Edgar W. Froese - Ambient Highway Vol. 3 (2003)

En die Edgar Froese blijft het gas er maar ophouden. Ook op dit derde deel uit de serie Ambient Highway. Het begint gelijk krachtig met Down to Barstow. Als ik de ogen sluit krijg ik het gevoel dat ik met mijn kleine auto tussen allemaal vrachtwagens rij. Een spannend gevoel dus. Als ik die vrachtwagens achter me heb gelaten krijg ik een zee van uitzicht.

De verdere muziek op dit album is wederom van goede kwaliteit, al is er sprake van herbewerkingen van oud materiaal. De term "je moet er maar opkomen" gaat hier zeker voor op. Het is muziek die een heerlijk gevoel bij me achter laat. Daarnaast zie ik iemand ploeteren en schaven om het zo te krijgen als het is. Hierdoor krijgt het wat ambachtelijks waardoor het iets raakt.

Verder is de productie om door een ringetje te halen. Alles klinkt kraak helder. En zo ben ik opnieuw een dik uur verder in mijn leven, waarvan ik van mening ben dat ik daar de juiste invulling aan heb gegeven.

Leuk album lekker voor de late avond, alleen de minste van de 4.

Dat is voor mij erg moeilijk te bepalen welk album uit deze serie de beste of minste is. Voor mij horen ze net zo bij elkaar als een kwartet in dat bekende kaartspel. Natuurlijk zijn er verschillen en ben ik te veel bezig geweest met de hele serie. Zou eens kunnen gaan kijken of het afzonderlijke albums zijn om zo te achterhalen wat dit met me doet.

Gewoon een keer 1 per avond, dat heb ik gedaan en het is een leuk album, maar qua sfeer de minste van de 4.

Vergelijk Down to Barstow maar eens met het herhalende tempo op Mota Atma.