Baptiste Trotignon - Solo II (2006)

Een monument van een plaat, als ik zo vrij mag zijn. Baptiste Trotignon weet virtuositeit perfect te kaderen in een jazz-avontuur langs zijn klavier. Meer dan menig ander pianist voelt hij zijn instrument (soms gaan de cliché's nu eenmaal op, het spijt me ), kent hij het door en door en laat hij zich erdoor verrassen. Boven alles blijft hij echter gecontroleerd; de overgave is op een haar na compleet.

'Solo II' gaat bovendien nergens vervelen, omdat Trotignon met twee parameters speelt: nu eens is hij de grote, bijna romantische melodicus, dan geeft hij zich weer over aan zware ritmische partijen. En om het geheel te verlichten, druipen enkele korte pop-klassiekers het plaatje binnen: het uiterst sensitieve 'Como tu me voi' (niet gespeend van enige humor), 'Love me Tender' en 'Julia'. Waarmee een groot pianist zijn bescheiden solo-werk neerlegt.
Chapeau!

kabbel, kabbel, kabbel......
Hier hou ik niet van.
Het kabbelt alleen maar, raakt mij totaal nergens.
Een intro kabbeltje, een tussen kabbeltje en dan een outtro kabbeltje.
Technisch virtuoos, muzikaal dood.
Ik ga dit niet uitzitten, dus ook geen stem.

Jammer dat mijn album je weer teleurstelt, blabla.

Ik heb hem wel afgeluisterd. ik moet ook bekennen dat ik er weinig aan vind. Het is leuk spel.... maar dit werd in de jaren 50 door honderden jazzpianisten ook gedaan (luister deze plaat maar eens: . Ik zal hem nog een aantal keer opzetten, voor een uit eindelijk oordeel.
Toch jammer ik had eigenlijk stiekem gehoopt dat je een andere plaat uit je 4.5* lijst zo kiezen. Eentje waar ik wel oren naar heb.

Wat ik me eigenlijk af vroeg Unaje, hoe komt het dat je heden daagse jazz platen zo vaak promoot. Op zich niks mis mee. Een plaat als Jaga Jazzist - A Livingroom Hush (deze was van Frank) is best vervrissend, of Painkiller - 50th Birthday Celebration, Vol. 12 (2005) Alleen albums als dit zijn zo vaak al een keer gedaan. het zit alleen in een wat "vriendelijker jasje".

nounou...het is echt niet zo dat dit al 100 keer gedaan is..en zeker niet in de jaren 50. Dan luister je wel in heel grote stappen en mis je denk ik toch wat nuances her en der

Ben niet heel erg ontevreden..zal hem vanavond nog eens luisteren..ben alleen bang dat warmte en symphatie toch door middel van een glaasje zus of zo moet komen

Daar is geen specifieke reden voor, behalve dat ik blijkbaar meer voeling heb met 'hedendaagse' muziek. Dat komt misschien doordat het geluid van deze bands meer gepolijst is (via elektrische bassen die niet meer zo "droog" uitvallen e.d.), maar ik volg je niet als je zegt dat al die dingen al zoveel keer eerder zijn gedaan. Jason Moran (daar ben ik weermet mijn voorbeeld ) heeft zeker zijn roots bij de oude meesters, maar wie improviseert zoals hem...?
En vergeet ook niet dat ik de eerste ben om de meesterwerken van Mingus of Coltrane als klassiekers te onderkennen. Dat ik vooral neig naar "nieuwere muziek" moet dus toch genuanceerd.

PS: De naam is unaej.

Het is toch wel een heel verschil of je de muziek vanaf je laptopje hoort of dat je de moeite neemt een schijfje te branden. Geeft het geheel toch wel wat meer glans.

Kan he teigenlijk wel eens zijn met alle commentaren die ik tot nu toe over dit album gelezen heb. Zal mijn pro's en contra's even op een rijtje zetten.

: Virtuoos, speels, toegankelijk, veelzijdig, eigen stijl (dat laatste onder voorbehoud)

: Weinig subtiel, niet echt een uitdaging, mist persoonlijk karakter

Dit album heeft zeker iets aparts. de combinatie van een stevige linkerhand en een klassiek "franse" rechterhand klinkt voor mij in ieder geval uniek. Wat mij dan weer tegenstaat is dat het niet persoonlijk of eigen klinkt. Bijvoorbeeld, Monk, Evans of Bley kruipen als het ware in hun spel. Dat geeft hun muziek persoonlijkheid en karakter en dat maakt het voor mij dan weer werkelijk goed..emotie!
Op dit album heb ik het idee dat er een truukje wordt uitgevoerd. Meneer Trotignon heeft een stijl bedacht, niet vanuit karakter of vanuit een natuurlijke ontwikkeling maar omdat hij anders wil klinken...althans, zo ervaar ik het.

Zeker wel een pianist om in de gaten te houden, maar voor nu heeft Trotignon naar mijn smaak nog te weinig gewicht om met een solo werk meerdere luisterbeurten te blijven boeien.

3*/ 3,5*

Ik heb 'm al beluisterd, unaj

..en goedbevonden. Klinkt mij fris in de oren, als een Franse gazpacho, gezout door herkenbare melodieën en gepeperd met virtuoos pianospel.

Bedankt voor jullie commentaren, pretfrit en grovonion.

Iemand uit mijn omgeving merkte op dat mijn voorlopige bijdrages aan het "jazz-album van de week"-topic steeds een "maniëristisch" karakter hebben. Dat de muziek gekunsteld zou zijn, daar kan ik niet in meegaan, maar het verschil met een Bley of een Evans springt zeker in het oog. Is deze muziek een verlengstuk van Trotignon's persoonlijkheid, zoals dat bij Monk was? Misschien niet (zoals pretfrit al aangeeft), maar dat doet voor mij niet af aan de kwaliteit/genialiteit...

Ik heb deze toch serieus geprobeerd (3 keer volledig, deels als achtergrond, en een keer skippend - welk nummer was wat ook al weer). Niet storend, maar dit is het toch niet voor mij. Knap spel, dat het moet hebben van de dynamiek, en bepaald wel een eigen stijl, maar ik voel te weinig flow. Je moet toch een beetje worden meegenomen.

Home heeft het een beetje, en doet me wel denken aan de piano bij het Avishai Cohen trio. En natuurlijk Julia, maar dat komt van de Beatles.

wat moet ik hier precies bij voorstellen

Ik kan me iets voorstellen bij manie en het begrip manieren hebben is me duidelijk...Zit dit er tussen in ?

Het staat in ieder geval niet in mijn woordenboek. Graag duidelijkheid

Ik kan hier ook niet veel mee. Het word nergens spannend .Het is af en toe erg storend dat Trotignon alles wat hij speelt onderdompeld in een (o zo virtuoze) lauwe brij, wat alles wat maar iets van de grond drijgt te komen weer de grond in drukt.

Gekunsteld, of een andere benaming voor de late Renaissance.

haha..ik had ondertussen ook de wikki bekeken, toch bedankt

@unaej: dat klopt...dat is jouw smaak wel een beetje. Geloof me, dit is niet lullig bedoelt.

Maar... Pieranunzi...Uri Caine...deze Trotignon...en nog zo wat....en dan komen we weer bij het aloude prog/symphonische rock verhaal. Weet je nog?

ik moet me jammer genoeg ook aansluiten bij heemskerktollie, blabla en jesse. Waar bijvoorbeeld keith jarrett (om maar iemand te noemen) mij echt weet te raken, gebeurt dat hier niet.

Dat zit nog fris in het geheugen, en nee, ik geloof er nog steeds niets van... (Al mag je me altijd tips geven natuurlijk...)

@ Heemskertollie en voltazy: Toch bedankt voor jullie poging. Ik hoop dat er toch iemand met een positieve review over de streep komt?

Ik zet 3* in. Misschien moet ik mijn opmerking (maar dit werd in de jaren 50 door honderden jazzpianisten ook gedaan) wat nuanceren. Ik ken niet eens honderden pianisten uit de jaren 50 . Maar toch het concept van dit album heb ik vaker gehoord:
zoals op deze plaat: Anthony Davis - Lady of the Mirrors (1980) . De "2 handen die spelen" op dat album gaan ook ieders hun eigen weg.

Grovonion was toch positief? Of noem je die reactie geen review. Wat mijn oordeel betreft kan ik je vast zeggen dat dat erg dicht bij dat van voltazy ligt; uitgebreidere reactie volgt nog.

Ah, grovonion had ik even over het hoofd gezien.

Bedankt voor de tip trouwens, korenbloem. Ik ga achter dat album aan!

Geknutseld is een te kinderlijk woord dat al snel een negatieve connotatie in zich draagt. Ik zie dat geknutselde hier wel in: veel verschillende gevoelswaarden. Dat is volgens mij dan ook nog eens de kracht hiervan. Een rijk aanbod aan speelsheid, variëteit aan intensiteit binnen de nummers en dat maakt het een kleurrijk album.

Trotignon begint de plaat heel ongewoon. Hij begint met het traagste en braafste nummer van de hele plaat: 'laten we gaan slapen'. Heel grappig vind ik dat.
Je merkt dat deze pianist een klassieke opleiding heeft gehad. Ik merk in sommige nummers veel verwantschap met Chopin.
Ik mis enkel de echte klemtonen in de muziek die tot hoogtepunten leiden in het album. Het is me voorlopig allemaal wat te vlak en ik hou van veel reliëf.

Inderdaad, Trotignon past in veel van zijn stukken de "Chopin rubato" toe. (a strict tempo in the accompaniment hand, with tempo rubato in the melodic hand)

Weer een solo jazz-piano-album... Die vind ik altijd zo lastig te beoordelen, en ik maak nu maar van de gelegenheid gebruik om uit te leggen waarom.

Piano vind ik een prachtig instrument, en ik kan intens genieten van verschillende klassieke pianowerken; als je het hebt over solo-werken, vind ik bijvoorbeeld de Ballades van Frédéric Chopin fantastisch, de Pianosonates van Beethoven, en ook Le Festin d'Esope, Op. 39 No. 12 van Charles-Valentin Alkan (en nog veel meer).

Nu heb ik ook redelijk wat solo-jazz-piano gehoord, zoals daar zijn Art Tatum, Bud Powell en Bill Evans. Stuk voor stuk topartiesten, en hun solo-werken vind ik best aangenaam klinken, maar ze lieten tot nu toe geen enkele indruk achter. Tijdens het luisteren word ik op geen enkel moment gegrepen, en erna kan ik me niets speciaals herinneren van de muziek die ik gehoord heb.

Er is 1 jazz-pianist die dat wel gelukt is, namelijk Keith Jarrett. Met zijn werken neemt hij me op reis langs allerlei hoogtepunten, om me voldaan bij het einde van een plaat af te leveren. Bij het Paris Concert word ik vanaf het eerste moment betoverd, om vervolgens 38 minuten lang in hogere sferen te blijven.

We hebben nu volledig gecomponeerde muziek gehad (Chopin), en ook volledig geïmproviseerde muziek (Jarrett); allebei geweldig, dus aan de kwestie compositie/improvisatie ligt het kennelijk niet.

Het komt erop neer dat ik nog steeds niet goed kan zeggen wat het is waardoor ik het ene solo-piano-album wel waardeer en het andere niet, dus moet ik maar volledig afgaan op de emoties die de muziek bij me opwekt. Zijn er momenten in de muziek die me grijpen? Kan ik enigszins navertellen wat ik gehoord heb? Dat zijn dan de criteria waar ik aan denk...

Dan nu eindelijk over naar het album waar het om gaat: Solo II van onze ondergewaardeerde Fransman, Baptiste Trotignon. Hierboven werd al geknipoogd naar Chopin, en dat is voor mij natuurlijk een goede zaak.

Op de achtergrond spelend, valt dit album niet zo vaak op; af en toe, zoals bij het einde van Music for a while, word ik wel een beetje uit de slaap gehaald, maar ook niet zodanig dat ik klaarwakker ben. Oplossing: niet luisteren terwijl je wat anders doet, maar het volume opendraaien en ervoor gaan zitten.

En wat is de conclusie? Ja, het kabbelt, maar het kabbelt wel lekker. De melodieën zijn fijn, er zitten ook wat ritmische stukjes in zoals unaej al zei, en hier en daar een bescheiden climaxje (zie Music for a while). Als je er moeite voor doet, zijn er best mooie dingen te ontdekken in deze plaat. Maar het blijft wel een solo-pianoplaat zoals ik het hierboven heb beschreven: een beetje vlak. Daarom vraag ik me af of degenen die deze plaat 'maar niks' vonden, dit zeiden omdat ze solo-pianoplaten sowieso saai vinden, of specifiek deze plaat. In het laatste geval heb ik graag wat tips van pianoplaten die wel vol spanning en variatie zitten (misschien is het Jazz-topic daar de beste locatie voor ).

Ter vergelijking heb ik vlak na het luisteren van dit album nog eens wat Chopin opgezet; tja, dat overtreft deze plaat toch wel weer duidelijk. Maar ik vind hem toch bovengemiddeld, en hij krijgt van mij een 3,5*. Unaej bedankt voor het uitkiezen van deze plaat, en de rest bedankt voor het aanhoren van mijn verhaal en bij voorbaat voor het geven van tips.

ik geef als 1ste tip Ketil Bjornstad...
pianist die (weliswaar geen solo piano) erg mooie albums heeft gemaakt
en als 2de tip Stefano Bollani

Dat wil ik graag in de toekomst eens uittesten, want ik heb nog enkele andere smakelijke solo-platen liggen die wat meer aandacht verdienen.
Ben zelf echter ook benieuwd naar tips waarmee anderen op de proppen komen.

Heb het album gisteren in de auto nog even opgezet, en ik begrijp nog steeds niet goed dat het voor de meesten zomaar wat kabbelt. Trotignon vertelt heel spontaan op zijn piano, met eerder subtiele climaxen (behalve dan in de haast extravagante finale van 'Three for Two' of 'MMM'). Voor een uitgebreider recensie leent de auto zich echter niet zo goed, dus...

Ik snap dat kabbel commentaar ook niet zo. Zit aardig wat dynamiek in voor een solopiano album. Dat het je emotioneel niet weet te grijpen of dat de stijl je niet aanspreekt kan ik dan wel weer iets bij voorstellen.

die hoog gewaardeerde Evans albums (om maar een voorbeeld te noemen) kabbelen meer als dit album. (let wel: voor mij is kabbelen niet perse negatief)

het begrip kabbelen is een beetje een nietszeggend cliché geworden naar mijn idee

ben ook Ketil Bjornstad liefhebber maar waarschijnlijk kabbelt het te veel voor de meesten deelnemers aan het javdw.

Bjornstad is overigens ook een goede tip voor unaej. (wel een beetje zweverig)

@ unaej: John Stetch heeft een aantal (solo) albums op het Justin Time label uitgebracht die denk ik wel in jouw straatje passen (ik vind het (qua stijl) niet echt geweldig, dat zou je dus als een aanbeveling kunnen zien )

Mijn favoriete (solo) jazzpianiost zou wel eens Ran Blake kunnen zijn maar een waarschuwing voor iedereen: moeilijk, intellectueel, atonaal, minimaal en zeker niet lyrisch en melodieus...maar als je eens echt een bijzonder "kabbeltje"wil hebben....

Ik ben nogal laat met luisteren van dit album en dus ook nogal laat met reageren. Het gras is dus al aardig weg gemaaid door eerdere commentaren. Laat ik daarom maar een paar eerder genoemde commentaren aanhalen:

kabbelen: Ik hoe wel van kabbelen. Vaak wordt het als negatief gebruikt, maar lekker meanderende muziek kan mij wel bekoren, mits er emotioneel een link is. Die mis ik hier ook een beetje.

Frans: Het album begint ontzettend Frans. Eigenlijk wel lekker; ik kom meteen in een sfeertje van jaren 30 films en rokerige ruimtes. Jammer genoeg raak ik dit gevoel snel kwijt door het ten toon spreiden van virtuositeit ten faveure van gevoel. En dat brengt ons bij:

Maniëristisch: Ik heb eerder gelezen geknutseld maar het moet natuurlijk zijn gekunsteld. Nogal een verschil. Even het sprongetje naar de late renaissance (als kunstgeschiedenisdocent heb ik daar wel wat mee..): Manierisme komt van het Italiaanse woord maniera. In die tijd werd het als iets positiefs gezien. Je liet als kunstenaar ook zien wat je allemaal kon. Later heeft dat een zeer negatieve smaak gekregen en werd manieristisch uitgelegd als technisch gedoe zonder emotie. (overigens zijn er schitterende emotionele dingen gemaakt tijdens het manierisme). De virtuositeit laten prevaleren boven de emotionele lading ervaar ik bij dit album jammer genoeg ook hier en daar. Ik mis een melodie die naar me strot grijpt en die ik me laten nog kan herinneren (los van een walgelijk love me tender).

Nogmaals: ik hou erg van een kabbeltje, maar wel een kabbeltje dat me iets meer doet. Ik ga maar eens op zoek naar het bijzondere kabbetle dat Pretfrit aanraadt.