Tokio Hotel - 2001 (2022)

Tokio Hotel is een band die in Nederland vooral bekend is door de hit Durch den Monsun . Het emo rockgeluid, wat de toen nog tieners, lieten horen werd geliefd of gehaat, er was geen tussenweg. De voornaamste reden hiervoor was zanger Bill Kaulitz. Een soort Gotische versie van Sonic, die nogal theatraal en met veel pathos zijn liederen ten gehore bracht.

Zelf had ik toen vrij weinig met hun muziek. Ik vond hun hitjes niet vervelend maar voelde nooit enige neiging om een cd in huis te halen. Door de jaren heen was de band me nooit meer opgevallen totdat afgelopen maand ineens de reality serie Kaulitz & Kaulitz - Seizoen 1 (2024) op Netflix verscheen. Zonder enige verwachtingen keek ik samen met mijn vrouw een paar afleveringen en voordat we het wisten zaten we er helemaal in en hebben hard gelachen om de kapriolen van met name Bill Kaulitz en raakte vertederd door zijn iets oudere tweelingbroer Tom Kaulitz die bij Tokio Hotel gitaar speelt en inmiddels is getrouwd met voormalig topmodel Heidi Klum.

Uit sympathie voor de broers hebben we dit laatste schijfje van Tokio Hotel in huis gehaald. De singles Him, Bad Love en White Lies klonken behoorlijk anders dan de oude Tokio Hotel maar waren wel vermakelijk.

Na een paar luisterbeurten moet worden gezegd dat Tokio Hotel wel weet te verassen met deze plaat maar over de hele linie zeker niet overtuigd. Kort gezegd zijn een aantal nummers erg gekunsteld. In plaats van harde gitaren, is bijna elk nummer opgeleukt met allerlei effecten en wordt er regelmatig gekozen voor commerciële popmuziek zonder al teveel smoelwerk en tenenkrommende teksten. Toch is het zeker niet allemaal slecht en op sommige momenten behoorlijk authentiek. De ballad Just a Moment is aan de korte kant maar zeer oprecht en de zang is uitstekend.

Vooral in de ballads komt de stem van Bill Kaulitz behoorlijk goed tot zijn recht. In het nummer Dreamer klinkt hij iets zwaarder en ook Ain't Happy komt goed uit de verf. Verder is Berlin een mooie ode aan de thuishaven van de band en is zelfs een nummer als Hungover You na een paar luisterbeurten prima te pruimen.

Na het beluisteren van de hele cd en ook na het beluisteren van een paar live versies van de nummers moet toch worden gezegd dat de band er beter aan had gedaan om te kiezen voor een ouderwetse gitaar, bas en drum opstelling. Tokio Hotel is eigenlijk een prima rockband die allerlei kunstmatige grepen om een goed nummer te schrijven helemaal niet nodig heeft.

De eerlijkheid gebied te zeggen, dat ik deze cd waarschijnlijk nooit had beluisterd als Netflix serie niet op mijn pad was gekomen. Omdat de gunfactor echter hoog is scoort deze band bij mij een hoger punt dan ik normaal gesproken zou geven. Er staan net wat teveel nummers op waarmee ik niet veel heb maar toch voelen de nummers authentiek, nu de zanger niet meer in de rol van tiener hunk hoeft te kruipen en de vrijheid pakt om zichzelf te zijn. De nummers voor dit album passen beter bij hem dan het oude werk en ik hoop, dat de band de toekomst in kan gaan zonder commerciële compromissen te sluiten.

Aardig popalbum van een zeer sympathieke band maar niet helemaal mijn ding. Voor de liefhebbers die de oude hits nog eens willen horen is het zeer aan te raden om volgend jaar naar de 013 in Tilburg te gaan. Ik verwacht dat de band live hun oude geluid meer zal benaderen dan op plaat.

Om dit nog even te onderstrepen: Onderstaand is een prima live versie van het nummer White Lies. Op het podium komt de band een stuk harder voor de dag dan in de studio.

https://www.youtube.com/watch?v=iECplKpibaM