Edgar W. Froese - Ambient Highway Vol. 1 (2003)

Wat is dit goede muziek van Edgar Froese en wat luisteren de vier delen lekker weg. Na de eerste noot krijg ik al het idee dat ik bij Froese in de auto stap om een heerlijke tocht door zijn muziek te maken. Het mooie daarbij is dat de verschillende stijlen die hij beheerst overkomen als landschappen waar je het fijne van wilt weten.

Het is duidelijk dat hij de grote man is van Tangerine Dream, toch is zijn solo-muziek wat subtieler. Het is net of je hoort dat hij alleen in de studio is. Wat eigenlijk niet zo is, zo lees ik dat na vele jaren Christiaan Gstetner opnieuw aanwezig was in de studio. Voor mij was hij het vijfde wiel aan de wagen van Tangerine Dream, maar zeer zeker niet overbodig. Het is iemand voor mij die er mede toe heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de muziek van Tangerine Dream.

Terug na dit album. Het is fijnzinnige electronische muziek met fraaie tekeningen van wijdse landschappen en de ritmes zijn erg aanstekellijk te noemen. Een heel fraai album dus van Edgar Froese en een behoorlijk eind opweg naar de titel meesterwerk.

Alleen jammer dat dit voor een groot gedeelte een herhaling van Beyond the Storm is. Het zijn 5 gave albums in een serie. Ik vind no.4 de beste van het stel, maar ok deze mag er zijn dat ben ik met je eens Gerard.

Het is heerlijke muziek, en zeker niet te missen als ik jou woorden mag aanhalen.

Juist want dit zijn in mijn ogen onderschatte albums van Edgar.

Edgar Froese is een vindingrijk, visionair, filosofisch en vooral muzikaal ingesteld man, zowel bij Tangerine Dream als solo. Een icoon binnen de electronische muziek, laat dat vooralsnog duidelijk zijn. Zijn solo-albums mogen gezien worden als vooruitstrevende klassiekers en beschouwd worden als een groot voorbeeld en inspiratie voor talloze andere groepen en artiesten binnen het genre.
In 2003 verraste Edgar vriend (en wellicht vijand) met het grootscheepse Ambient Highway-project, bestaande uit 4 delen en een introductie, waarvan die laatste i.m.o. als 100% overbodig beschouwd kan worden. Als je dan toch een introductie wilt hebben op het gebied van het solowerk van Froese, is Beyond the Storm (de voorloper van dit project), een veel betere optie.
Terug naar het Ambient Highway-gebeuren: dit eerste deel bevat eigenlijk louter goede muziek zoals Edgar die de afgelopen jaren gemaakt heeft. Tevens bevat het album een aantal onuitgebrachte nummers. Ik loop ze even langs...

Het album gaat verrassend goed van start met het uitstekende "Sahara Child": een prima voorbeeld van hoe Edgar's muziek in elkaar steekt en waarin vele herkenbare elementen van zijn stijl aan bod komen. Het nummer kent een stevig en aanstekelijk ritme en wordt opgefraaid met sfeervolle synth-tekeningen, een sterke gitaar-en pianobegeleiding etc...

Alleen is het dan jammer dat op de volgende 4 tracks, Edgar teruggrijpt naar het verre en recente verleden. Eerst komt "Walkabout Abora" aan de beurt, wat een nog vollere en dichtgesmeerdere bewerking lijkt van "Walkabout" en mij overigens nog steeds goed bekoort. Vervolgens komen "Santa Elena Marisal", "Carneol" en "Bobcats in the Sun" aan bod. Deze nummers heb ik behandeld op Beyond the Storm, dus daar zal ik niet meer op in gaan. Het is voornamelijk fraaie muziek, m.u.v. "Bobcats...", die mij te geforceerd klinkt.

Daarna volgt "Afternoon on the Nile", een levendige, kleurrijke, sprankelende en best originele compositie. Deze versie is een soort van remix, waarvan het origineel al eerder prijkte op de groots opgezette TD-compilatie Tangents, dus eigenlijk is dit nummer ook niet nieuw...

"Magic Lantern" heeft in deze uitvoering ook een oppoetsbeurt gekregen en klinkt trouw aan het origineel met wat extra laagjes.

"Crane Routing" was ook al eerder terug te vinden op Tangents en is weliswaar niet nieuw dus, maar wel een redelijk opvallende en ietwat directe, stoere en opzwepende track.

Daarna volgen weer 2 'oudjes' in de vorm van "Tierra Del Fuego" en "Dome of Yellow Turtles", waarvan die laatste wat extra toevoeginkjes heeft gekregen in de vorm van een extra gitaarlijntje die zeker niet verkeerd klinkt.

Het album eindigt met "Car Dreaming", wat eigenlijk samen met "Sahara Child" de enige echt nieuwe track is, behalve dat ze beiden ook nog op de Introduction to the Ambient Highway prijken. Ook een prima nummer die rustig begint en daarna uptempo wordt. Een fraaie gitaarsolo siert de boel op.

En zo eindigt het eerste deel van de Ambient Highway. Over het concept en de manier hoe de albums samengesteld zijn, kan je je twijfels hebben of niet. Daar heb ik me al eerder kritisch over uitgelaten. Qua samenstelling van het album ben ik dus wat minder enthousiast en zou ik voor een 3,5 zijn gegaan. Echter qua muziek zit het wel snor, dus ik ga toch maar voor de 4 punten, aangezien de nieuwe nummers goed zijn en de remixen van een aantal andere nummers ook goed gedaan zijn. Maar feit blijft wel dat ik een ambivalente verstandhouding heb met het uitmelk-gebeuren.

Binnenkort mijn uitlatingen bij deel 2 van deze serie...