David Ragsdale - David & Goliath (1997)

Vanaf zijn derde kreeg David Ragsdale vioollessen, met de puberteit ruilde hij die in voor gitaar (daar kun je immers popmuziek op spelen) en toen hij in 1974 Can I Tell You van Kansas' debuutplaat hoorde, nam hij de viool weer in de hand: nu wist hij dat je dit instrument in rock kunt gebruiken!
Vervolgens studeerde hij aan het conservatorium. Als hij in 1986 het vioolloze comebackalbum van Kansas hoort, Power genaamd, is hij zo vrij om voor één van de nummers zelf een vioolpartij toe te voegen, welke hij naar de band stuurt. Drummer en manager Phil Ehart is gecharmeerd is van Ragsdales werk en de twee houden contact. In 1991 treedt de man zelfs toe tot Kansas, dat voor het eerst sinds 1983 weer "die groep met viool" is.
Hij is te horen op Live at the Whisky (1992) en studioalbum Freaks of Nature (1995). Maar de manier om te overleven in de jaren '90 is voor deze classic rockband vooral touren, touren, touren. In 1997 is hij dit moe en verlaat de band. Hij verhuist naar Las Vegas waar hij in theatershows deel uitmaakt van diverse muziekgroepen.

In 1998 verschijnt album David & Goliath, waarop hij zijn eigen composities kwijt kon. Die had hij ongetwijfeld gedurende de jaren ervoor geschreven, want in de tien instrumentale nummers dendert een rijkdom aan ideeën, melodieën en virtuositeit over de luisteraar heen. Niet iets wat je in een jaartje schrijft.
Ragsdale speelde naast viool ook akoestische en elektrische gitaar, toetsen en wat percussie; de ongetwijfeld ook op het conservatorium afgestudeerde Tom Nordin op drums en Jerry Peek op (soms zessnarige) basgitaar; Randy Bettingfeild deed de resterende toetsenpartijen. De vette productie, in handen van Skip Slaughter maakt dat de muziek knallend uit de speakers komt.

Het is ook een heavy plaatje, zoals de eerste tonen van opener Bach Stabber duidelijk maken: een scheurende gitaar trapt de cd af. Vanwege zijn verleden bij Kansas is de associatie met hen meteen aanwezig, waarbij we vooral aan de meest intense stukken van zijn oude bandje moeten denken. Over de gitaar dartelt een frivole en virtuoze viool, dansend als de melodieën van J.S. Bachs Brandenburgse Concerten of Vivaldi's vioolmuziek.
De twee daarop volgende nummers bevatten meer stormende progrockvirtuositeit, alsof Ragsdale zich al jaren heeft moeten inhouden; ook op gitaar blijkt hij virtuoos en snel te kunnen spelen. Zo klinkt in Rondo & Fugue een duet tussen viool en akoestische gitaar. Met het toepasselijk genaamde After the Storm gaat de wind even liggen.
Het wordt gevolgd door één van de sterkste nummers, Opus 2 No. 1 waarin melodie belangrijker is dan virtuositeit. Wederom een stevig nummer maar Ragsdale houdt zich wat meer in, alsof het door Kerry Livgren werd geschreven.

Het magnum opus van David & Goliath is het titelnummer, wat aan de binnenzijde van de cd deel voor deel wordt toegelicht; het is bedoeld als een "muziekgedicht van late 19e eeuw", legt hij uit, "filmmuziek zonder film". Het verhaal van de strijd tussen de jongen en de reus, Ragsdale noteert ook waar dit in de Bijbel is te vinden, zet hij als filmscenes om in muziek. Het levert een dikke zes minuten progrock van hoog niveau op. Dit met zowel rustige als drukke passages, waarin varatie troef is.
Jungle Waterfall klinkt als een herontdekte schat uit Kansas' kluis, met het akoestische Stu's Lament wordt rustig afgesloten.

Een sterk instrumentaal album voor iemand die weliswaar niet de eerste persoon was die de rol van violist in Kansas vervulde, maar die met klasse invulde. Hoe goed hij is, wordt pas op dit soloalbum duidelijk.
In 1997 is zijn vervanger dezelfde als zijn voorganger, namelijk Robby Steinhardt. Als deze in 2006 met "pensioen" gaat, is Ragsdale wederom zijn vervanger. In mei dit jaar meldt Kansas dat de inmiddels 65-jarige Ragsdale zich op zijn beurt terugtrekt, zijn vervanger is Joe Deninzon van de groep Stratospheerius.

Extra charme is dat het een instrumentaal album is, wat op z'n tijd lekker is. Eens kijken of Ragsdale nog eens een soloplaatje maakt, dit debuut mag wel een vervolg krijgen.

Ik heb deze plaat zelf op de site geplaatst, maar kende dit verder niet. RonaldjK , bedankt voor de informatie die jij hier heb gedeeld, daar kan ik echt van genieten.
Mede door jouw stukje , de cd weer eens opgezet.Ik heb deze cd in een kringloop in Frankrijk gevonden, gewoon puur uit nieuwsgierigheid gekocht. Het hoesje is niet geheel schoon, maar cd is verder prima. Cd uit 1997, geen idee of deze artiest nog meer heeft uitgegeven.
Deze muziek is soms redelijk heftig (zeker nummer 1, niet geheel representatief) , ook wel verschillende stijlen die erin doorklinken.
Een fijn stel mede muzikanten op percussie, bas, maar David zelf speelt naast viool, gitaar, keyboards, ook nog percussie.
De muziek is divers, soms tegen hard rock aan, maar ook fusion, soms wat jazzy, balkan, zelfs wat klassieks en folk/easy listening (After the sorm) veel stijlen komen langs.
David & Goliath is het langste nummer met 6: 25 en is niet voor niets het titelnummer.
Een mooi album en lees het stukje van RonaldjK ook nog een keer !

Dank Teacher! Kende het album niet, maar omdat ik door Kansas' discografie heen ging, inclusief de muziek van afzonderlijke leden, kwam ik het tegen. Besteld en bepaald geen spijt van, ook al heb ik vast meer betaald dan jij in een kringloop (waar is die?!).