Op 30 april bracht John Waite de EP
Anything uit. Na zijn laatste album
Rough & Tumble (2011) verschenen geen elektrische albums, afgezien van enkele compilaties; wel kwam er het nodige akoestische werk uit, deels heropnames van eerder werk.
Nu zijn er dus vijf nieuwe composities, met een vierkoppige elektrische band opgenomen. Te vinden op streaming en waarschijnlijk verkrijgbaar bij de concerten die hij deze week in Nederland geeft.
Muzikaal ligt het in de lijn van dat laatste echte studioalbum. De EP begint met de titelsong; degenen die de singles van de man sinds 1977 konden waarderen, herkennen er hier eentje in dezelfde sfeer. Romantische adult oriented rock (stevige poprock of is het rustige rockpop?) waarin uiteraard een pakkend en gepassioneerd refrein klinkt. Met nog altijd die prachtige stem, waarin op de juiste momenten een rauw randje klinkt. Zijn stem lijkt sinds het debuut in 1976 onveranderd, hoe doet hij dat toch?
Lifeguard is eveneens midtempo en romantisch, ik ben er dol op want altijd weer is daar zo'n sterk refrein.
Grenadine is een ballade, wat de man altijd al zo goed kon. In de laatste twee nummers wordt meer ruimte te geven aan scheurende gitaren. Na de knallende slotsolo van mijn favoriet
Darling covert Waite wederom Bob Dylan, deze keer
Masters of War en dat gaat hem weer eens goed af.
Verhuisde Waite begin jaren ’80 van Engeland naar New York, volgens Wikipedia woont de inmiddels zeventigjarige sinds 2014 in het Californische Santa Monica. Het is daar fijn wonen voor de pensionado, vermoed ik. Toch fijn dat hij actief blijft.
Vorige week was hij te gast bij radio-dj Gerard Ekdom, die een
kort maar zinnig interview hield, waarna Waite met zijn tourband drie klassiekertjes uit zijn discografie speelde.
In een
interview met The Rockpit las ik dat hij het in deze tijd van streaming niet meer verstandig vindt om albums uit te brengen, vandaar dat hij het bij een EP hield. Van mij mag hij er wel ieder jaar zo één uitbrengen, zeker met de lange radiostilte die eraan voorafging.