Bibio - BIB10 (2022)

Na een ambient album een meer akoestisch rustiger album komt Bibio op de proppen met een vrolijker uptempo synth-pop album.
Elk nummer klinkt alsof we het al eens gehoord hebben op een van zijn andere nummers, maar het luistert toch weer goed weg.
Zelf ben ik meer voor de Bibio die zijn ingetogen kant laat zien dan deze soms wat cheesy pop-songs. Moest dit het eerste album zijn wat ik van deze beste man hoorde zou ik waarschijnlijk afgehaakt zijn. Maar nu neem ik het er gerust bij.

na enkele luisterbeurten toch weer een degelijk album. Gevarieerd in stijlen zoals we gewend zijn van hem.
Zoals reeds aangehaald in mijn vorige post ben ik meer voor de zoete ingetogen nummers waarvan er hier wat minder op het album staan, maar wel één heel sterk nummer nl. Phonograph .
In dezelfde lijn als andere eerdere favorieten: Petals, Oakmoss en mijn favoriet Lover's Carving <3.

Bibio heeft wel vaker gewandeld op een fijne lijn tussen tof en kitsch. Al zit het bijna altijd wel muzikaal wel goed in elkaar en zit ook wel ergens zijn kracht juist hierin.

Deze plaat luistert wel weer echt lekker weg met een paar toffe uitschieters en een paar mindere tracks.