John Coltrane & Paul Quinichette - Cattin' with Coltrane & Quinichette (1957)
mijn stem
9 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Prestige
-
Cattin (7:23)
-
Sunday (7:00)
-
Exactly Like You (6:50)
-
Anatomy (8:52)
-
Vodka (9:08)
-
Tea for Two (8:05)
1
Soledad
geplaatst: 4 januari 2019, 09:38 uur
Met: John Coltrane, Paul Quinichette (tenor sax) Mal Waldron (Piano), Julian Euell (bas), Ed Thigpen (drums)
Een heel album met Paul Quinichette. Er zijn maar weinig saxofonisten geweest die zo weinig onderscheidend en creatief waren als Quinichette. Met als bijnaam ‘The Vice Prez’ of ‘Little Prez’ klonk hij zowat als een exacte kopie van die grootmeester: Lester Young. Dus niet geïnspireerd door (wie was dat niet van de tenorsaxofonisten) maar meer een copycat. Maar goed laten we het een kans geven!
Het album gaat van start met het titelnummer en dat klinkt aangenaam. Waldron begint met een subtiele solo zonder al te veel poespas. Het is een slowblues dus zo hoort dat ook. Daarna komt Trane opzetten met een uitstekende solo. Wat een gevoel had hij toch bij de blues! Daarna komt Lester Young... uh Paul Quinichette met zijn solo. Echt: luister en vergelijk! Niet alleen de stijl, de fraseringen maar zelfs het geluid.
Goed, misschien doe ik Quinichette wat tekort hier. Een copycat... ja maar dat betekent niet dat hij vervelend speelt. In tegendeel: zijn soepele swing past prima bij de wat rauwer toon van Trane. Het werkt allemaal wel dus. Eigenlijk is deze plaat best wel oké. Lekkere composities, toffe duels, goeie solo’s.
Eindoordeel: 4 sterren
Een heel album met Paul Quinichette. Er zijn maar weinig saxofonisten geweest die zo weinig onderscheidend en creatief waren als Quinichette. Met als bijnaam ‘The Vice Prez’ of ‘Little Prez’ klonk hij zowat als een exacte kopie van die grootmeester: Lester Young. Dus niet geïnspireerd door (wie was dat niet van de tenorsaxofonisten) maar meer een copycat. Maar goed laten we het een kans geven!
Het album gaat van start met het titelnummer en dat klinkt aangenaam. Waldron begint met een subtiele solo zonder al te veel poespas. Het is een slowblues dus zo hoort dat ook. Daarna komt Trane opzetten met een uitstekende solo. Wat een gevoel had hij toch bij de blues! Daarna komt Lester Young... uh Paul Quinichette met zijn solo. Echt: luister en vergelijk! Niet alleen de stijl, de fraseringen maar zelfs het geluid.
Goed, misschien doe ik Quinichette wat tekort hier. Een copycat... ja maar dat betekent niet dat hij vervelend speelt. In tegendeel: zijn soepele swing past prima bij de wat rauwer toon van Trane. Het werkt allemaal wel dus. Eigenlijk is deze plaat best wel oké. Lekkere composities, toffe duels, goeie solo’s.
Eindoordeel: 4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.