Clarence Carter - Testifyin' (1969)

Erg goede artiest, deze Clarence Carter. In mijn ogen een soulman die zeker veel meer aandacht verdient. Hier op de site natuurlijk, maar ook zeker daar buiten. Genoemd worden in de lijstjes.
Het is soul met een bluesy inslag. Clarence heeft een goede stem en weet heel goed hoe hij op een soulvolle manier ook de gitaar moet handelen.

Vind dit een lekker album. Ik vind zijn stem alleen wat minder diep dan waar ik van hou..

Wat een spelbreker is die 'Making Love'-nonsens. Zulk strontvervelend geklets, en dan wordt een van de mooiste soulsongs er nog bij betrokken en volledig verkracht. Ik ben er niet goed van!
En dat terwijl het album zo goed op weg was... Clarence was sterk, ludiek soms, de songs zelfs uitstekend, voornamelijk de eerste vijf, met het funky 'Snatching It Back' op kop! En dan wordt alles verpest door 1 nummer, en kan de rest van de plaat me ook niet meer boeien. Maar goed, vanwege een erg sterke start t.e.m. song 7, toch nog een zeer fijn album.

Heerlijk complexloos Soulalbum. Niet alle songs zijn even goed, maar wat een heerlijke groove! Geweldige hoes, overigens.

Er is niks mis met dit album, maar het laat me verder wel volledig koud. Clarence Carter is ongetwijfeld een grootheid, maar de bluesy invalshoek charmeert mij niet.

Ik heb al een tijdje een verzamelcd van Clarence Carter in mijn bezit, dus veel nummers kende ik al voor ik dit ging luisteren als " soulalbum van de week".
Ik vind het gewoon een fijne plaat, niet wereldverheffend of zo, maar ik kan er wel van genieten.
4 sterren is het dus wel waard in mijn ogen.

Ik heb deze serieus geprobeerd, maar toch te licht bevonden. Stem is best redelijk, maar de begeleiding is wel erg basic en ik vind zijn vertolkingen niet echt soulful. Als de teksten dan ook niet meewerken wordt dat toch maar een zes-minnetje bij nummers als You Can't Miss What You Can't Measure en I Smell a rat en bij Making Love haak ik al af na de eerste zin.

Op zijn aardigst als het tekstueel wat interessanter wordt, zoals bij Back Door Santa en bonustrack the Courtroom . Het lijkt dan alsof hij er zelf ook meer in gelooft. Dat de kracht van dit album deels uit de Blues moet komen zal ook doorwerken in mijn mening over dit album: zowel vocaal als compositorisch/technisch niet de moeite waard naast tijdgenoten buiten de soul.

Clarence Carter was mij alleen als naam bekend (en het nummer Patches). Ik was blij met de kennismaking via SAvdW. De kennismaking was prettig. Ik vind zowel zijn stem als muziek prettig om naar te luisteren. Echter, nergens bereikt dit niveau de status van echte klassieker. Het luistert gewoon lekker weg. Aangenaam album met weinig echte uitschieters, maar dus wel een constante kwaliteit.

Alleen al door het funky Snatching it Back verdiend dit album aandacht.

Bad News – meer bluesy en wat rock ’n roll dan echt soul
Snatching it Back – fantastisch funky nummer
Soul Deep – uiterst ontspannen nummertje
I Smell a Rat – hoorbaar met plezier gemaakt
Doin’ Our Thing – de blues is weer helemaal terug
You Can’t Miss What You Can’t Measure – trekt de lijn van het voor gaande nummer door.
Instant Reaction – lekker vol en energiek
Making Love – all about love
The Feeling is Right – ontspannen nummertje met goede blazers
Back Door Santa – bluesy groovy weer.
I Can’t Do Without You – positieve afsluiter qua vibe

Zeer genietbare, haast geniale plaat! Gemaakt volgens een relatief voorspelbare succesformule, maar o zo lekker!