Michel Polnareff - Michel Polnareff (1974)
mijn stem
2 stemmen
Frankrijk
Pop / Rock
Label: Atlantic
-
La Fille Qui Rêve de Moi (3:36)
-
Le Prince en Otage (3:50)
-
Rosy (1:51)
-
La Vie, la Vie M'a Quitté (2:37)
-
La Fille Qui Rêve de Moi [Instrumental] (2:17)
-
Le Grand Chapiteau (3:02)
-
Il Est Gros (2:17)
-
I Love You Because (4:17)
-
Polnarêve [Instrumental] (3:28)
-
Tibili (2:28)
-
L'homme Qui Pleurait des Larmes de Verre (3:04)
0
geplaatst: 15 februari 2023, 19:17 uur
Een weer heel aparte plaat van deze Franse ster. De stijl uiterlijk is intussen flink veranderd, zoals uit de hoes ook al blijkt. 1974 : tijd van prog rock, maar ook glamrock en alles wat daar tussen zit. En Polnareff plukt naar hartelust van al die verschillende stijlen.
Het eerste nummer (en tevens ook de herhaling hiervan bij nummer 5) is een beatlenesque nummer, ergens een echo van 'Hey Jude'. Maar dan kan er ineens een cabaret achtig nummer of een zwoele smartlap (I love you because) voorbij komen. Maar het zijn allemaal nummers die blijven hangen, oorwurmen volop. Een echt jaren 70 album, soms glamrock, dan weer gevoelig en dan weer barok.
Een aantal recensenten noemen Michel Polnareff en Serge Gainsbourg in één zin. Het provocerende is zichtbaar bij beiden, ook de kunst om vele stijlen te combineren. Serge Gainsbourg is misschien ergens nog meer de kunstenaar dan Michel Polnareff, misschien tekstueel ook wat diepgaander en poëtischer, maar ergens snap ik de vergelijking wel.
Een bijzonder album van Michel Polnareff, wat al uit de afbeelding van de hoes blijkt. Het album is gtrouwens geproduceerd door Jean Claude Vannier, ook weer zo'n buitenbeentje in de Franse muziek.
Het eerste nummer (en tevens ook de herhaling hiervan bij nummer 5) is een beatlenesque nummer, ergens een echo van 'Hey Jude'. Maar dan kan er ineens een cabaret achtig nummer of een zwoele smartlap (I love you because) voorbij komen. Maar het zijn allemaal nummers die blijven hangen, oorwurmen volop. Een echt jaren 70 album, soms glamrock, dan weer gevoelig en dan weer barok.
Een aantal recensenten noemen Michel Polnareff en Serge Gainsbourg in één zin. Het provocerende is zichtbaar bij beiden, ook de kunst om vele stijlen te combineren. Serge Gainsbourg is misschien ergens nog meer de kunstenaar dan Michel Polnareff, misschien tekstueel ook wat diepgaander en poëtischer, maar ergens snap ik de vergelijking wel.
Een bijzonder album van Michel Polnareff, wat al uit de afbeelding van de hoes blijkt. Het album is gtrouwens geproduceerd door Jean Claude Vannier, ook weer zo'n buitenbeentje in de Franse muziek.
* denotes required fields.
* denotes required fields.