Tyler Childers - Can I Take My Hounds to Heaven? (2022)

Jammer van de moeite. Niet echt wat ik ervan had gehoopt tenminste. De eerste cd gaat nog wel, maar de twee erna doen het geheel wel een beetje de das om. Moeilijk er echt een sterrenbeoordeling aan vast te knopen maar een rekensommetje kan hierbij wat helpen:

- cd 1: 3,5*
- cd 2: 2,0*
- cd 3: 0,5*

(3,5+2,0+0,5) / 3 = 2,0*

Veel mooier kan ik 't eigenlijk niet maken...

Wat een maf project dit. Ik beperk me voorlopig even tot het eerste schijfje.

Nu heb ik Tyler hoog zitten, maar wat is dit? Drie x hetzelfde album? Gospel? Iemand?

Een beetje vaag concept dit inderdaad. Het zijn drie versies van hetzelfde album. Ik heb het eerste deel goed geluisterd en dat is gewoon een sterk album zoals we van Tyler Childers gewend zijn. De titelsong is echt fantastisch! Ik had daarna niet echt de behoefte om een andere versie van het album te luisteren, dus daar ben ik wat vluchtig doorheen gegaan. Deze versie is muzikaal wat rijker, meer big band/gospel-achtig. Verder niet perse heel anders (of beter). De derde plaat - een soort half-instrumentaal remix album - zal ik vast een keer luisteren, maar ik verwacht nu al dat ik die daarna links ga laten liggen. Ik weet niet wat zijn gedachte daarbij was. Ik ga het ongetwijfeld een goede kans geven, maar mijn gevoel is nu dat de tweede en vooral de derde plaat totaal overbodig zijn.

En hoe ga ik dit beoordelen? Als ik alleen het eerste album beoordeel wordt het een prima cijfer, maar echt als geheel ben ik bang dat mijn cijfer niet veel anders is dan dat van LuukRamaker.

De lat word wat hoger gelegd voor de luisteraars. Vergelijk de verschillende versies.

Ik ontdekte Tyler tegelijkertijd met Brent Cobb. Heerlijke eerste albums. De laatste worp van beide is, toevallig?, cospel country. Van Brent redelijk traditioneel, van Tyler modern en zelfs experimenteel. Ik kan met geen van twee veel. Het titelnummer hier vind ik ronduit vreselijk, het openingsnummer nietszeggend en zo kan ik nog wel even door. Mijns inziens verdienen de liedjes geen drie versies, tenzij Tyler zelf ook vermoedde dat ze het nodig hadden, om iets wat eigenlijk niet veel bijzonders is, enig aanzien te geven. Of in ieder geval een poging daartoe,
Niets mis met het verkennen van andere paden, maar in dit geval gaat de Tyler magie, en charme, jammerlijk verloren.

Gewoon veel te lang en niet nodig om meerdere versies van een nummer op één plaat te zetten. Een song zal altijd een ontwikkeling kennen, maar kies gewoon de versie die je wilt laten horen. Maar als het gestript wordt tot de beste versies, dan blijft er ook niet al te veel over. Gemiste kans van een groot talent.