Pollyanna - Whatever They Say I'm a Princess (2004)

Dit is het eerste album van Isabelle Cassier, alias Pollyanna. Het is echte huisvlijt, opgenomen thuis in de slaapkamer met minimale middelen. Ondanks dat werd het album toch in drie landen uitgegeven, Frankrijk, België en Japan. Het is een intiem album met persoonlijke teksten, die melancholisch en donker zijn. De zielenroerselen van Isabelle worden zonder schroom gezongen. Geholpen door David Lopez en ook nog bij een enkel nummer een violist en cellist is het een album dat je langzaam maar zeker moet veroveren. Dat zal zeker niet bij een ieder lukken, de songs zijn soms wat hoekig. Ook de instrumentale begeleiding is door de minimale aanpak ook niet altijd makkelijk. Isanelle zingt goed en ik lees hier en daar een vergelijking met Cat Power.
De andere albums van Isabelle zijn veel rijker qua klank en muzikaliteit, toch is dit op zich ook een bijzonder album in al zijn/haar naaktheid.
Voor de liefhebber zullen we maar zeggen.