Tom Cunliffe - Secret Exhibition (2022)
mijn stem
7 stemmen
1
geplaatst: 3 oktober 2022, 15:43 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tom Cunliffe - Secret Exhibition - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Tom Cunliffe - Secret Exhibition
De Nieuw-Zeelandse muzikant Tom Cunliffe omarmt op Secret Exhibition op fraaie wijze de herfst met warme en sfeervolle klanken, invloeden uit de folk en de chamber pop en een bijzondere stem
Je hebt soms van die albums die bij eerste beluistering nog niet zo heel veel met je doen, maar vervolgens in sneltreinvaart uitgroeien tot een persoonlijke favoriet. Secret Exhibition van de Nieuw-Zeelandse muzikant Tom Cunliffe is zo’n album. De muzikant uit Auckland verwarmt de ruimte met melodieuze songs, volle en warme klanken en een stem die zich al snel genadeloos opdringt. Secret Exhibition springt ook nog eens op bijzondere wijze heen en weer tussen de folk van vele decennia geleden en de chamber pop van recentere datum. Er verschijnen momenteel heel wat albums voor de donkere seizoenen, maar deze verrassing van de andere kant van de wereld hoort wat mij betreft bij de mooisten.
De wekelijkse nieuwsbrief van Flying Out, mijn belangrijkste inspiratiebron wanneer het gaat om muziek uit Nieuw-Zeeland, wees me deze week op Secret Exhibition van Tom Cunliffe. Het is de zoveelste gouden tip van de muziekwinkel uit Auckland, want Secret Exhibition is een zwaar verslavend album, dat vooralsnog alleen maar aangenamer en interessanter wordt.
Tom Cunliffe is vast eerder opgedoken in de nieuwsbrief van Flying Out, want Secret Exhibition is zijn derde album. Het is een album dat deze week moet concurreren met flink wat andere albums van mannelijke singer-songwriters, maar het album van de muzikant uit Auckland springt er wat mij betreft uit deze week.
Bij eerste beluistering was ik daar overigens nog zeker niet van overtuigd. Tom Cunliffe maakt op Secret Exhibition met grote regelmaat muziek die herinnert aan de folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, zeker wanneer de zang wat steviger is aangezet en zo nu en dan zelfs wat theatraal klinkt. Hiertegenover staan een aantal songs die een stuk eigentijdser klinken en juist deze sprongen door de tijd maken van Secret Exhibition een interessant album.
Tom Cunliffe opent zijn derde album met de tegelijkertijd zonnig en stemmig klinkende titelsong, waarin direct zijn bijzondere stem opvalt. Het is een stem die herinnert aan singer-songwriters van lang geleden, maar het is ook een stem die prachtig combineert met de warme klanken in de openingstrack.
De Nieuw-Zeelandse muzikant heeft zijn muziek in een aantal tracks behoorlijk vol maar zeer smaakvol ingekleurd. De zang van Tom Cunliffe herinnert misschien vooral aan folkies uit het verleden, maar in muzikaal opzicht wisselt de Nieuw-Zeelandse muzikant invloeden uit de folk en chamber pop af met invloeden uit de eigenzinnige popmuziek zoals die al decennia wordt gemaakt in Australië en Nieuw-Zeeland.
Secret Exhibition strooit hier en daar flink met eigentijdse klanken, maar als we het moeten doen met akoestische gitaar of piano, hier en daar de mondharmonica en de expressieve stem van Tom Cunliffe worden we decennia terug geworpen in de tijd. De muzikant uit Auckland verleidt makkelijk met warm klinkende songs, maar ook de wat meer ingetogen songs met het nodige drama trekt hij makkelijk over de streep.
De songs op Secret Exhibition zijn bijna zonder uitzondering prachtig melodieus en klinken zowel in muzikaal als in vocaal opzicht anders dan de muziek die aan deze kant van de wereld wordt gemaakt. Ik moest er absoluut even aan wennen, maar zeker de rijk ingekleurde songs van Tom Cunliffe zijn momenteel nauwelijks te weerstaan. Ik vind de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant persoonlijk het mooist wanneer hij de ruimte verwarmt met volle klanken en er ook nog een blik strijkers bij opentrekt, maar ook de wat meer ingetogen songs op het album winnen snel aan kracht.
Ik kan me voorstellen dat de bijzondere stem van Tom Cunliffe niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar het is aan de andere kant ook wel een stem waarvan je moet leren houden. Ik beluister de tips van Flying Out altijd met veel interesse en aandacht, wat me al veel bijzondere muziek heeft opgeleverd, maar Secret Exhibition van Tom Cunliffe schat ik nog net wat hoger in dan de meeste andere tips van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel. Prachtalbum. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Tom Cunliffe - Secret Exhibition - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Tom Cunliffe - Secret Exhibition
De Nieuw-Zeelandse muzikant Tom Cunliffe omarmt op Secret Exhibition op fraaie wijze de herfst met warme en sfeervolle klanken, invloeden uit de folk en de chamber pop en een bijzondere stem
Je hebt soms van die albums die bij eerste beluistering nog niet zo heel veel met je doen, maar vervolgens in sneltreinvaart uitgroeien tot een persoonlijke favoriet. Secret Exhibition van de Nieuw-Zeelandse muzikant Tom Cunliffe is zo’n album. De muzikant uit Auckland verwarmt de ruimte met melodieuze songs, volle en warme klanken en een stem die zich al snel genadeloos opdringt. Secret Exhibition springt ook nog eens op bijzondere wijze heen en weer tussen de folk van vele decennia geleden en de chamber pop van recentere datum. Er verschijnen momenteel heel wat albums voor de donkere seizoenen, maar deze verrassing van de andere kant van de wereld hoort wat mij betreft bij de mooisten.
De wekelijkse nieuwsbrief van Flying Out, mijn belangrijkste inspiratiebron wanneer het gaat om muziek uit Nieuw-Zeeland, wees me deze week op Secret Exhibition van Tom Cunliffe. Het is de zoveelste gouden tip van de muziekwinkel uit Auckland, want Secret Exhibition is een zwaar verslavend album, dat vooralsnog alleen maar aangenamer en interessanter wordt.
Tom Cunliffe is vast eerder opgedoken in de nieuwsbrief van Flying Out, want Secret Exhibition is zijn derde album. Het is een album dat deze week moet concurreren met flink wat andere albums van mannelijke singer-songwriters, maar het album van de muzikant uit Auckland springt er wat mij betreft uit deze week.
Bij eerste beluistering was ik daar overigens nog zeker niet van overtuigd. Tom Cunliffe maakt op Secret Exhibition met grote regelmaat muziek die herinnert aan de folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, zeker wanneer de zang wat steviger is aangezet en zo nu en dan zelfs wat theatraal klinkt. Hiertegenover staan een aantal songs die een stuk eigentijdser klinken en juist deze sprongen door de tijd maken van Secret Exhibition een interessant album.
Tom Cunliffe opent zijn derde album met de tegelijkertijd zonnig en stemmig klinkende titelsong, waarin direct zijn bijzondere stem opvalt. Het is een stem die herinnert aan singer-songwriters van lang geleden, maar het is ook een stem die prachtig combineert met de warme klanken in de openingstrack.
De Nieuw-Zeelandse muzikant heeft zijn muziek in een aantal tracks behoorlijk vol maar zeer smaakvol ingekleurd. De zang van Tom Cunliffe herinnert misschien vooral aan folkies uit het verleden, maar in muzikaal opzicht wisselt de Nieuw-Zeelandse muzikant invloeden uit de folk en chamber pop af met invloeden uit de eigenzinnige popmuziek zoals die al decennia wordt gemaakt in Australië en Nieuw-Zeeland.
Secret Exhibition strooit hier en daar flink met eigentijdse klanken, maar als we het moeten doen met akoestische gitaar of piano, hier en daar de mondharmonica en de expressieve stem van Tom Cunliffe worden we decennia terug geworpen in de tijd. De muzikant uit Auckland verleidt makkelijk met warm klinkende songs, maar ook de wat meer ingetogen songs met het nodige drama trekt hij makkelijk over de streep.
De songs op Secret Exhibition zijn bijna zonder uitzondering prachtig melodieus en klinken zowel in muzikaal als in vocaal opzicht anders dan de muziek die aan deze kant van de wereld wordt gemaakt. Ik moest er absoluut even aan wennen, maar zeker de rijk ingekleurde songs van Tom Cunliffe zijn momenteel nauwelijks te weerstaan. Ik vind de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant persoonlijk het mooist wanneer hij de ruimte verwarmt met volle klanken en er ook nog een blik strijkers bij opentrekt, maar ook de wat meer ingetogen songs op het album winnen snel aan kracht.
Ik kan me voorstellen dat de bijzondere stem van Tom Cunliffe niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar het is aan de andere kant ook wel een stem waarvan je moet leren houden. Ik beluister de tips van Flying Out altijd met veel interesse en aandacht, wat me al veel bijzondere muziek heeft opgeleverd, maar Secret Exhibition van Tom Cunliffe schat ik nog net wat hoger in dan de meeste andere tips van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel. Prachtalbum. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 15 oktober 2022, 13:22 uur
Mooie plaat, dromerig poëtisch en tijdloos. Goede tip van Erwinz!
0
geplaatst: 31 oktober 2022, 09:00 uur
Prachtig en verrassend album, met de kanttekening dat ik er wel voor in de stemming moet zijn. In de juiste mood echter komt iedere noot binnen en hoor ik eigenlijk per luisterbeurt steeds meer. Naast de wat hardere begin nummers, met name song 2, neemt Cunliffe vanaf song 3 de luisteraar mee zijn Corona opsluiting in met een set prachtige, introverte nummers. Zet daar die prachtige stem overheen en luistergenot is gegarandeerd. Secret Exhibition, opnieuw dank aan de Flying Nun Newsletter, is een super verrassing
* denotes required fields.
* denotes required fields.