Tangerine Dream - Goblins Club (1996)

Toen dit album voor de eerste keer door de speakers ging was ik verkocht. Towards the Evening Star is prachtig opgebouwd met sterke gekozen stem samples. Een kanjer van een nummer. En dan At Darwin's Motel, schitterend stuk met een heel apparte sequence.
Het prachtige On Cranes' Passage met een sterke gitaar solo, een droom nummer. Rising Haul in Silence een lekker up-temp track niet stil aitten maar bewegen. United Goblin's Parade met ijzersterk gitaar spel van Edgar. Lamb With Radar Eyes opnieuw een heerlijk up-tempo stuk. Gevolgd door wat misschien wel TD's aller mooiste track ever is: Elf June and the Midnight Patrol, gewoon HEMELS!!!
En dan rustig naar het einde met Sad Merlin's Sunday.
Een van de beste uit de TD discographie.

Goblin's Club is een prima Tangerine Dream-album. Sowieso beter dan voorganger Tyranny of Beauty, die mij bij vlagen te geforceerd klonk. Dit album klinkt daarentegen een stuk uitgebalanceerder en prettiger in het gehoor. Veel is te danken aan de manier hoe de composities in elkaar steken. Onderling lekker afwisselend waardoor het geen enkel moment saai wordt. Eén van dé pluspunten van dit album zijn de heerlijke en warme gitaarsolo's die in veel van de nummers opduiken. Wat dat betreft herken je het typerende gitaargeluid van Edgar Froese direct in een nummer als "United Goblins' Parade".
Uitschieters zijn "Towards the Evening Star", vanwege het zeer pakkende karakter en het feit dat er onderling elke keer weer sterke passages en melodieën opduiken. "Rising Haul in Silence" is ook super vanwege de prachtige gitaarsolo. Tevens geeft het sublieme slot-akkoord op de gitaar me tot op de dag van vandaag nog steeds kippevel. "Lamb with Radar Eyes" weet ook geen enkel moment te vervelen door al die vlotte en dynamische stukken die voorbij komen.
Een rustpuntje is er in de vorm van het prachtige "Elf June and the Midnight Patrol" en de plaat wordt afgesloten met het epische "Sad Merlin's Sunday".
Het enige nummer wat me niet echt kan bekoren, is "At Darwin's Motel", vanwege het gejengel wat me op een geven moment gaat irriteren, maar voor de rest is Goblin's Club zeker één van de betere schijven van TD uit de jaren '90.

At Darwin's motel: Blijft een heerlijk nummer. Tja dit komplete album is gewoon ijzersterk.

prettig album van Tangerine Dream. Na de 1ste luisterbeurt dacht ik "klinkt wel aardig maar zeker niet bijzonder", maar een heel aantal luisterbeurten verder moet ik toch concluderen dat het een erg fijn album is. Vooral de laatste 5 nummers vind ik erg goed. Erg fijn gitaarwerk ook op United Goblins' Parade wat ik het beste nummer van de cd vind

Wat is trouwens het verschil met die andere Goblins club welke op de site staat uit 2004?

De versie uit 2004 bevat alle nummers die uitgebracht zijn op de originele versie uit 1996, die in 2 uitvoeringen uitgebracht is. Daarentegen zijn bepaalde nummers van de 2004-versie weer lichtelijk ingekort.

Onderstaande links bieden meer inzicht over de verschillende versies die er van dit album in omloop zijn, waaronder de versie uit 2004.

http://www.voices-in-the-net.de/goblinsc.htm

http://www.voices-in-the-net.de/goblins2.htm

Sommige tracks zijn zelfs bewerkt.

Deze plaat ligt gemakkelijk en goed in het gehoor – maar uiteindelijk iets te gemakkelijk naar mijn smaak. De teugels lijken volledig te zijn gevierd bij het maken hiervan.
Ik mis de onderhuidse spanning die de beste platen van TD gemakkelijk (kunnen) hebben. Het is me hier allemaal te los en te luchtig geworden – ik word er bijna vrolijk van.
Daarbij mis het ‘specifieke gezicht’ dat Tangerine Dream zo eigen maakt. Zeg maar dat specifieke old school synthesizer geluid. Het spijt me dat ik het niet beter kan verwoorden.

Ik heb dat recentelijk bij meer albums gehad en ik vrees dat ik de input van Froese jr. daar de schuld van moet geven. Begrijp me niet verkeerd, Jerome zal ongetwijfeld een sympathieke gast zijn maar de nieuwe sound die TD krijgt met zijn aanwezigheid is me te modern, te hip etc.
Ik heb het allemaal al eens eerder gezegd bij andere, meer recente TD albums op MuMe. Het zij zo.

Ik kan me hier goed vinden in de woorden van Yorgos Dalman. Ik merk datzelfde bij veel old-skool synthesizerpioniers. Eind jaren 80/ begin jaren 90 is er haast een soort wisseling van de wacht, waar Hiphop(sampling) en Dance(house, techno bijv) veel invloedenrijker worden. Artiesten zoals Tangerine dream, klaus Schulze,Vangelis en Jean Micheal jarre zijn nooit echt goed aangehaakt. Resultaat; archaïsche vaak klinisch klinkende muziek. Dat hoeft niet altijd slechte muziek te betekenen(klaus schulze-in blue bijv), maar de rauwheid en onderliggende spanning is wel gelijk weg. Goblin Club is geen uitzondering. Saai,archaïsch en, vergeleken met het 70's en 80's werk van deze band, zwaar verouderd.

Ps; ben wel nog benieuwd naar de Atomic Seasons CD's van TD.