Bernie Marsden - Trios (2022)
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk
Blues / Rock
Label: Conquest
-
Black Cat Moan (4:34)
-
Driftin' Blues (3:41)
-
Funk #49 (3:08)
-
Never in My Life (4:12)
-
Outside Woman Blues (3:54)
-
Drifting (3:25)
-
Rock and Roll, Hoochie Koo (3:54)
-
Same Old Story (4:07)
-
Spanish Castle Magic (3:46)
-
Too Rolling Stoned (5:24)
-
Na Na Na (3:09)
0
geplaatst: 15 januari 2024, 15:37 uur
Het derde en laatste deel van gitarist Bernie Marsden in de reeks Inspirations van het label Conquest is tevens het stevigste en daarmee bevalt het mij het beste. Hij keert terug naar de dagen van de powertrio's, enkele jaren voordat hij via Whitesnake een bekende naam werd.
Die powertrio's rekten de blues en mogelijkheden van de elektrische gitaar en bijhorende gitaareffecten op, voorbij hetgeen tot dan toe was gedaan. Een veel avontuurlijker reis dan het nogal conservatieve bluesidioom, waar de "kenners" beoordelen of de gespeelde blues wel "echt" is. Witte bluesmannen uit de jaren '90 als Gary Moore en Bernie Marsden halen in hun ogen de lat niet, want het is "veel te glad" of "het mist de blues". Althans, zo kom ik dat regelmatig tegen op MusicMeter.
Uitleg van wat dat gevoel dan behelst, kom ik niet tegen. Of, zoals Bernie Marsden zanger David Coverdale bij Whitesnake liet zingen: "I love the blues, they tell my story. If you don't feel it you will never understand." Maar dat was bepaald géén pure blues en daar voel ik het wel!
Om diezelfde reden voel ik het ook bij Trios, waar ik qua smaak meer mee heb dan met de vorige delen met hun pure blues. Fijn is het bijvoorbeeld om Same Old Story te horen, oorspronkelijk van het Taste van Rory Gallagher. Uitsmijter Na Na Na was in 1974 een hit voor (Cozy Powell's) Hammer, waar Marsden deel van uitmaakte. Het vormt met zijn glamrockstijl een vrolijke uitsmijter op dit album waar verder serieuzer werk klinkt van bijvoorbeeld Peter Green, Jimi Hendrix en Rick Derringer.
Lekker plaatje, aanbevolen voor liefhebbers van gitaarwerk in classic rockstijl.
Die powertrio's rekten de blues en mogelijkheden van de elektrische gitaar en bijhorende gitaareffecten op, voorbij hetgeen tot dan toe was gedaan. Een veel avontuurlijker reis dan het nogal conservatieve bluesidioom, waar de "kenners" beoordelen of de gespeelde blues wel "echt" is. Witte bluesmannen uit de jaren '90 als Gary Moore en Bernie Marsden halen in hun ogen de lat niet, want het is "veel te glad" of "het mist de blues". Althans, zo kom ik dat regelmatig tegen op MusicMeter.
Uitleg van wat dat gevoel dan behelst, kom ik niet tegen. Of, zoals Bernie Marsden zanger David Coverdale bij Whitesnake liet zingen: "I love the blues, they tell my story. If you don't feel it you will never understand." Maar dat was bepaald géén pure blues en daar voel ik het wel!
Om diezelfde reden voel ik het ook bij Trios, waar ik qua smaak meer mee heb dan met de vorige delen met hun pure blues. Fijn is het bijvoorbeeld om Same Old Story te horen, oorspronkelijk van het Taste van Rory Gallagher. Uitsmijter Na Na Na was in 1974 een hit voor (Cozy Powell's) Hammer, waar Marsden deel van uitmaakte. Het vormt met zijn glamrockstijl een vrolijke uitsmijter op dit album waar verder serieuzer werk klinkt van bijvoorbeeld Peter Green, Jimi Hendrix en Rick Derringer.
Lekker plaatje, aanbevolen voor liefhebbers van gitaarwerk in classic rockstijl.
* denotes required fields.
* denotes required fields.