Entheogen - Transmogrify (2022)

Wat een meesterlijke plaat is dit. Ik ben normaliter niet zo van het instrumentale geweld, maar dit is echt de spreekwoordelijke uitzondering daarop. Het gros van de plaat is instrumentaal en doe me wat denken aan Opeth in de Morningrise periode. Heerlijke progressieve (death) metal van onze zuiderburen.

Dank voor de tip Eddie, klinkt inderdaad goed. Ik geef je tip graag door aan ABDrums, legian en Ayreonfreak

Klinkt erg goed!

Kolere wat een fantastische plaat...

"Gaat op knieen voor Eddie en Prognerd"

Moons Of Jupiter: Smullen in quadraat.

Complimenten Ayreonfreak voor je review op Progwereld van een van je muzikale handlangers op dit forum...

Graag gedaan. En een mooie review op Progwereld idd. Deze plaat heeft inmiddels aardig wat autoritjes opgevrolijkt.

Jullie bedankt! Mooi dat we zo samen muziek kunnen ontdekken!

Sodeju ik sla mezelf toch wel even voor m'n kop hoor. Ik had hier 3,5* staan en dit album afgeschreven als 'wel goed, maar niet bijzonder'. Nu na enkele nieuwe luisterbeurten ben ik 180 graden gedraaid, en de nieuwste luisterbeurt van deze middag bevestigd dit definitief. Wat een energie, wat een afwisseling, wat een composities en wat een avontuur heeft dit album toch te bieden zeg. Ik hoor de diversiteit en het vakmanschap van Opeth, het avontuurlijke van een band als Between The Buried And Me (hoewel BTBAM daarin ongeëvenaard is), het type productie van Rivers of Nihil en compositioneel doet het me aan de moderne progtoppers denken.

Eerst de structuur van het album, want die is namelijk vrij bijzonder. Nummers variërend in lengte van 5 minuten tot een dikke 8 minuten worden afgewisseld met korte intermezzootjes van telkens een halve minuut tot een minuut. De eerste paar luisterbeurten was ik hier totaal niet van gediend: het klonk fragmentarisch, te losstaand en simpelweg een beetje knutselachtig aan. Nu, na deze plaat dieper te hebben doorgrond, kan ik gelukkig vaststellen dat het gebruik van deze korte intermezzo's best een briljante zet is geweest. Het zorgt namelijk voor een geweldige flow die door het hele album heen gaat, waarbij de individuele losse tracks mooi met elkaar worden verbonden. Daarnaast zorgen de intermezzo's ook voor een kleine adempauze na al het muzikale geweld dat in de gewone songs ten gehore wordt gebracht. Petje af voor deze slimme keuze.

Maar het grootste genot voor mij is, naast de reeds genoemde diversiteit en de avontuurlijkheid, de manier waarop de band kneiterharde stukken ontzettend jazzy en groovend weet te laten klinken. Luister bijvoorbeeld eens naar de tracks Journey en Cycles, maar ook in een korte song zoals bijvoorbeeld Compulsive Apprehension of Modern Consciousness weet de band deze stijl moeiteloos ten gehore te brengen. Dit groovy / jazzy laten klinken van bikkelharde muziek doet me specifiek aan de grondleggers van de dode metaal, Death, denken, en dan specifiek het album Human. Oh, en dat wil wat zeggen trouwens, want een positieve Death-vergelijking is een zeer groot compliment.

Terug naar Transmogrify, want ik ben nog niet klaar met de loftrompet steken over wat deze Belgen hier tentoon spreiden. Memorabele solo's passeren de revue, dynamische drumtapijten vol afwisseling worden op de luisteraar afgevuurd, her en der komt men nog een verdwaald keyboard tegen dat perfect in het totaalgeluid wordt geïntegreerd, om plotseling opgeschud te worden door een gevoelig stukje clean gitaarwerk mét basswerk à la Dan Briggs (Viridian is het 'go-to'-nummer!) om je vingers bij af te likken. Zo voelt dit album echt aan als een ware trip, waarbij kunde en techniek in dienst staan van de composities en de composities in dienst staan van het album. Entheogen weet kortom op alle mogelijke manieren te overtuigen, en dat is anno 2022 in de metalwereld een hele kunst om voor elkaar te krijgen.

Een 3,5*, wat een schandalige score van mijn kant. Ik vraag me hardop af hoe ik daar toentertijd op ben gekomen. Nouja, al met al ben ik gelukkig tot nader inzicht gekomen: een vol punt omhoog. Ik ga denk ik niet overdrijven als ik ga zeggen dat dit album bij menig metalliefhebber in de jaarlijst beland. Zelf doe ik niet aan jaarlijstjes, aangezien ik luister naar wat het moment me brengt, maar ik weet wel dat ik dit album zal gaan herinneren als één van de beteren die in 2022 is uitgekomen, zeker op metalgebied. Kunnen we onze Zuiderburen toch nog ergens dankbaar voor zijn!

P.S.: toprecensie van jouw kant Ayreonfreak! Ik heb 'm vanochtend gelezen en ik deel je enthousiasme (nu gelukkig wel...) volledig. Ga vooral door met het recenseren van dergelijke onbekende obscure pareltjes zoals deze!

Ik ga mee met bovenstaande lovende woorden. Geweldige tip dit. Muzikaal is het een beetje all over the place, maar zonder vervelend of fragmentarisch over te komen. Ze weten het geheel enorm goed aan elkaar te braaien. Wel zorgt het ervoor dat het wat lastig inkomen is en er wel wat luisterbeurten aan vooraf gaan alvorens hij echt goed en wel bevalt. De korte intermezzo's hadden ze van mij echter wel weg mogen laten. Die voegen voor mij hier niets toe en halen me regelmatig uit de beleving
.
des-al-wel-te-plus doen de heren hiermee zeker een gooi naar een plekje in de top 10 voor dit jaar.