Darkthrone - Astral Fortress (2022)

Laat ik het besmuikt toegeven: ik ben te vroeg geweest met smalend te reageren naar dit Noorse duo dat met The Cult Is Alive de euvele moed had om de koers van de knekelige black metal uit de tweedegolf te verleggen naar een minder serieus bedoelde koers die vol duikt op de prehistorische heavy metal.

Maar gaandeweg ben ik de nieuwe koers gewoon leuk gaan vinden. En draai ik behoudens een enkele keer Panzerfaust of Blaze alleen nog maar 'nieuwe' Darkthrones en dan in het bijzonder The Underground Resistance en het voorlaatste Eternal Hails.

En wie dat goed trekt, zal zich aan Astral Fortress geen buil vallen. Opnieuw meer van hetzelfde maar wel lekker vallende stoere riffs, slepende songs en rafelige vocalen. De hele Nwobhm grabbelton is weer ondersteboven gegooid om vooral een krachtig oergevoel aan dingen als het loom openende Caravan Of Broken Ghosts te hangen.

De Troon spuugt op trends en etaleert andermaal liefde voor de pioniers uit het begin van de jaren 80 met af en toe een knipoog naar het eigen vuige verleden. Vooral het zichzelf niet serieus nemen, maakt het voor een ouder wordende metalhead alleen maar meer herkenbaar en waardevol.

Dit klinkt voor mij toch een beetje als amateur hour... Een stelletje jonge honden in de oefenruimte. De muziek is gewoon saai, met wel echt bedroevend drumwerk. Vooral de drumfills zijn gewoon knullig. De zang is ook niet om over naar huis te schrijven en valt extra op door de kneuterige teksten.

Nee, geef mij maar het oude Darkthrone. Ik denk dat de heren zich een beetje vervelen.