Nits - Neon (2022)

Altijd albums om naar uit te kijken. De eerder uitgekomen nummers van dit album zijn van onvervalste Nits kwaliteit. Releasedatum staat met rood in m’n agenda.

Ik kijk er ook naar uit. Altijd goed.
Hopelijk volgt de release op vinyl later.

Blinde aankoop, dit derde deel in de trilogie (na "Angst" en "Knot"). De CD is al te pre-orderen, hopelijk volgt er zoals spoiler schreef ook een vinyl uitgave.

Volgens RJ Stips duurt dat nog iets van 8 maanden schreef hij van de week

Eerste single The Ghost Ranch overtuigt nog niet echt, maar wel benieuwd naar dit album.

Nits heeft zich in 48 jaar ontwikkeld tot een volstrekt unieke groep binnen het Nederlandse/Europese muzieklandschap. Wars van welke hype of trend dan ook, blijven Henk, Robert-Jan en Rob zich ontwikkelen. Binnen hun compleet eigen muzikale universum laten ze nog steeds een bijna kinderlijke nieuwsgierigheid zien. “In herhaling vallen” behoort niet tot hun idioom. Hun albums klinken allemaal anders, maar zijn toch typisch Nits. Ook op NEON worden weer nieuwe grenzen verkend. Ja, het is heel kunstzinnig allemaal, maar daar is niets mis mee. En nee, hits staan er niet op, maar die scoren ze sowieso al lang niet meer, alsof dat nog hun doel is. Dit voortreffelijke album is wat mij betreft het beste van de trilogie angst-KNOT-NEON. Op het eerste (tweede en nu, derde) gehoor zijn er flink wat nummers die nu al tot hun betere nummers behoren. “Lino Bo Bardi” (Braziliaanse architect) en “The Ghost Ranch” (over de legendarische ontmoeting tussen Joni Mitchell en Georgia O’Keeffe) zijn slechts twee voorbeelden. Nieuwe fans zullen ze niet verwerven, maar de oude liefhebbers zoals ondergetekende kunnen weer volop genieten van dit opnieuw verrassende album.

Er is geen band die ik zo vaak zag als de Nits. In binnen- en buitenland, in clubs, schouwburgen en buiten. En er is geen band waar ik zo veel cd’s en singles van heb. Maar ja. Das war einmal. Al een albumpje of vijf kan het me niet echt meer boeien. Hoeveel pijn het me ook doet om dat te zeggen.

Ook Neon doet me helaas weinig. Ze zijn hun creativiteit niet verloren, dat niet. En dat is knap na 48 jaar. De instrumentatie is zo nu dan ook best verrassend. Maar raken de nummers me nou echt? Vind ik ze nou echt mooi? Nodigen ze uit tot steeds maar weer ‘draaien’? Nee. Daarvoor vind ik ze te gekunsteld.

Ik vind Neon van het trio met Angst en Knot, wel het best gelukt. Ik had het vanaf Doing the Dishes ook wel een beetje gehad, maar de aanhouder wint. Want vaak gaan bands dan wat teren op oude successen en afscheidstournees, dat soort herhalend werk en zo, maar hun gaan vrolijk verder in het exploreren van hun sound, met dat speelse en creatieve. Ik hoor weer opvallend veel motieven uit de filmmuziek voorbijkomen, dromerig, nostalgisch met hier en daar onverwachte noten, akkoorden en dissonanten, maar het blijft te verteren én binnen een zekere songstructuur. Deze muziekmakers doen lekker waar ze zin en plezier in hebben, zo komt het ook op mij over en zo hou ik het als fan ook vol. Heb ik 't al over de hoes gehad?

De Nits website heeft een pre-order voor release op 19 oktober nu. Besteld!

Dat zijn gunstige berichten!

Verder valt de plaat me nog niet helemaal mee als ik heel eerlijk ben, het is geen hap-slik-weg album dus er is nog van alles mogelijk

Net de drie singles gehoord: het zit weer helemaal snor met mijn favoriete band uit Nederland.

De Nits waren alles kwijt na een brand. ‘De geur van rook maakt me verdrietig’ - NRC

Ik heb nooit geweten van die rampzalige brand.

Henk Hofstede op de praatstoel over zijn eigen drijfveren, het nieuwe album aan de hand van een aantal songs, ook hun manier van werken komt ter sprake en de lange staat van dienst van deze band, en nog wat over de brand.

Kunststof - 06 oktober 2022 - NPO Radio 1 Gemist |

Verslavende muziek. Percussie, synths en de fraaie stem van Henk Hofstede. Sound doet me terugdenken aan Giant Normal Dwarf. Bijzonder dat ze maar blijven groeien, ook na zo veel platen. Hulde voor Nits.

Ik vind het allemaal erg ingewikkeld klinken. Het pakt mij niet.

De beste van het drieluik samen met Angst en Knot.

Iets abstracter wellicht, maar wat hebben de heren weer een prachtige schijf afgeleverd

Ook op dit album hoor je weer ‘lullige’ geluidjes en melodielijnen waar NITS patent op hebben. Tezamen met de beelden die worden opgeroepen en de hang naar de kneuterigheid van de jaren ‘50 en ‘60, blijft dit toch de charme van deze band.

Precies dat, waarom ik niet van deze band hou (en dat steenkolen Engels van Hofstede)...

Ik draai op dit moment veel de nieuwe van Nits, begin m ook steeds beter te vinden.

Lina Bo Bardi is wel een favorietje, zeer mooie sfeersetting met dat fluiten ook. Dan neem ik de voor mij wat matige zang van Stips in t begin op de koop toe.

Vocaal leek het mij bij eerste luisterbeurt meer op alt-J dan op Nits.

Voor het album KNOT moest ik voor het eerst bij een nieuw Nits album best wel wat moeite doen, maar NEON pakte mij daarentegen meteen en weet nog met grote regelmaat de weg naar mijn draaitafel te vinden. Prachtplaat!

De heren van Nits hebben al decennialang hun eigen plek in het muzikale polderlandschap van Nederland.
Eigenwijs, creatief, wars van trends en een non-conformistische houding leverde enkele prima albums op.
Een keerzijde van deze houding is de ontoegankelijkheid van het songmateriaal. De liefhebber zal er van smullen maar de wat 'gekunstelde' houding levert vaak ook een dito album op.
Zo ook dit plaatje. De heren moet vooral hun eigen koers blijven varen, maar de kunstzinnige insteek met ontoegankelijke songstructuren in combinatie met de zwakke zang van Hofstede levert een 'moeilijke' plaat op.
De kracht van Nits zit hem voor mij in de Beatlesque achtige melodieën. Een plaat als Strawberry Wood kan mij daarom wel bekoren, die plaat bevat fraaie schetsen waar de vocalen van Hofstede de nummers mooi aanvullen. Neon bevat weinig van dat alles. Het is een lastige plaat waarbij ik niet overtuigd wordt door het muzikaal gebodene.

De Nits zag ik ooit, ergens in de vorige eeuw, bij een gratis concert optreden op de Dam in Amsterdam. Geen idee meer hoe de band op die bijzondere locatie was beland. Wat ik nog wel weet is dat ik, na een paar nummers, ben vertrokken en dat had met name te maken met de zang/podiumpresentatie van zanger Henk Hofstede, die mij allerminst kon bekoren.

In een heel grijs verleden had ik OMSK op LP en draaide dat best wel vaak. Alles daarna kon mij minder boeien en heb ik nimmer aangeschaft. Eigenlijk wist ik, tot ik dit topic zag, niet eens dat de mannen nu nog steeds muziek maken als band.

Heb zojuist NEON beluisterd en het maakt wederom weinig indruk.