Gabriels - Angels & Queens - Part I (2022)

Interview n.a.v. album-release op 3voor12: Gabriels: ‘Inhouden is geen optie’ - 3voor12 - 3voor12.vpro.nl

Ik hoop nog steeds een nieuwe knaller ala Love And Hate In A Different Time te vinden op deze plaat, maar die zit er op het eerste gehoor niet tussen.

Ik kan trouwens iedereen aanraden om deze band live te gaan zien, dat is echt een energiek spektakel.

Is dit niet gewoon de 3e EP?

Ik was bij hun eerste 2 EP's gecharmeerd door het rauwe karakter van de muziek en dat je bij de eerste luisterbeurten het gevoel had dat je naar muziek uit de jaren '50-'60 aan het luisteren was.

Om deze reden was ik zeer teleurgesteld na het horen van het nummer Angels & Queens dat toch wel heel anno 2022 klinkt. Sterk gepolijste popsoul, duidelijk bestemd voor de radio.

Taboo klinkt echter wel al een stuk beter, maar nog niet zo sterk als hun vorige werk.

Het gehele album moet ik nog een kans geven.

Ik had de hele tijd de neiging te vergelijken. Het lijkt dan ook her en der op een aantal grote meesters uit het verleden. Jammer, maar onvermijdelijk. Desalniettemin een fraai en knap album.
Zoals te verwachten een gladde productie met bombastische trekjes her en der. Dat als minpunt aanmerken is een open deur en kun je verwachten bij het genre..toch had ik het graag iets rauwer gehad.

Ik ben bij dit album terecht gekomen omdat het her en der gebracht wordt als het beste wat 2022 ons muzikaal gaat brengen en als je het zo benaderd ga je denk ik teleurgesteld worden.

Mijn idee: Gewoon een uitstekend geproduceerd gospel-soul album. Als je daar voor in the mood bent ga je zeker niet teleurgesteld worden. Een kort half uurtje is dan ook precies genoeg.

Op dtrh was ik de eerste tien minuten enthousiast, want de band had een toffe podiumuitstraling. Maar muzikaal viel het me toch wat tegen, de liedjes bleven niet plakken. Dat gevoel heb ik na het luisteren op plaat nu opnieuw. Misschien is het binnen het soulgenre wel te beschouwen als vernieuwend, maar ik heb dan kennelijk toch liever een retroplaat als die van Charles Bradley of Black pumas.

Ha grappig . Gabriels doet een Kanyetje. Leuke muziek hoor, maar laten we het eens hebben over het artwork. Overstijgt wat mij betreft de muziek van deze ep. Ik weiger dit een volwaardig album te noemen, want er schijnt nog een deel aan te komen. Dus dit is dan gewoon op z'n best een half album.

Het lijkt alsof de band wat beïnvloed is geweest door Michael Kiwanuka. Maar waar ik zeer enthousiast was over deze zijn laatste worp, ben ik dat minder over dit resultaat.

Na verschillende keren luisteren blijf ik steken op een matige 3* Jammer, want een jaar geleden dacht ik een band gevonden te hebben, waar ik voor een lange tijd aangenaam door verrast zou worden. Nu verwacht ik dat dit eerder kan uitgroeien tot een mainstream product. Voorlopig is dit nog niet het geval, maar het lijkt wel die weg in te slaan.

Dit album van Gabriels is er eentje die ik veel tegenkwam op 2022 eindejaarlijstjes. Dan is dat natuurlijk ook voor mij het proberen waard. En het begin is bijzonder smakelijk met de titeltrack. Zompige beats, gedreven muziek en ritmisch heel fijn. De stemmen zijn ook nog eens erg sterk. Met Taboo weten die energie goed vast te houden, dus dat is wel zo fijn. Daarna zakt helaas toch wat in met Remember Me en het gospelesque If You Only Knew. Het wat meer duistere To the Moon and Back pakt de handschoen gelukkig weer op. Ook The Blind is interessant. Het sluit echter wel af met het wat te zoete Mama.

Dat lijkt mij toch ook. Al deze nummers zijn bovendien onderdeel van het album:
Gabriels - Angels & Queens (2023) - MusicMeter.nl