Fred again.. - Actual Life 3 (January 1 - September 9 2022) (2022)

Ik moet eerlijk bekennen, ik ben een Fred Again.. fan. En dan misschien nog wel meer van de persoon en waar hij voor staat, dan wat hij daadwerkelijk uitbrengt. Toen ik tijdens corona een rotweek had en in de trein We've Lost Dancing bij toeval opzette, stond ik niet veel later op repeat euforisch te dansen op overstap station Amersfoort Centraal. Toen aan het einde van het jaar Spotify mijn balans opmaakte was dat het meest gedraaide nummer van dat jaar.

De rest van zijn muziek kon me niet echt heel erg boeien, maar toch hield ik hem goed in de gaten. Via Instagram leer je hem dan wat beter kennen, wat een toffe, enthousiaste en aardige gozer, nu 29 jaar. Dikke maatjes met Kieran Hebden (Four Tet) en o.a. Skrillex en opvallend actief met zijn fanbase. Zo stonden 2 jongens laatst keihard te gaan vooraan bij een concert, waarna hij een oproep deed zich te melden. Zij zijn nu een achtergrond clipje op Instagram geworden en zijn uitgenodigd voor het vervolg van de tour. Daarnaast hadden zij de wens dat hun favoriete unreleased track zou worden gereleased, wat hij toen ook heeft gedaan. Ook security, knuffelende stelletjes en emotionele mensen worden eruit gepikt en in het zonnetje gezet.

Toen ik zag hoe de sfeer was bij zijn live optredens (zie bijvoorbeeld zijn Boiler Room, daar gebeuren magische dingen), moest en zou ik vooraan staan op Lowlands. Als liefhebber van wat meer complexe electronische muziek en boombap hiphop snapten veel van mijn vrienden mijn hype niet helemaal, want zijn muziek is toch redelijk zoetsappig en doet hier en daar wat simpel aan? Toch wat maten meegekregen naar voren en die vonden het uiteindelijk het hoogtepunt van het festival. Wat ik toen nog niet wist, is dat nagenoeg alle footage zelf opgenomen is, zowel beelden als soundbits. Uit Youtube interviews en zelf opgenomen optredens, spontane ontmoetingen met mensen etc.

“My favorite snippet is this guy who is laced across it. He's called Carlos, I met him in Atlanta. He was working on this construction job. I was just sat having a beer and he came over with his friend. He was an absolute life-bringer on a random Friday evening in Atlanta. At one point I asked, ‘What are you saying, Carlos?’ And he was like, ‘I want you to see me, Fred, I'm here.’ That was one of the first things I sampled into a song. I always put that in loads of songs and bits. When I'm DJing and I hear it come out of the speakers, it makes me so happy.

Het geeft mij het gevoel dat elke zin, elk moment een magische moment zou kunnen zijn, in potentie. Tof om de echte beelden te zien waar de tracks uit opgebouwd zijn. Het dak ging er af, alle misère van de afgelopen jaren leek voor dit publiek even te zijn vergeten.

Het zegt ook wel iets dat zijn concerten, zo ook in Amsterdam, binnen enkele seconden uitverkopen. Over de hele wereld werd deze release op straat door grote groepen blije mensen gespeeld, waarbij iedereen staat de dansen en springen. De teksten in zijn tracks gaan voornamelijk over liefde, vriendschap, troost en plezier en dat brengt een bepaald soort mensen bij elkaar, bijzonder om te zien.

Bij mijn eerste beluistering komt steeds Burial (van vroeger dan) op als associatie. Eigenlijk is het juist een beetje het tegenovergestelde, waar Burial in de luwte bleef en zijn muziek wat loom en zwaar is, knalt Fred met veel dankbaarheid en bombarie zijn voornamelijk uplifting muziek de wereld in en maakt er een feestje van. Maar het gebruik van samples, de beats en sfeer, het emotionele aspect, Burialesque vind ik het. Wel is er onmiskenbaar een verschil in kwaliteit, wat dat betreft blijft Burial de grootmeester. Maar het zou me niet verbazen als voor veel jeugdigen die de Burial van een generatie zou kunnen zijn.

Mocht er nog iemand zijn die een kaartje heeft voor 25 november, ik hoor het graag!

Mooi stukje -SprayIt-.

We've Lost Dancing was inderdaad zo'n nummer dat theoretisch niet (meer) mijn ding zou zijn, maar bleek het ook bij mij wonderwel goed te doen. Zijn eerste Actual Life kon ik initieel dan ook best appreciëren, al is de houdbaarheid beperkt gebleven.

Naast de toch wat technische zwakheid tov andere dance-muziek grootmeesters blijft mijn grootste probleem het gevoel van ongeloof bij alles wat hij doet en maakt.

Zelf ben ik allesbehalve een sociale mediafan. Deze site is het meest dicht dat ik bij sociale media kom. Facebook heb ik gehad, nooit gebruik en enkele jaren geleden opgezegd en van instagram/tiktok en andere sociale apps word ik ongemakkelijk. Daarvoor ken ik genoeg mensen in mijn omgeving die op Instagram populair zijn, maar in het echte leven het emotioneel zwaar hebben.
En voor mij komt zijn muziek en alles er rond ook zo over. Quotes van mensen gebruiken in muziek, inspelen op het emotionele door de 'gewone mens' of 'zwakkere' te betrekken, komt voor mij meer over als het misbruiken van de emotie van een ander.
In veel tv-programma's zie je dat ook. In België heb je oa Down The Road waarbij er op reis gegaan wordt met mensen met het syndroom van down of het programma Extreme Makeover Vlaanderen, waarin mensen die het moeilijk hebben geholpen worden met hun woning. Knuffeltelevisie wordt het door sommige critici genoemd.
En dat gevoel heb ik ook bij dit soort media. Andere - vaak zwakkere - personen worden gebruikt om een middelmatig product te verkopen, consumeren en naderhand terug in de kast te zetten.

Het is een zware negatieve stelling, die kort door de bocht is en dat weet ik zelf ook wel. Niets doen / negeren is makkelijker en niet beter. Maar toch blijft bij mij dat knagende gevoel van ongeloof.

Zelf heb ik hem nog niet live gezien en is het moeilijk oordelen hoe dit live geeft, maar ik blijf met een ongemakkelijk gevoel kijken en luisteren naar dit soort dingen.

en ps. Boiler Room optredes zijn voor mij de meest overhyped in scene gezette opnames. bijna zo erg als die optredes/sets opgenomen in één of andere mooie natuursetting op een berg, klif, strand of rooftop appartement.

Ps. ik moet trouwens eerder denken aan Avicci dan aan Burial. En we weten allemaal hoe het jammer genoeg met Avicci verlopen is.

Ha, wat leuk. Een precies tegenovergesteld gevoel bij een artiest. En ik snap het ergens wel, die scheidslijn is dun. Maar toch denk ik goed in te kunnen schatten of iets is om er zelf beter van te worden of dat het vanuit passie (en oprechte liefde, voor de muziek, voor de fans) komt. De manier waarop hij doorlopend zijn dankbaarheid uit komt op mij zeer oprecht over en heeft dus zelfs effect op mij. Je stelt dat het de zwakkere "gebruiken" is, maar voor mij geeft het meer een stem aan die groep, zonder dat het meelijwekkend wordt, het is meer empowering en het geeft geluid aan het gevoel van een generatie / een tijdsbeeld.

Maar nogmaals, die scheidslijn is dun en omdat hij succesvol is en de muziek wat zoetsappig/makkelijk klinkt, kan ik me dat gevoel voorstellen. Je geeft zelf al aan dat het een erg negatieve en kort door de bocht stelling is, maar feit is dat het dit gevoel bij jou geeft, dus dat mag. Toch denk ik dat je er een iets beter beeld van kunt krijgen als je hem wat meer volgt, maar daar moet je net zin in hebben.

Over Boiler Room, eens, de setting en het publiek is over het algemeen ook niet mijn ding, al is dat met drones opnemen van sets op de Great Wall of China en aanverwante plekken nog veel erger. Daar doelde ik niet op, in die Boiler Room spat het plezier echt (echt!) van het scherm. Een voorbeeld, op een gegeven moment drukt iemand per ongeluk met zijn elleboog de muziek uit. In plaats van boos worden of irritatie te uitten, gooit hij de beat er weer heerlijk in, high fives, knuffels en het publiek geniet optimaal. Wat mij betreft een moment van magie, zoals ik die af en toe heb mogen beleven tijdens live optredens. Feit blijft dat ook die Boiler Room een hippe bedoening moet zijn, maar bovenal is het voor iedereen aanwezig dik genieten. Nu 8 miljoen keer bekeken in 2 maanden.

Muzikaal staat Fred Again.. misschien wel wat tussen Avicci en Burial in, maar qua persoonlijkheid en zijn artiest-zijn zie ik weinig raakvlakken met eerstgenoemde. Ik verwacht niet dat Fred Again.. in dezelfde vallen gaat trappen en die kant op zal gaan. We gaan het zien, volgens mij gaat dit een nog veel grotere worden.

Het blijft inderdaad een persoonlijke interpretatie waarbij het onmogelijk is om zeker te zijn van zijn bedoelingen. Hoe je naar iets kijkt hangt ook voor een groot deel van de setting/het moment af. En het maakt overigens niets uit wat iemand hier persoonlijk over denkt. In eerste instantie probeer ik me vooral te focussen op mijn persoonlijke beleving van het muzikaal aspect en zelfs die mening kan nog wijzigen.

Ik blijf hem volgen vanop een afstandje en misschien pik ik wel ergens een optreden van hem mee waarbij ik me zo open mogelijk zal proberen te stellen. En laten we inderdaad hopen dat Fred Again... niet in de voetsporen van Avicci treedt, dat wens je niemand toe. Zolang hij plezier blijft maken en doet waar hij zich goed bij voelt komt alles goed.

Fred again..: Actual Life 3 (January 1 - September 9 2022) Album Review | Pitchfork

Hier komen een paar punten naar voren waar wij het over hebben.

Ik snap de vergelijking met Burial helemaal. Ben wel into Fred Again.. sinds ik Jungle op 3fm hoorde ‘s avonds. Die boiler room sessie gaat ook vaak op.

Het is over het algemeen redelijk vrolijke/euforische house met lekkere beats maar dan met inderdaad de Burial manier van vocale samples. Ik krijg er ook helemaal de Burial vibe van, ten tijde van zijn eerste twee albums en de Kindred/Truant EP’s. Fred opereert wellicht artistiek of qua originaliteit niet op dat niveau, maar het is gewoon te gek om die esthetiek zo duidelijk te horen in nieuwe muziek.

Ik ben geïntrigeerd door die associatie met Burial en heb ze nog even naast elkaar gelegd. Ik begrijp de link tussen de vocal-samples wel. Hoewel die bij Burial iets abstracter zijn en bij Fred Against... eerder droog.

Ook hoor ik wel in sommige nummers linken in de onderliggende 'pad-synths' . De achtergrond toon/chord die vrij laag, vaak als saw-synth en in minor-scale de basis vormt voor de sfeer. Maar hoewel die bij Burial bijna altijd aanwezig is en ook bijna altijd in Minor is dit bij Fred Against... eerder occasioneel.

Ook gebruiken de twee meestal een snellere bpm dan we in het huidige dance-genre gewend zijn. (hoewel er met de new-rave wel ondertussen meer danceproducers zich hier op richten)

Ik denk dat de grootste vergelijking inderdaad de melancholie is die beide artiesten omarmen. En zoals eerder gezegd doet Burial dit eerder ingetogen en doet F.A. dit op een meer directere, poppy manier.

Ik zie verder ook wel een vergelijking met de artiest 'Tourist'. Beiden uplifting Poppy electronica, met veel vocale samples en ook tegen een sneller tempo. vb 'Your Love'

Ik moet zeggen dat de replay waarde van de singles op deze plaat vies tegenvalt. Hoor toch liever de 'tussendoortjes' Admit It (U Don't Want 2) en Lights Out.

Toch grappig dat een dergelijke artiest met +- 10 miljoen luisteraars p/maand op Spotify hier zo weinig doet op MM.

Actual Life 3 bestaat uit rechttoe rechtaan rave hitjes voor mij. Ik hoor echo's van de gelaagdheid van een Jamie XX of Burial, maar ook de eenvoudige 'kale' producties uit de jaren '90 (van UK Rave tot happy hardcore). Delilah en Danielle hebben wat dat betreft de potentie om instant classics te zijn als je ze op de juiste momenten hoort.

De hele entourage eromheen intrigeert mij dan weer (dank -SprayIt-). Volgens mij is dat hoe de ravecultuur moet zijn. Lekker knallen met wat maten (die je kort of juist al lang kent), met een nodige portie boerenverstand. Een soundtrack voor de nacht.