar het debuutalbum van The WAEVE bevat veel meer invloeden.

Graham Coxon is vooral bekend als gitarist, maar op het debuutalbum van The WAEVE heeft hij ook zijn oude liefde de saxofoon weer opgepakt. Het fraaie saxofoonspel van de Britse muzikant is belangrijk in het geluid van het duo en roept meer dan eens associaties op met het werk van David Bowie, die zijn liefde voor de saxofoon met enige regelmaat liet blijken, en het vroege werk van Roxy Music. Zelfs wat invloeden van de bijzondere Britse band Van der Graaf Generator zijn nooit ver weg en dat is een inspiratiebron die ik tot dusver nog nooit heb gebruikt.

Rose Elinor Dougall en Graham Coxon uiten incidenteel hun liefde voor de folk(rock), maar het debuutalbum van de twee citeert met grotere regelmaat uit de archieven van de artrock en de Krautrock. Naast het fraaie saxofoonspel valt het debuut van The WAEVE ook op door eigenzinnig gitaarspel, speelse elektronica en fraaie orkestraties. Net als op de soloalbums van de andere leden van Blur, klinkt ook in het werk van Graham Coxon altijd wel iets door de van de Britse band en dat is dit keer niet anders.

Rose Elinor Dougall en Graham Coxon hebben elkaar op meerdere vlakken gevonden, maar ook in vocaal opzicht passen de twee goed bij elkaar. De stemmen van de twee Britse muzikanten vullen elkaar mooi aan en zorgen er bovendien voor dat The WAEVE een karakteristiek eigen geluid heeft. De songs van The WAEVE zijn mooi en sfeervol, maar er gebeurt ook van alles in de muziek van het tweetal, die af en toe herinneringen oproept aan de Berlijnse periode van David Bowie, maar me persoonlijk in muzikaal opzicht ook meer dan eens aan Radiohead doet denken.

Graham Coxon heeft zoals gezegd een interessante solocarrière opgebouwd en ook Rose Elinor Dougall heeft al aardig wat muziek op haar naam staan, maar zo interessant als het debuutalbum van The WAEVE was het wat mij betreft nog niet. De songs van het Britse tweetal zijn stuk voor stuk aangenaam en avontuurlijk, maar het debuutalbum van The WAEVE is ook een heerlijk veelzijdig album, dat in iedere track weer een andere kant op schiet en na een folky track ook zomaar de kant van de postpunk op kan schieten of een jazzy track uit de hoge hoed kan toveren. De samenwerking tussen Rose Elinor Dougall en Graham Coxon was een min of meer toevallige, maar het heeft de twee muzikanten al veel moois gebracht, waar we nu ook als muziekliefhebbers volop van mee kunnen genieten. Erwin Zijleman

Op de limited edition staan vier extra tracks waarvan Standing Still toch wel een juweeltje is. De andere nummers zijn ook de moeite waard: prachtig met die strijkers.

Het blijft eeuwig zonde dat Blur in bandverband al een hele tijd geen nieuw materiaal uitbrengt. Natuurlijk verleggen ze de aandacht naar de reünieconcertreeks later dit jaar. Dat de leden afzonderlijk van elkaar niet stil hebben gezeten, benadrukken ze wel met de solo releases waarmee ze 2023 opstarten. Het is dat bassist Alex James zich nog als buitenbeentje op zijn kaasboerderij afzondert, de overige drie leden zijn lekker productief bezig. Drummer Dave Rowntree geeft zijn jeugdjaren een plek op het politiekmaatschappelijke Radio Songs, Damon Albarn brengt later deze maand een nieuw album met zijn Gorillaz project uit en Graham Coxon heeft in alle stilte met zijn huidige partner Rose Elinor Dougall het The Waeve debuut afgerond. Rose Elinor Dougall is in de muziekwereld geen onbekende, al staat haar voormalige indie girlpop band The Pipettes nog niet eens in de schaduw van Blur. Solo heeft ze ondertussen een drietal platen op haar naam staan, en op het breed opgezette Record Collection van Mark Ronson vervult ze een prominente gastrol.

Het is bijzonder dat de leden van Blur net als Radiohead die verworven status kwijtschelden om nieuwe experimentele wegen te bewandelen, en daar ontzettend goed mee uit de voeten kunnen. De geliefden sluiten een compromis af, waarbij Rose Elinor Dougall zich vooral op het mystieke theatrale voordracht richt en Graham Coxon met zijn noemenswaardige ontwikkeling als jazzsaxofonist de nodige indruk achterlaat. Toch zijn het vooral de momenten waarin hij Rose Elinor Dougall laat stralen dat de gitarist het verschil maakt. Dit komt misschien nog wel het treffendste in het folk drone speelveld van All Along tot uiting, waarbij hij de traditionele middeleeuwse cittern (soort van luit) bespeelt. De zangeres is bijna doorzichtig als een dolende Witte Wieven ziel aanwezig. Ondanks de ondergeschikte rol, bevriest ze je gedachtegang tot stilstand. Hoe koud kan het verlangen zijn, hoe eenzaam kan liefde aanvoelen. Het filmische naargeestige einde laat hierbij een beklemmende indruk achter.

De saxofoonuitspattingen memoreren naar het latere David Bowie werk, verbaal en qua opzet leunt de futuristische Alone and Free spacerock erg tegen het Space Oddity, Ashes To Ashes en Blackstar drieluik aan. Dat hierbij de seventies symfonische rock van Pink Floyd zich tevens aandient is een mooi gegeven. The Dark Side Of The Moon bedekt de hemelse Blackstar sterrentocht met een eeuwig goudkleurige aura. Och het zijn maar twee composities die er niet eens zo uitspringen, de hele plaat houdt dat hoge niveau continu vast, dus laat ik maar netjes bij het begin beginnen. De romantiek is de bindende factor, en het prille geluk levert twee liefdesbaby’s af, een dochter en het The WAEVE debuut. Is dat belangrijk om te vermelden? Absoluut, want als je al in zo’n vroeg stadium zoveel lief en leed met elkaar deelt, is er nog weinig ruimte voor onenigheid over, en smelten twee opofferende zielen letterlijk en figuurlijk samen. Heel cliché allemaal, maar wel de kern van het The WAEVE verhaal.

I’m tired of being in love, I’m sick of being in pain
Won’t you just kiss me, then kiss me again?
I feel my heart, it dies in me
That’s what they call atrophy

In een triphop spanningsveld ontplooit Can I Call You zich als een verboden geheime liefde. Schijnbaar ligt daar tevens de basis van het heimelijke verlangen. Na het ingehouden begin ejaculeert Graham Coxon zijn ontremde vurige gepassioneerde gitaaruithalen lava over de track heen. Toch zijn het de jazzy saxofoon zelfverzekerdheden die op het einde deze onbedwingbare uitspattingen correct verantwoordt goedpraten. De zalvend zingende Rose Elinor Dougall en haar piano zachtheid dringt het bloedende littekenweefsel binnen en hecht zich aan de giftige bijtende dampen vast. Nadat Graham Coxon de gillende saxofoon beheerst onder controle heeft, neemt hij de verantwoording voor de zangpartijen van Kill Me Again op zich. Net als Dave Rowntree bevindt hij zich hier verrassend overtuigend in Damon Albarns territorium. Hoe fraai is het dat de saxofoon die maniakale gekte versterkt en Rose Elinor Dougall als dominante ijskoningingeest het laatste beetje leven uit Graham Coxon zuigt.

Het dromerig Drowning kinderspel neemt de beklemmende angst niet weg. Als dan de saxofoon zich ook nog als een huilende mondharmonica opdringt is het overzicht helemaal verdwenen. Sprookjes verbloemen de innerlijke nachtmerries en scheppen een onrealistische ideaalwereld. De licht croonende Graham Coxon neemt de rol van duisternis gastheer op zich en dirigeert het geheel naar de schetterende eeuwige postpunk velden toe. Dat Graham Coxon niet de enige kameleon van het tweetal is, bewijst Rose Elinor Dougall wel als ze bij Someone Up There in de gedaante van een voorgeprogrammeerde robotcyberpunker kruipt. Kil, gevoelloos, dominant, exotisch.

Maar zoals ik al eerder aangeef is The WAEVE vooral een hartstochtelijke vertelling. Onzeker wankelend in het vintage Over and Over verslavende liefdesroes. Wegzweven in die eeuwigdurende hunkering naar elkaar, waarvan het uitgebreide Undine een meer sentimentele zwoele verslaglegging is. Hier passeert vervreemdende psychedelica het tweetal die zich in volle overgave in de klanken van het vlechtende schouwspel laten wegcijferen. Die sensuele trip vervolgt zich in de theatrale droomtoestand van de harmonieuze synthesizer Sleepwalking uitademingen. De saxofoon laat hierbij het weemoedige pastorale jaren tachtig wave tijdperk herleven, al zetten de kloppende ritmes en brommende bas genoeg pompende tegendruk om die verstilling op te voeren. The WAEVE eindigt met een goedmakend feel good gevoel. You’re All I Want to Know is een klassieke jaren vijftig doo wop wals met on-Engelse Hollywood strijkers en sprankelende heldere uitlopen. De liefde hangt laag in de mistige lucht.

The WAEVE - The WAEVE | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Klopt het dat die limited edition alleen op cd, niet vinyl is? En ook nergens te streamen? Vind het eigenlijk niks meer van deze tijd, zulke exclusieve bonustracks, of bonustracks überhaupt eigenlijk, breng die dan dan uit op een los eepeetje ofzo, maar uiteraard wil ik ze wél horen.

Deze plaat blijft me wel behoorlijk in z'n greep houden. Zie er ook zeer naar uit om ze in juni live te zien!

Alleen cd. Ik koop alleen vinyl, maar het lukt mij wel om dit soort bonustracks te komen

Maar zo kan het trouwens ook: https://www.youtube.com/watch?v=KbVEuEt33p4

Ah wat grappig, voor dit soort dingen vergeet ik altijd dat youtube bestaat, veel dank!!

En dat doet-ie, al zul je dat zelf inmiddels wel gevonden hebben. Mooi citaat dat ik trouwens tegen ben gekomen via Wikipedia: '[Coxon's] restless playing style – all chord slides, rapid pulloffs, mini-arpeggios and fractured runs – seems to owe more to his saxophone training than any conventional guitar tuition.' Zo diep zit ik niet in de materie, maar ik ga hier toch best eens op proberen te letten, die invloed van z'n saxofoon- op z'n gitaarspel.

Oh wow, behoorlijk cool en fascinerend dit!!

Mooie stijl en heel degelijk, waar ook de valkuil zit. Het wordt iets te degelijk waardoor het een beetje saai wordt na een tijdje.

Wel heel grappig dat Coxon op 27 juni met Blur in de Ziggo staat, en dan de volgende avond met dit project in Bitterzoet. Afwisselend weekje qua zaalformaten zal dat voor hem zijn.

Voordeel van de twijfel, is in ieder geval een album dat gevarieerd is, al ben ik niet zo'n fan van getoeter in muziek.
De som is hier meer dan het geheel der delen wat mij betreft.

Na lang getwijfel Blur gisteren toch maar overgeslagen, maar veel zin in het optreden van deze band vanavond!