Alela Diane - Looking Glass (2022)

Alela Diane is typisch zo’n artiest die zich niet per se hoeft te ontwikkelen. Haar stijl is al zo persoonlijk van zichzelf, vrij traditioneel maar hoogst melodieus, en met haar troostende stem als hartverwarmende constante. Niemand zou klagen als zij steeds dezelfde plaat zou maken, maar toch doet ze dat niet. Dit album is minder folky dan we van haar gewend zijn, en op momenten verrassend feeëriek. Zo excentriek of theatraal als bij haar oude vriendin Joanna Newsom (ze groeiden samen op in hetzelfde gehucht) wordt het nooit, maar toch moet ik op momenten wel degelijk aan haar denken. Geforceerd voelt dat gelukkig niet, bijzonder genoeg voelt elk liedje toch meteen als een Alela Diane-nummer. Haar grootste kracht is dan misschien ook wel hoe ze alles zo volstrekt vanzelfsprekend laat klinken, terwijl zoveel schoonheid toch nooit voor zich mag spreken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alela Diane - Looking Glass - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Alela Diane - Looking Glass
Alela Diane heeft de tijd genomen voor haar eerste studioalbum in ruim vierenhalf jaar tijd, maar het persoonlijke en bijzonder fraaie Looking Glass was het lange wachten echt meer dan waard

De carrière van de Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane kwam een kleine twintig jaar geleden wat moeizaam van start, maar inmiddels weten we dat ieder nieuw album van een zeer hoge kwaliteit is. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Looking Glass, dat gemaakt werd met een topproducer en een aantal topmuzikanten. Desondanks is het Alela Diane zelf die de aandacht opeist met intieme en persoonlijke songs en natuurlijk met haar prachtige stem, die de persoonlijke songs van de Amerikaanse muzikante met veel gevoel vertolkt. Alela Diane kan nog altijd uit de voeten met ingetogen folksongs, maar ook de rijker georkestreerde songs op het album komen hard binnen.

De Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane debuteerde een kleine twintig jaar geleden met een in eigen beheer uitgebracht album (Forest Parade) dat helaas nauwelijks aandacht trok. De muzikante uit Nevada City, California, trok wat meer aandacht met haar officiële debuut, het oorspronkelijk in 2004 uitgebrachte, maar in 2006 opnieuw verschenen The Pirate’s Gospel, dat terecht zeer positieve kritieken kreeg.

De naam van Alela Diane begon echter nadrukkelijker rond te zingen nadat ze in 2008 als zangeres was te horen op het eerste en enige album van de gelegenheidsband Headless Heroes. Van deze band is sinds het prachtige The Silence Of Love helaas niets meer vernomen, maar de carrière van Alela Diane kwam na dit uitstapje goed van de grond.

Met The Pirate’s Gospel uit 2006, To Be Still uit 2009, About Farewell uit 2013 en Cusp uit 2018 heeft Alela Diane inmiddels vier uitstekende soloalbums op haar naam staan. Voor deze vier albums had de Amerikaanse muzikante wel flink wat tijd nodig, wat misschien de conclusie rechtvaardigt dat Alela Diane niet erg productief is.

Die conclusie moet echter direct wat genuanceerd worden, want ook het minialbum dat ze in 2009 maakte met Alina Hardin onder de naam Alela & Alina, het album van Alela Diane & Wild Divine uit 2011, het in 2015 verschenen Cold Moon dat ze maakte met collega folkie Ryan Francesconi (Joanne Newsom) en het vorig jaar verschenen live-album Live At The Map Room moeten tot haar oeuvre worden gerekend. Feit blijft dat we al sinds het begin van 2018 wachten op nieuw studiowerk van de Amerikaanse muzikante, maar dit wachten wordt deze week beloond met de release van Looking Glass.

De inmiddels al een aantal jaren vanuit Portland, Oregon, opererende muzikante stond op het intieme en persoonlijke Cusp ruim vier jaar geleden stil bij verschillende aspecten van het moederschap, variërend van de bijzondere ervaring van het moeder worden tot de relatie met haar eigen moeder en de bevallingscomplicaties die haar bijna het leven kostten.

Ook Looking Glass is weer een persoonlijk album dat nog altijd stil staat bij het moederschap, maar ook bij verloren en hervonden liefde, natuurrampen in de directe omgeving en zeker ook de verkoop van het huis dat Alela Diane kost van haar eerste royalties en waarin ze zoveel pieken maar ook dalen beleefde.

Looking Glass is prachtig geproduceerd door topproducer Tucker Martine en kent verder bijdragen van onder andere arrangeur Heather Woods Broderick en muzikanten Carl Broemel (My Morning Jacket), Scott Avett (The Avett Brothers) en Ryan Francesconi (Joanna Newsom).

Looking Glass klinkt prachtig en bij vlagen aangenaam vol, maar het is ook dit keer vooral de krachtige maar ook emotievolle stem van Alela Diane die de meeste indruk maakt. De muzikante Portland vertolkt haar persoonlijke songs met veel gevoel en passie en de mooie stem van Alela Diane blijkt het ook nog eens prachtig te doen in de vollere en wat steviger aangezette orkestraties op het album.

Looking Glass is een logische volgende stap in het prachtige oeuvre van Alela Diane, maar, misschien mede door het lange wachten, ben ik nog wat extra onder de indruk van dit nieuwe album, dat me elf songs en veertig minuten lang in een wurggreep houdt. Dat Alela Diane inmiddels behoort tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek wordt steeds duidelijker. Erwin Zijleman

Wat een prachtig album. Ik was Alela Diane een beetje kwijt geraakt, maar ze komt als een oude vriendschap ineens weer om de hoek kijken. En net zoals je soms oude vriendschappen gewoon weer oppakt, zo ook met dit album. Vanaf de eerste noten van Paloma ben ik al om. Op het album zijn prachtige nummers te horen, ingekleurd door piano, strijkers, houtblazers en subtiel gitaarwerk. Looking Glass is een album dat perfect bij dit seizoen past. Samen met Bonny Light Horseman mijn favoriete album voor de herfst.

Wat een adembenemend mooi concert was dat in Tolhuistuin. Ik had Alela vaker gezien, maar steeds met band. Dat was altijd al wonderschoon, maar nu in haar uppie nog vele malen indrukwekkender. Intrigerend ook wel hoe down to earth zij overkomt, zoals ze daar staat en praat tussendoor, maar zodra ze aan een liedje begint de hemel wagenwijd laat openbreken.

Afgelopen woensdag een concert in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Prachtige locatie waar Alela Diane veel nummers van dit album zong. Ze werd daar bij veel nummers begeleid door Omar Velasco, die ook het voorprogramma verzorgde. Een mooi ingetogen concert was het. Alela Diane heeft iets mysterieus over haar, een beetje een oude ziel in een jong lichaam. Haar kleding deed ook denken aan lang vervlogen tijden in Appalachian gebergte, een beetje het kleine huis op de prairie achtig. Van het voorprogramma van Omar Velasco was ik niet zo weg, maar wel op de wijze waarop hij Alela Diane begeleidde.
De nummers van Looking Glass passen wel bij de vorige platen, Alela doet waar ze goed in is : mooie wat melancholieke, poëtische nummers maken met onderwerpen die persoonlijk zijn, waaronder moederschap (ze heeft intussen 2 kinderen).
De begeleiding is bijzonder subtiel en maakt het een waar luisterplezier. Ik heb de vinylversie gekocht met een prachtig inlegvel met daarop teksten en foto's van Alela in haar huis met daarop potten met allerlei granen en kruiden. Het voelt als 'terug naar de natuur' en dan denk je ook gelijk aan haar jeugd met haar hippieouders.
In een paar weken tijd 2 vrouwelijke singer-songwriters gezien en gehoord, Josienne Clark in een klein zaaltje in Nijmegen en Alela dus hier in Den Haag. Qua stijl lijken ze wel op elkaar, maar de concerten waren wel anders. Josienne met zelfspot, wat sarcasme en vooral ook met wat trieste songs (maar o zo mooi), Alela , mysterieus met meer melancholie.
Het was woensdag een prachtige avond, geen minpuntje. Jawel één : in de pauze stond er een drankje voor een ieder klaar. Toen Alela begon bleek een stel ergens vooraan de plek van een ander te hebben ingenomen en niet van plan deze weer af te staan. Erg knap om zo stoïcijns redelijk hufterig te blijven. Welkom in deze tijd zullen we maar zeggen. Hopelijk heeft de muziek van Alela de keiharde schil van 'eigen ik' wat kunnen doorbreken...